tag:blogger.com,1999:blog-89814791421388124312012-01-28T22:42:38.416+04:30ေမာင္ေမာင္၏ဘေလာ့ဂ္အပၸမာေဒါ အမတံ ပဒံ
ကုသုိလ္ ေကာင္းမွဳ ့တို ့၌
မေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္
ေသျခင္းကင္းရာ
နိဗၺာန္၏အေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.comBlogger3901100tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-61457639825883838462012-01-27T15:07:00.000+04:302012-01-27T15:07:16.421+04:30ရုံးေျပာင္းရုံးေရႊ ့ ရုံးေနရာေျပာင္းေရႊ ့ဖို ့အတြက္ သတင္းၾကားထားတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ျပီးေတာ့လဲ<br />မၾကာေသးတဲ့ကာလက Company က နွစ္ျခမ္းကြဲထြက္သြားတာေၾကာင့္ က်န္ ့ၾကာေန<br />ခဲ့တာလဲပါမယ္ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ Company နွစ္ျခမ္းကြဲတာကေတာ့ ေလာဘ<br />ေတြ နဲ ့အတူ ဒီနိုင္ငံမွာခန့္ထားတဲ့ Country Manager ကို ရုံးခ်ဳပ္ေပၚမွာသစၥာမရွိဘူးလို ့<br />ထင္ျမင္ယူဆ ခ်က္၊ အရွဳံးေတြ နွစ္စဥ္ျပေနတယ္ ဆိုတဲ ့ယူဆခ်က္ နဲ့ ဘန္ေကာက္ရုံးခ်ဳပ္<br />ကေနျပီးေတာ့ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြေတာင္းယင္းကေနျပီးေတာ့ တေျဖးေျဖး နဲ ့ျပိဳကြဲဖို ့ျဖစ္လာ<br />တယ္ဆိုယင္ ပိုျပီးမွန္နိုင္ပါတယ္။<br /> ဘန္ေကာက္ရုံးခ်ဳပ္ကေနျပီးေတာ့ ေရွးဦးမစြ ဒီအာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံမွာ အေျခခ်စီးပြား<br />ေရးလုပ္ဖို ့လႊတ္လိုက္တဲ့ သူတို ့ရဲ ့နိုင္ငံခြဲမန္ေနဂ်ာ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို ့ရဲ ့လက္ဦးသူေဌး<br />မင္းေပါ့။ သူက အေမရိကန္လူမ်ဳိး၊ စီးပြားေရးစီမံခန္ ့ခြဲမွဳ ့အင္မတန္ေတာ္တယ္။ စီးပြားေရး<br />အျမင္ကလည္း ေရွ ့ေျပးေနေတာ့ အခ်ိန္ အနည္းငယ္အတြင္းမွာပဲ အရမ္းကို တိုးတက္ၾကီး<br />ပြားလာခဲ့တယ္။ သူဟာ ဘန္ေကာက္ အေျခစိုက္ရုံးခ်ဳပ္အတြက္တင္စီးပြားရွာေပးတာမဟုတ္<br />ပဲ၊ သူ ့ရဲ ့ကိုယ္ပိုင္စီးပြားအတြက္လဲ ေဒသခံ သူေဌး ေတြ နဲ ့ပူးေပါင္းျပီး ေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္<br />ငန္းေတြမွာ ပူးေပါင္းထားတာ ရွိေသးတယ္။<br /> အဲဒီအေမရိကန္သူေဌး ဘာေၾကာင့္ေအာင္ျမင္ရလဲ ဆိုေတာ့ သူဟာ အေမရိကန္လူမ်ဳိး<br />ျဖစ္တာေၾကာင့္ မူရင္းအေၾကာင္းခံေနပါတယ္။ ဒီအာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံဟာ စစ္မက္ေရးရာ<br />အတြက္ အေမရိကန္တပ္ဖြဲ ့ေတြ တပ္စြဲထားျပီးေတာ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြမွာလဲ အေမရိ<br />ကန္ Companies ေတြက လုပ္ပိုင္ခြင့္ရထားတာေၾကာင့္ လုပ္ငန္းကန္ထရိုက္ အားလုံးကို<br />ေပးဖို ့စဥ္းစားတဲ့အခါက်ယင္ အေမရိကန္လူမ်ဳိးပိုင္တဲ့ Companies ေတြကို တိုက္ရိုက္ခ်ေပး<br />တာခ်ည္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္အေျခစိုက္စခန္းေတြမွာ အလုပ္ကန္ထရိုက္ရတာေတြ<br />က အေမရိကန္Companies ျဖစ္ရမယ္လို ့မသတ္မွတ္ေပမယ့္လည္း အေမရိကန္တစ္ဦးပိုင္<br />ဆိုင္တဲ့ Company ကို အလုပ္ေပးမယ္ဆိုယင္ဦးစားေပးစဥ္းစားတတ္လို ့ပါပဲ။<br /> အာဖဂန္စစ္တပ္ ကို ဓါတ္ဆီ၊ဒီဇာယ္ အလုံးအရင္း နဲ ့သြင္းခြင့္ရတာ၊ အာဖဂန္စစ္တပ္ကို<br />ေမာ္ေတာ္ကားေတြသြင္းခြင့္ရတာ၊ အာဖဂန္ရဲတပ္ဖြဲ ့ကို ေမာ္ေတာ္ကား ေတြ အလုံးအရင္း<br />နဲ ့သြင့္ခြင့္ရတာ၊ာအဖဂန္ရဲတပ္ဖြဲ ့ေလ့က်င့္ေရး သင္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ အေဆာက္အဦး<br />ေတြ ေဆာက္လုပ္ခြင့္ရတာ၊ အစရွိတဲ့ စီးပြားေရးကန္ထရိုက္ေတြဟာ အဲဒီသူေဌး ရဲ ့အဆက္<br />အသြယ္ေတြ နဲ ့ရခဲ့တဲ့ကန္ထရိုက္လုပ္ငန္းေတြျဖစ္ေနပါတယ္။<br /> ေနာက္ျပီးေတာ့ အေမရိကန္သံရုံး မွာ တိုးခ်ဲ ့လုပ္ငန္းေတြထဲကလဲ သန္းနဲ ့ခ်ီတဲ့ ကန္ထရိုက္<br />ေတြရခဲ့တာကလည္းပဲ အဲဒီသူေဌး ရဲ ့အဆက္အသြယ္ပါပဲ။ ၀န္ထမ္းေတြ နဲ ့ပက္သက္လာယင္<br />လည္းပဲ သေဘာေကာင္းျပီး ရက္ေရာတတ္သူပါ။<br /> အဲသလိုပဲ ေအာင္ျမင္မွဳ ့အသီးအပြင့္ေတြ နဲ ့ေ၀ဆာလာေနခ်ိန္မွာပဲ ဘန္ေကာက္ရုံးခ်ဳပ္က<br />ရွယ္ယာအမ်ားဆုံးပိုင္တဲ့ သူေဌးက ဒီအာဖဂန္က ေဒသဆိုင္ရာတာ၀န္ခံဟာ အရွဳ့ံးျပတယ္ဆို<br />တဲ့ ဟာကို ျပန္သိမ္းဖို ့ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးတစ္ေယာက္ထပ္ခန့္ပါတယ္။ သူ ့ကိုေတာ့ ေဒသေအာ္ပ<br />ေရးရွင္းအရာရွိ အေန နဲ့အထူးခန့္အပ္လိုက္တာေပါ့။<br /> အေမရိကန္သူေဌးလက္ထက္က နိုင္ငံျခားသားအရာထမ္းအားလုံး ကို ဌာနအလိုက္ ကဘူး<br />ျမိဳ ့တြင္းမွာ သီးသန့္ လုံးခ်င္းတိုက္ေတြ ငွားျပီးေတာ့ ေပးပါတယ္။ သြားလာေရးအတြက္လိုအပ္<br />တဲ့ ကားေတြ ငွားသုံးခြင့္ေပးပါတယ္။ လိုအပ္တာ အားလုံးကို အဲဒီအိမ္ေတြမွာ ျဖည့္ဆည္းေပး<br />ထားပါတယ္။<br /> ဌာနခြဲေတြ အားလုံး ရဲ ့လုပ္ငန္းအားလုံးဟာလဲ ပဲ ပုံမွန္လုပ္ငန္းလည္ပတ္ေနရုံမက၀င္ေငြက<br />နွစ္စဥ္တိုးတက္ေအာင္ျမင္တာဟာ အေမရိကန္သူေဌး ရဲ ့စီမံခန္ ့ခြဲမွဳ ့ေကာင္းတာ ၊ စူးရွတဲ့စီး<br />ပြားေရးအျမင္၊ အဆက္အသြယ္ေကာင္း၊ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း တို ့ေၾကာင့္ သူ ့ထူေထာင္ခါစ<br />ကထက္စာယင္ အရမ္းတိုးတက္ေအာင္ျမင္တာဟာ ဒီသူေဌးေၾကာင့္ပါ။ ကိုယ္ေတြသတင္းၾကား<br />တာက ေနာက္သူေဌး အဂၤလိပ္ၾကီးကို လက္လႊဲေျပာင္းေပးေတာ့မယ္ လို့ၾကားေတာ့စိတ္မ<br />ေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။<br /> ေနာက္ျပီး ကိုယ့္ဌာနခြဲမန္ေနဂ်ာ ကလဲပဲ အေမရိကန္ျဖစ္ေနေတာ့ သူ ့ရဲ ့လုပ္ငန္းကြ်မ္းက်င္<br />မွဳ ့ကလဲ ပဲ အရမ္းအေရးပါသလို ၊ စစ္တပ္ကေနထြက္လာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေတာ့ ဒီနိင္ငံမွာ<br />သူ ့အဆက္အသြယ္ေတြလဲမ်ားပါတယ္။ လုပ္ငန္းရေအာင္လိုက္နိုင္သူ ျဖစ္တဲ့အျပင္ စီမံခန္ ့<br />ခြဲတာလဲ ကြ်မ္းက်င္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့လုပ္ငန္းေတြလုပ္နိုင္ခဲ့ျပီးေတာ့ သူကလဲ နွဳတ္ထြက္<br />ြသြားပါေတာ့တယ္။<br /> ကိုယ့္ဌာနမွာ ဒီမန္ေနဂ်ာရွိခဲ့တုန္းကေတာ့ အားလုံးက ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာစိတ္သြားရာကိုယ္ပါ<br />ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ အားလုံး မလွဳပ္နိုင္မကိုင္နိင္နဲ ့ ၾကိဳးနဲ ့တုပ္ထားသလိုပါပဲ။<br /> အေမရိကန္ သူေဌး နဲ ့ ေနရာေျပာင္းေရာက္လာတာ ေတာ့ ရွယ္ယာ၀င္ထားတဲ့သူေဌးမဟုတ္<br />ပါဘူး။ ဘန္ေကာက္ရုံးခ်ဳပ္က တာ၀န္ေပးခန့္အပ္တဲ့ ၀န္ထမ္း တစ္ဦးေပါ့။ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးျဖစ္ပါ<br />တယ္။ ဒီေတာ့ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးဟာ ဘန္ေကာက္က သူေဌးကို အစီရင္ခံရတဲ့အခါ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ<br />က ဟိုအယင္သူေဌးလို မ်ဳိးရဲရင့္ျပတ္သားတာမ်ဳိးမရွိေတာ့ပါဘူး။<br /> အဂၤလိပ္ၾကီးဟာ မ၀ံ့မရဲမျပတ္မသားနဲ ့ ခုခ်ိန္မွာဦးေဆာင္လာပါတယ္။ အယင္အေမရိကန္သူ<br />ေဌးလို စီးပြားေရးကို ဦးေမာ့ေအာင္စြမ္းနိုင္သူမဟုတ္ေတာ့ ငွားထားတဲ့ အိမ္ ၁၁ လုံးကို ျပန္အပ္<br />လိုက္ပါတယ္။ ရွိသမွ် နိုင္ငံျခားသားကြ်မ္းက်င္၀န္ထမ္းေတြကို စုေပါင္း၀င္းထဲ ကို ထည့္ပါတယ္။<br />၀င္ေငြတိုးေအာင္ မရွာနိုင္ေတာ့ အသုံးစရိတ္ေတြျဖတ္ခ်လာရပါတယ္။<br /> ဒီမွာတင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့ဌာန ကိုမ်က္ေစာင္းထိုးလာပါတယ္။ ဌာနဆိုင္ရာမန္ေနဂ်ာေတြအား<br />လုံးကိုလဲ အဂၤလိပ္၊ စေကာ့တလန္၊ နယူးဇီလန္၊ ေတာင္အာဖရိက အစရွိတဲ့ အဂ္လိပ္အႏြယ္ေတြ<br />န ့အစားထိုးယူလာပါတယ္။ အေမရိကန္ အႏြယ္အားလုံး ကို ျဖဳတ္ထုတ္သတ္လုပ္လာပါတယ္။<br />လူျဖဴလူမည္းမခြဲေပမယ့္ အဂၤလပ္အေမရိကန္ခြဲျခားေရးလုပ္လာပါေတာ့တယ္။<br /> အေမရိကန္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ဌာနခြဲ မန္ေနဂ်ာကိုလဲ အျပစ္မရွိပဲ အလုပ္က ဖယ္ရွားပစ္<br />ပါတယ္။ ဒုတိယေျမာက္မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္သူအဲဒီ အေမရိကန္ မရိန္းတပ္က ဗိုလ္ၾကီးေဟာင္း က သိပ္<br />သေဘာေကာင္းသူပါ။ အလုပ္ကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ေသာ္လည္းပဲ တပည့္လက္သားေတြ<br />ကို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေျပာင္းေျပာင္းအုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္ၾကီးစိုးလာေတာ့ အေမရိကန္ကို<br />ဖယ္ရွားပစ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /> လက္ရွိအာဖဂန္ဌာနခြဲ ရဲ့အၾကီးဆုံးဟာ အဂၤလိပ္လူမ်ုိးျဖစ္လာေတာ့ က်န္တာေတြကလည္းသူ ့အ<br />ႏြယ္ေတြငင္လာပါတယ္။ ေငြစာရင္းဌာန ကိုေတာ့ အိႏိၵယကုလားတစ္ေယာက္ နဲ့ အစားထိုးလိုက္ပါ<br />တယ္။ အယင္ကေတာ့ ကေနဒီယန္ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီ ကေနဒီယန္ အဘိုးအိုဟာလဲပဲ<br />ပင္စင္သြားမယ္ၾကားေနပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ပဲ အိႏိၵယ ကုလားဟာ ေငြစာရင္းစီမံခန့္ခြဲမွဳ ့ေတြကို<br />ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေအာင္စီမံခန္ ့ခြဲပါေတာ့တယ္။ ဒါကို အဂၤလိပ္ၾကီး နဲ ့တိုင္ပင္ျပီးလုပ္တာေၾကာင့္<br />ဌာနခြဲေတြအားလုံးအခက္ေတြ ့ပါေတာ့တယ္။ အိႏိၵယကုလားေငြစာရင္းမွဴးခ်ဳပ္က လက္ရွိပစၥည္းသြင္း<br />ေနသူအားလုံး ကို ေငြမေပးနိုင္ဘူး ဆိုျပီး ရပ္ဆိုင္းပစ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /> ေငြလဲမထုတ္ေပး၊ ကိုယ္တိုင္လဲ မ၀ယ္ရ၊ ပစၥည္းသြင္းသူကိုလဲ မသြင္းရေတာ့ လုပ္ငန္းအားလုံး<br />တစ္လခြဲေလာက္ လည္ပတ္မွဳ ့ရပ္ဆိုင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခုကလဲ ပဲ အဲဒီေငြစာရင္းမွဴး<br />အိႏိၵယကုလားဟာ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းဌာနခြဲ ကို ေငြတစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မထုတ္ေပးခ်င္ပါဘူး<br />ဒါကလည္း အဂၤလိပ္ၾကီး နဲ ့ေပါင္းၾကံထားတာပါ။<br /> အဂၤလိပ္ၾကီး က လဲပဲ တျခားလုပ္ငန္းေတြမွာဦးေဆာင္ခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ဌာနခြဲေတြဘယ္လိုလုပ္<br />ငန္းလည္ပတ္ေနလဲ ေအာက္ေျခအထိ မသိနားမလည္ေတာ့ ဟိုကုလားေပးတဲ့ အၾကံ နဲ ့တင္သူက<br />Centralize ဆိုတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳ ့၊ ဗဟိုဦးစီးစံနစ္ကို လုပ္ခ်င္လာပါတယ္။ အမိန္ ့ဟူသမွ်သူ ့ဆီကပဲ<br />ေတာင္းခံခြင့္ ဆိုတာမ်ဳိး ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲလာပါတယ္။<br /> ဒီေတာ့ လုပ္ငန္းလည္ပတ္မွဳ ့ေတြ၊စီးဆင္းမွဳ ့ေတြ က ေနွာင့္ေနွးလာတာ အမွန္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္<br />တို့ ရုံးေလး က ဌာနခြဲေတြ အားလုံးမွာ အေတာ္ကို ေကာင္းတဲ ့ရုံးေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္ၾကီး<br />ဟာ ဒီရုံး ကို သူ ့သူငယ္ခ်င္း အဂၤလပ္တစ္ေကာင္ ကို ထိုးေပးခ်င္ေတာ့ ရုံးေျပာင္းေရႊ ့ဖို ့စီစဥ္လာ<br />ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တို ့ဌာနခြဲ ကို ဘန္ေကာက္ က ေနျပီး မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ ပို ့လိုက္<br />ပါတယ္။ အိႏိၵယ ကုလားတစ္ေကာင္ပါပဲ။<br /> အဂၤလိပ္ၾကီးဟာ အိႏိၵယ ကုလားေတြ ကို သူနဲ ့လက္တြဲလုပ္ကိုင္ဖို ့ဆုံးျဖတ္ထားပုံရတာနဲ ့တူပါ<br />တယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္အေပၚ ကို အိႏိၵယကုလားတစ္ေကာင္ မိုးေပၚက က်လာျပီး အုပ္ခ်ဳပ္ပါေတာ့<br />တယ္။ ခက္တာက ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္း အေၾကာင္း နကန္းတစ္လုံးမွ မသိတဲ့သူ ကို မန္ေန<br />ဂ်ာ ဆိုျပီး ပို ့လိုက္တာခက္ေနပါတယ္။ ဒီကုလားေရာက္လာတာ ရက္ေပါင္း ၂၀ မျပည့္ေသးပါ<br />ဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အေျခခံက စျပီးလိုက္ရွင္းျပေနရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ က ၾကာေတာ့ စိတ္ပ်က္<br />လာပါတယ္။<br /> အဂၤလိပ္ၾကီးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဌာနခြဲ မန္ေနဂ်ာကို သူစိတ္ၾကိဳက္ခန္ ့ထားလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္<br />တို ့ဟာ မန္ေနဂ်ာမရွိပဲ ကိုယ့္လုပ္ငန္းကိုယ္ စီမံလာတာ ေျခာက္လ ေလာက္အတြင္းလုပ္ရည္<br />ကိုင္ရည္ကို သိရဲ ့သားနဲ ့ အသိအမွတ္မျပဳလို ့ဘာမွ မသိမတတ္သူကိုသာ ခန့္ခ်င္တာေၾကာင့္<br />ကြ်န္ေတာ္တို ့ဟာ အေစာ္ကားခံလိုက္ရတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ ့တူေနပါတယ္။<br /> ဒီကုလားေရာက္လာတဲ့အခါ က်ေတာ့ ကုလားကို အဂၤလပ္က ေခၚျပီး အမိန္ ့ေပးပါတယ္။မင္း<br />တို ့ရုံး ခန္း ကို ေရြ ့ေပးရမယ္ဆိုပဲ။ ကုလားက ဘုမသိဘမသိ ခုမွေရာက္ခါစ ဆိုေတာ့ အား<br />လုံး ကို ဟုတ္ကဲ့ က လြဲလို ့ဘာမွ မေျပာနိုင္ခဲ့ပါဘူး။<br /> မန္ေနဂ်ာကုလားဟာ ေခါင္းညိတ္လာျပီးေတာ့ ရုံးကို ဘယ္ေန ့အျပီးေျပာင္းပါ ဆိုျပီးေတာ့<br />လာေျပာေတာ့ စိတ္လဲဆိုး ေဒါသလဲ ထြက္တာနဲ့ ေအာ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းနဲ ့ပက္သက္<br />ယင္ ကိုယ္က သူ ့ဆရာဆိုေတာ့ သူက ဘာမွျပန္မေျပာရဲဘာဘူး။ အခုျဖစ္ေနတာက သူတို ့<br />လိုခ်င္တဲ့ အခ်က္အလက္အားလုံး က ကိုယ္လက္ထဲမွာ ဆိုေတာ့ ကိုယ္က သူတို ့ကို ျပန္ျပီး<br />ေတာ့ ျခိမ္းေျခာက္ေနရတာေပါ့။<br /> ေျပာင္းဆိုေတာ့လဲ သူ ့ဆန္စားရဲေနရသူမို ့မတတ္နိုင္ပါဘူး။ က်န္ခဲ့တဲ တနလၤာေန ့က စျပီး<br />ေတာ့အိမ္နဲ ့ ၅ မိုင္ေလာက္ ေ၀းတဲ့ ေနရာသစ္က ရုံးမွာသြားထိုင္ရပါတယ္။ အဲသလိုပဲ လုပ္ငန္း<br />ကေလဲ အဲဒီမွာေျပာင္းေရႊ ့သြားရပါတယ္။ အဲဒီ Compound က လဲပဲ Company အတူတူဆို<br />ေပမယ့္ လဲ ေဟာင္ေကာင္ရုံးခြဲ က ေနျပီး ေငြေရးေၾကးေရး စီမံခန့္ခြဲျပီး သူတို ့ ၀င္းက အေမရိ<br />ကန္စစ္ကားေတြ နဲ ့ရဲကားေတြ ကို ျပင္ဆင္ထုတ္လုပ္တာပါ။<br /> သူတို ့ဆီကေနျပီးေတာ့ သတ္မွတ္ေနရာျပန္ငွား၊ အေဆာက္အဦးျပန္ငွား၊ ေရမီး၊အားလုံးအ<br />သစ္ျပန္သြယ္တန္းေနရာတမို ့အသစ္ကျပန္စရသလိုပါပဲ။ ဒီၾကားထဲ ကိုယ့္အေပၚက မိုးက်ေရႊ<br />ကို မန္ေနဂ်ာ ကေနျပီးျပီး ကိုယ္လုပ္ေပးလိုက္ ၊ သူက အဂၤလိပ္ၾကီးဆီမွာ အမွတ္သြားယူလိုက္<br />ဆိုေတာ့ လုပ္သာလုပ္ေနရာတယ္။ အရာမထင္သလိုပါပဲ။<br /> ကိုယ္ေတြ အဆက္အသြယ္နဲ ့ ကန္ထရိုက္လုပ္ငန္း ၃ ခုကလဲ ပဲ လက္ထဲ ေရာက္ေနပါျပီ။<br />စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ျပီးတာနဲ့ လုပ္ငန္းစလုပ္ရုံပါပဲ။ မိုးက်ေရႊ ကိုယ္မန္ေနဂ်ာ ေရာက္လာမွ လုပ္ငန္းစာ<br />ခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးရတာ ဆိုေတာ့ ဒီလူကလဲ ကံေကာင္းသလိုပဲ။<br /> ရုံးအသစ္ကိုေျပာင္းေရႊ ့ရေတာ့ မနက္ကို ရုံးသြားဖို ့အခ်ိန္ေပးရပါေတာ့တယ္။ မနက္ေစာေစာ<br />ထ ၊ ရုံးသြား၊ ေန ့လည္စာကို အဲဒီမွာစား ၊ ညေန ေလးနာရီခြဲ က်မွ ျပန္လာ၊ တစ္ေန့တာကုန္<br />ဆုံးရပါတယ္။ ဟိုတုန္းကေတာ့ အိပ္ရာနိုးလို ့ငါးမိနစ္ေစာယင္ ရုံးခ်ိန္မွီပါတယ္။ အခုေတာ့<br />ေဆာင္းတြင္းကလဲ ျဖစ္၊ အိပ္ေရးကလဲ မ၀တစ္၀၊ အခ်ိန္ကေပးရနဲ ့ ဒီမွာကလဲ တစ္ခ်ိန္လုံး<br />ေရခဲေနေတာ့ အျပင္ထြက္လိုက္တာ နဲ ့ အရိုးအက္လုမတတ္ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး၊ ရုံးအေဟာင္းက<br />ေတာ့ မိနစ္၀က္လမ္းေလွ်ာက္သြားတာ နဲ ့ရုံးထဲ ေရာက္ယင္ေႏြးသြားပါတယ္။ အခုကေတာ့<br />အနည္းဆုံး ၁၅ မိနစ္ကားေမာင္းယူရပါတယ္။ ရုံးခန္းထဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အပူေပးစက္က<br />မေႏြးနိုင္ေသးတာမို ့အေတာ္ဒုကၡမ်ားလွပါတယ္။<br /> ေၾသာ္ ကိုယ္လဲ ဒီအလုပ္ေလးကို ဖက္တြယ္ထားသေရြ ့ေတာ့ ၊ အဂၤလိပ္ေတြ၊ အိႏိၵယကုလား<br />ေတြ နဲ ့မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္အီးသည္းခံျပီးလုပ္ေနရဦးမွာပါ။ ရုံးမေျပာင္းခ်င္လဲ ေျပာင္းခဲ့ရ<br />တာမို့ အေျခမက်ေသးသေရြ ့ေတာ့ စိတ္ထဲေတာ့ ခိုးလိုးခုလုျဖစ္ေနဦးမွာပါ။<br />မေက်မနပ္ေရးထားတာမဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ထဲခုေနေသးတာမို ့ေလ်ာ့က်သြားေအာင္ေရးျဖစ္<br />တယ္ဆိုယင္မမွားပါဘူး။<br />ကြ်န္ေတာ္တို ့အဖြဲေတြ အခုတစ္ေလာေျပာျဖစ္တာကေတာ့ “ ဘုန္းၾကီးရူး ( အဂၤလိပ္) နဲ ့ေလွ<br />လူး ( အိႏိၵယကုလား) နဲ ့တိုး” ေနတာမို ့ ဆက္ျပီးမတည္မျငိမ္ျဖစ္လာတာ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။<br />Company မ်ားပ်က္သြားယင္ သုံးလစာယူျပီးျပန္မလားလို ့ပါ။<br /><br /><br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-6145763982588383846?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-17026254235428236362012-01-13T01:01:00.000+04:302012-01-13T01:01:34.027+04:30လူအခ်င္းခ်င္းလွည့္ပတ္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ...... အခုတေလာအြန္လိုင္းသတင္းဂ်ာနယ္ေတြ လိုက္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ အုတ္ေသာ္ေသာင္း<br />နင္း ၊ လို ့ ဟိုးေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ ျဖစ္သြားတာ ကေတာ့ ငါးေထာင္က်ပ္တန္ ဆင္းကတ္<br />ေရာင္းမယ့္သတင္း နဲ ့အတူ ျမန္မာ့ ဆက္သြယ္ေရး က ေနျပီးေတာ့ အင္ခ်ဳပ္ေတြက<br />အၾကည္ညိဳပ်က္ေလာက္ေအာင္ပဲ ျငင္းဆန္ ေနတဲ့သတင္းေတြ ဖတ္ရပါတယ္။<br /> ေနာက္တစ္ခုက လဲပဲ ေမာ္ေတာ္ကား တင္သြင္းခြင့္ ကို ဟိုလိုေျပာင္းဒီလိုေျပာင္း၊<br />ကားအေဟာင္းေစ်းကြက္ ထဲက ကားေစ်းတက္တာ၊ သေဘၤာသားပါမစ္၊ အခုတစ္ခါ<br />အသစ္အဆန္းထြင္လို ့ နိုင္ငံျခားမွာလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္သမား ေတြကို ေမာ္ေတာ္ကား<br />ပါမစ္ ခ်ေပးမယ္ဆိုတာ လဲပဲ ဖတ္လိုက္ရတယ္။<br /> သတင္းေတြက ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ ဆိုေတာ့ ယုံရနိုး၊ မယုံရနိုး နဲ ့ သတင္းရင္းျမစ္ေတြ<br />ကိုလိုက္ၾကည့္ေတာ့လဲ ဟုတ္လိနိုးနိုး ဟုတ္တည္းဧကန္ ဆိုသလိုပါပဲ။ ဒါနဲ ့ပထမဆုံး<br />ဆင္းကတ္ သတင္းကို အယင္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။<br /> ေရႊျပည္တံခြန္တယ္လီကြန္ ရဲ ့ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္ ကို ပတ္ခ္ရြိဳင္ရယ္မွာ လဆန္း<br />၃ ရက္ေန ့က ျပဳလုပ္ျပီးေတာ့ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကို ေျပာၾကားခဲ့တာပါ။ အဲဒီသတင္း<br />ကိုဖတ္ျပီးေတာ့ တကယ္ပဲ လုပ္ျဖစ္ပါေစလို ့ဆုေတာင္းလိုက္မိပါတယ္။ သတင္းဖတ္<br />ျပီးခ်ိန္ တျပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ ျပန္ေတြးမိတာက ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး ရဲ ့ တန္ဖိုးနည္း<br />လို ့ေခၚတဲ့ ( တကယ္ေတာ့ တန္ဖိုးက ကမၻာမွာအမ်ားဆုံး) သုံးသိန္းလိုလို၊ နွစ္သိန္းခြဲ<br />လိုလို ဂ်ီအက္စ္အမ္ ဆင္းကတ္ ကို သန္းေပါင္း ၃၀ ခ်ထားေပးမယ့္ စီမံကိန္း လဲရွိေသး<br />တယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ လို ့ေတာင္ေတြးမိပါေသးတယ္။<br /> တကယ္ေတာ့ ေရႊျပည္တံခြန္တယ္လီကြန္း က ဦးလြင္နိုင္ဦး ကလဲ ပဲ မက္ဆင္ဂ်ာ<br />ဂ်ာနယ္က အင္တာဗ်ဴးမွာ ေျဖဆိုထားတာ ေတြကလဲပဲ တကယ္လက္ေတြ ့က်တာမို ့<br />သူကသာ လုပ္ခြင့္ရယင္ ၊ အတိုင္းထက္အလြန္ တံခြန္နဲ ့ကုကၠားေပါ့။<br /> ဒါေပမယ့္ျမန္မာျပည္ ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း၊ လက္၀ါးၾကီးအုပ္ျပီးေတာ့ လုပ္ခ်င္ရာ<br />လုပ္ေနခဲ ့တဲ့ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရး ဆိုတာ က တိုင္းသူျပည္သားမ်က္နွာ ၾကည့္စရာ<br />လို ့ထင္ေနပုံမရဘူး၊ တိုင္းသူျပည္သား ရဲ ့ အရပ္ရပ္ အခြန္ဘ႑ာေငြ ကေနျပီး ေတာ့<br />လစာ၊ ခံစားခြင့္ေတြ ကို ရယူထားတဲ့အျပင္ ၊ တျခားတျခားေသာ ဂြင္ေပါင္းမ်ားစြာ နဲ့<br />ရိုက္စား၊ ျဖတ္စားပဲ လုပ္ခ်င္ေနေတာ့ ၊ အခုလို ျပည္သူလူထု အက်ဳိးရွိမယ့္ ၊စီမံကိန္း<br />ကို တျခား ပုဂၢလိက တစ္ေယာက္ က ထ လဲ လုပ္ေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ ေျပာလိုက္တာ<br />မွ ဥပေဒေတြ၊ နည္းပညာေတြ နဲ ့ ကိုင္ေပါက္လိုက္တာ ၊ တကယ္သာထိယင္ အဲဒီ<br />ေလေတြေၾကာင့္ သူတို ့ေသသြားနိုင္တယ္။ တိုင္သူျပည္သား က သူတို ့ကို လစာေပး<br />ထားတာ၊ ထမင္းေကြ်းထားတာ၊ ေကာင္းစားေနတာ ကို သူတို ့ေမ့ေနၾကပုံရပါတယ္။<br /> စစ္အစိုးရလက္ထက္ကတည္း က အက်င့္ပါလာတဲ့၊ ဘယ္လို ရိုက္စား၊ညွစ္စားရမယ္<br />ဆိုတာကို ခုထက္ထိ ဆက္လက္ဆုပ္ကိုင္ထားယင္ ဘယ္လို လုပ္ျပီး ေရွ ့ဆက္သြား<br />ၾကရမလဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ ဆယ္လူလာဖုန္းစေပၚကတည္း က လူတန္းစားတစ္စုသာ<br />သုံးနိုင္ေအာင္ ၊ အခြင့္ထူးခံ ေတြခ်ည္းခ်ေပးေနတာ၊ ဆက္သြယ္ေရး က ၀င္းတင္ ဆို<br />ယင္ နာမယ္ၾကီးေပါ့။ ဆက္သြယ္ေရး က လိုင္းမင္း ေတြ ဆိုတာ ကလဲ လုပ္စားလိုက္<br />ၾကတာ ေျပာမေန နဲ ့။ ခုေတာ့ ေတာ့ တေျဖးေျဖး နဲ ့ လူထုကလဲ အသိတိုးလာျပီ။မီဒီ<br />ယာေတြ ရဲ ့အား နဲ ့ ျပည္သူလူထု ကလဲ ပဲ အယင္ကထက္ အသိအျမင္တိုးလာတာ<br />ကို ဆက္သြယ္ေရး က ပိတ္ပင္ထားဆီးခ်င္တယ္။<br /> ေနရာတကာက်ေတာ့ ေျပာပါလိမ့္မယ္၊ အာဆီယံ စံ ၊ အာဆီယံ စံ ဆိုတဲ ့စကား<br />လုံး ကို မဆံ့မျပဲ ၾကားေနေပမယ့္ ၊ အာဆီယံ နိုင္ငံ ကိုးနိုင္ ငံမွာ ကေလး ေရာ၊ ေခြး<br />ေရာ Mobile ဖုန္း သုံးေနခ်ိန္၊ သူတို ့ဆီမွာ GSM Sim တစ္ခု ကို နွစ္ပဲတစ္ျပား နဲ ့<br />ေရာင္းေနခ်ိန္မွာ ေတာ့ ၂၀၁၂ ကို ေရာက္လာတာေတာင္မွ ဆက္သြယ္ေရး ကေန<br />ျပီး Company ၁၃ ခု နဲ ့ေပါင္းစားျပီးေတာ့ ယင္ ေဒၚလာ ၂၅၀ နဲ ့ေရာင္းစားခ်င္တယ္။<br />ျပည္သူလူထု ရဲ ့မရွိတဲ့အိတ္ကပ္ထဲ က ေငြ ကို နွဳိက္ယူခ်င္ေနတာ ရပ္သင့္တယ္။ဒါက်<br />ေတာ့ အာဆီယံ စံ ဆိုတာ ဆက္သြယ္ေရးက ထည့္မေျပာေတာ့ဘူး။<br /> ဘာလဲ အင္ခ်ဳပ္ေတြ မ်က္စိပိတ္၊နားပိတ္ထားၾကေလ လား၊ ၀န္ၾကီး ကေရာ၊ဘယ္လို<br />လဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလား၊ အာဆီယံ နိုင္ငံေတြ မေျပာပါနဲ ့၊ ျငိမ္းခ်မ္းျပီးေတာ့<br />ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္ေနတယ္ထားဦး၊ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ မွာေတာင္ မွပဲ<br />ဆင္းကတ္ တစ္ခု ကို ၁ ေဒၚလာ နဲ ့ေရာင္းေပးေနတာ။ ျပီးေတာ့ အစိုးရ ဆက္သြယ္ေရး<br />ဆိုတာကလဲ ပုဂၢလိက နဲ ့အျပိဳင္ လုပ္နိုင္တယ္။ ကဲ စစ္ပြဲ ေတြ နဲ ့ နိုင္ငံ၊ ျပာပုံ နိုင္ငံေတာင္<br />မွ ပဲ GSM Sim ကတ္ ကို တစ္ေဒၚလာ နဲ ့ေရာင္း နိုင္ေသးယင္၊ ျမန္မာနိုင္ငံ က ဆက္<br />သြယ္ေရး နဲ ့ေပါင္းလုပ္သူေတြ ဟာ ဘယ္ေလာက္အျမတ္ၾကီးစား လဲ ဆိုတာ ကို နွဳိင္း<br />ယွဥ္ၾကည့္နိုင္ပါတယ္။ သူတို ့ေတြက နည္းပညာမွာလဲပဲ အသစ္မသုံးနိုင္ေသးယင္<br />သူမ်ားဆီက အေဟာင္း၀ယ္သုံးေပမယ့္ နွစ္တိုင္း ရလာတဲ့ေငြ တဲ ့ Upgrade လုပ္နိုင္<br />ေသးတယ္။ ရွိသမွ် ဆက္သြယ္ေရး Companies ေတြဟာ နွစ္တိုင္းၾကီးထြားလာၾကျပီး<br />ေတာ့ တိုးခ်ဲ ့လာနိုင္တာ မ်က္ျမင္ပဲ။ ေလထဲက ရေနတဲ့ေငြေတြ ကို မျမင္ဘူး၊ တစ္မိနစ္<br />မွာ လူေပါင္း သန္း ၂၀ ၃၀ ေလာက္က တျပိဳင္နက္တည္း သုံးတာနဲ့ မိနစ္တိုင္းမွာ သန္း<br />ရာခ်ီရနိုင္တာ ကို သိရဲ ့သားနဲ ့မ်က္ကြယ္ျပဳျပီး အေျခခံက်တဲ့ SIM Card ေစ်းကို မတ<br />ရား ယူထားတာ ရပ္သင့္ေနပါျပီ။<br /> ျပီးေတာ့ စံနစ္ေပါင္းစုံ ၊လုပ္ထားတဲ့ဆက္သြယ္ေရး ကလည္းပဲ နားမလည္နိုင္ေအာင္<br />ပါပဲ။ ဒါဟာ ဘာကိုျပလည္းဆိုေတာ့ ျပည္သူလူထု ဟာ သူတို ့ဌာန ကို ခခယယ နဲ ့<br />ေအာက္ၾကိဳ ့ေနေစခ်င္တယ္။ သတိၱသာ တကယ္ရွိယင္ ပုဂၢလိ ေတြ ကို လြတ္လပ္စြာ<br />နဲ ့လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ ခ်ေပးလိုက္ပါ။ ပုဂၢလိကေတြ ကေနျပီးေတာ့ အခြန္ပဲ ထိုင္ေကာက္<br />စားဦး၊ ဆက္သြယ္ေရးက ၀န္ထမ္းေတြ ကို ထမင္းေကြ်းနိုင္ဦးမွာပါ။<br /> တကယ္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္သစ္ ကို သြားေနခ်ိန္မွာ အခုလို ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲ<br />သူေတြ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမွဳ ့မရွိတဲ့ ေပၚလစီ ေတြ နဲ ့ဆိုယင္ေနာက္<br />က်ျမဲ ေနာက္က်ေနဦးမွာပါ။ အဆင္းရဲဆုံးလို ့ေျပာတဲ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊လာအို နိုင္ငံေတြ<br />မွာေတာင္ ဗမာျပည္လို ဆက္သြယ္ေရး မခက္ခဲပါဘူး။ ထိုင္း နိုင္ငံ နဲ ့ေတာ့ ဆက္သြယ္<br />ေရးမွာ သြားမယွဥ္ နဲ ့ေတာ့။ အျပတ္အသတ္၊ ဆီ နဲ ့ ေရ လို ကြာေနျပီ။<br /> ၂၀၀၃ ခု နွစ္ေလာက္ က ဒကၠားျမိဳ ့ ျမန္မာ သံရုံး ကို ကိစၥ တစ္ခု နဲ ့ေရာက္ေတာ့<br />သံရုံး၀န္ထမ္း ေတြ က ေျပာျပတယ္။ ဗမာျပည္က ၀န္ၾကီး တစ္ေယာက္ ဒကၠားျမိဳ ့ကို<br />လာေတာ့ ဆိုက္ကားစီးယင္း ဟန္းဖုန္း ေျပာေနတာ ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ေျပာသတဲ ့။<br />ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ က လူေတြက ဆိုက္ကား စီးတဲ ့ လူတန္းစား က လဲ ဖုန္း ေျပာနိုင္သ<br />လားတဲ့။ အဲသေလာက္ ကို အံ့ၾသ ေနတဲ့ ၀န္ၾကီး ဘယ္ေလာက္ ဗဟုသုတနည္းလဲ<br />ဆိုတာ ေျပာပါတယ္။<br /> အဲဒီ အခ်ိန္က ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ မွာ ဆက္သြယ္ေရး က ဖြံ ့ျဖိဳးခါစ ဆိုေပမယ့္ ၊ၾကိဳက္တဲ့<br />သူ ၾကိဳက္သလို ဆင္းကတ္ ကို ၀ယ္နိုင္ေပမယ့္ ေစ်း က တာကာ ၅၀၀၀ ေလာက္<br />ရွိပါတယ္။ ေဒၚလာ တစ္ရာ ေအာက္ေပါ့ေလ။ အခု ဆိုယင္ေတာ့ ဆင္းကတ္ ကို အ<br />လကားေပးတဲ့ အဆင့္ေရာက္ေနေလာက္ပါျပီ။<br /> အဲတာပါပဲ။ တကယ္လုပ္နိုင္တဲ့သူက နိုင္ငံေတာ္သမၼတ အဆင့္ထိ ကိုေတာင္ပရို<br />ပိုဆယ္ တင္ထားျပီးတာ ကို ပဲ ကဖ်က္ယဖ်က္ နဲ ့ ေျပာလိုက္ၾကတာ။ ဟို ကလည္းပဲ<br />မပိုင္ပဲ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကေနျပီးေတာ့ ဘယ္ခ်ျပရမလဲ။ အခုေတာ့ ျပည္သူျပည္<br />သားေတြ သိေအာင္ ခ်ျပလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ျပည္သူလူထု ရဲ ့အသံ ကို နားေထာင္<br />တယ္လို ့ ထင္ရွားလာတဲ့ သမၼတၾကီး ကေနျပီးေတာ့ ဆုံးျဖတ္ဖို ့ရာပဲက်န္ေတာ့မွာပါ။<br />ဧရာ၀တီျမစ္ဆုံ ကိစၥမွာလိုပဲ ျပည္သူလိုလားတာ ကို ဆုံးျဖတ္ေပးမယ့္သမၼတၾကီးျဖစ္<br />လာမွာပါ။ ဒီေတာ့ ဆက္သြယ္ေရး က ဖင္ပိတ္ျငင္းတဲ ့လူၾကီးမင္းမ်ား လဲ လွ်ပ္စစ္က<br />၀န္ၾကီးလို ပဲ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းျပီး ငုံ ့ခံၾကရမွာကိုျမင္ေယာင္မိပါေသး<br />တယ္။<br /> ေနာက္တစ္ခု ကေတာ့ ကားပါမစ္ေတြ၊ ကားအေဟာင္းေတြကိစၥေပါ့။ ေဟာ့ ခုတစ္<br />မ်ဳိး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ဳိး နဲ ့ ခု ေမွာက္ျပန္ျပီ၊ ခု လွန္ျပန္ျပီ နဲ ့ အရူးလင္လုပ္ရုပ္သလိုပါ<br />ပဲ။ ေတာ္ၾကာ ဘာေမာ္ဒယ္၊ ဘာျဖစ္ ညာျဖစ္၊ ေတာ္ၾကာ တရုတ္ကား၊ မတည္ျငိမ္တဲ့<br />ေပၚလစီ ေတြ နဲ ့ ျပည္သူလူထု က အရူး ကို ျဖစ္လို ့။ ေျပာခ်င္တာ က လုပ္မယ္ဆို<br />ယင္လဲ ပဲ မူ၀ါဒ ကို အေသပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ခ်ျပီးေတာ့မွာ တခါတည္းလုပ္လိုက္၊ အခု<br />ရွဳပ္ခ်ီ နွပ္ခ်ီ နဲ ့ ေျပာင္းေနလိုက္တာ က လဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြ ကလဲ<br />ရွဳပ္သမွ် သပြတ္အူ က အရွဳံးေပးရမယ္။ တကယ္ေတာ့ ကားအေဟာင္းစီး တဲ ့ျပည္<br />သူေတြ ကို ေစတနာထားတယ္သာ ေျပာတယ္။ မထိေရာက္ဘူး။ ပါမစ္ နဲ ့လုပ္စား<br />မယ့္ ဂြင္ေတြ၊ ျပည္တြင္းအခြန္မွာ နာမယ္ေျပာင္းမယ့္ဂြင္ေတြ၊ ကညနမွာ ဂြင္ေတြ<br />ဂြင္အမ်ဳိးမ်ဳိး နဲ ့ငါးပြက္ရာ ငါးစာလိုက္ခ်ေနသလို လုပ္စားဖို ့ဖန္တီးေပးေနတာကုိ<br />ျမင္ရပါတယ္။ ကညနရုံးမွာ ဆိုလဲပဲ ဘီးလွိမ့္၀င္လာသမွ် ကားတိုင္း ကို ေရာင္းမလား<br />ဆိုျပီး ထီးတစ္ေခ်ာင္း ဂ်ဳိင္းညွပ္လို ့လိုက္ေမးတဲ ့ ေပၚပင္ ပြဲစားေတြ က လဲ ေျခ<br />ခ်င္းလိမ္ေနပါေတာ့တယ္။ ( စ ဆ ဇ ) အပ္တဲ့အခ်ိန္ကေပါ့ဗ်ာ။<br /> ေဟာ့ နာမယ္ေပါက္ရမယ္ဆိုလို ့ ရာျဖတ္မယ့္ အခြန္ဌာန ကလဲပဲ စည္ကားလိုက္<br />တာ ေျပာမေနပါနဲ ့။ ဗမာျပည္မယ္ ဘာလုပ္လုပ္ တိုးေခြ ့ျပီး သိပ္လုပ္ေစခ်င္ၾက<br />တာပဲ။ လူတစ္ရာေလာက္ ကို စာရြက္စာတမ္း လုပ္ေပးမယ့္ စာေရး ဆိုတာ က လဲ<br />တစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ လုံေလာက္တဲ့ ရုံး၊ အေဆာက္အဦး၊ ၀န္ထမ္း မရွိေတာ့<br />လူက ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး ျမင္မေကာင္းေအာင္ေပါ့။ ဒါက နာမယ္ေပါက္မယ့္ဂြင္ေပး<br />ရေသးတယ္။<br /> ေဟာ့ အခုတစ္ခု က်ေတာ့ သေဘၤာသားေတြ ကို ပါမစ္ေပး၊ ျပည္တြင္းကေနတဲ့<br />နိုင္ငံျခားေငြ ရွာသူကို လဲ ပါမစ္ေပး၊ ဘာတဲ့ နိုင္ငံ ့၀န္ထမ္း နဲ ့ ပညာေတာ္သင္<br />သြားသူလဲ ပါမစ္ေပး၊ အခုတစ္ခါ နိုင္ငံျခားလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္သမား တဲ ့၊ ဘဏ္<br />စာအုပ္မွာ ေဒၚလာတစ္ေသာင္းထက္ ျပနိုင္ယင္ ကားပါမစ္ေပးမယ္ ဆိုျပန္တယ္။<br />သတင္းထုတ္ျပန္တယ္သာ ေျပာတယ္။ ဘယ္မွာလဲ တိတိက်က် ၊ ေဖာ္ျပတာလဲ<br />မရွိ။ အသံၾကားလို ့ ဟိုအြန္လိုင္းဂ်ာနယ္၊ ဒီအြန္လိုင္းဂ်ာနယ္ လိုက္ဖတ္ရ ၊ဟုတ္<br />လားမသိ ၊ မဟုတ္လားမသိ၊ အစိုးရသတင္းစာ မွာ ပါတယ္ ဆိုလို ့လဲ လိုက္ဖတ္<br />ရ ၊ ကဲ ပြင့္လင္းျမင္သာမွဳ ့က မရွိျပန္။<br /> နိုင္ငံျခားထြက္လုပ္ေန တဲ ့ အလုပ္သမား ေတြ က သေဘၤာသား က လြဲ လို ့<br />ကုန္ေပၚလုပ္သူ အမ်ားစု ဟာ MFTB, MICB မွာ ဘယ္သူမွ အလုပ္ရွဳပ္ခံျပီးေတာ့<br />လဲ ေငြစာရင္းဖြင့္တာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ဟြန္ဒီ ေငြလႊဲ နဲ ့ကိုယ္<br />အိမ္မျပန္ခင္မွာ လႊဲ ခဲ့ၾကတာ ခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ အိမ္ အျပန္ မဂၤလာဒုံ ေလဆိပ္<br />မွာ ၀င္ေငြ ခြန္ မေၾကာျငာတဲ ့သူက မ်ားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခု က အလကား<br />ေနယင္း ပတ္စပို ့သက္တမ္းတိုးဖို ့ေလာက္သာ အသုံး၀င္တဲ့ ဒီ သံရုံး အခြန္ကို<br />လဲ မတတ္သာလို ့သာ ညည္းညည္းျငဴျငူ နဲ ့ ေဆာင္ရတာပါ။ ဘယ္သူကမွာကိုယ့္<br />ေခြ်းနည္းစာ ကို အသုံးမ၀င္ပဲ နဲ ့ တစ္က်ပ္တစ္ျပားမေပးခ်င္ပါဘူး။<br /> ျပီးေတာ့ ဒီအခြန္ေဆာင္တာကလဲ နိုင္ငံ ရဲ ့အခြန္ထမ္းတစ္ေယာက္ပဲေလ။<br />၀င္ေငြခြန္ထမ္းေဆာင္ထားျပီးယင္ က်န္တဲ့ေငြ က တရား၀င္ရလာတဲ့ေငြအ<br />ျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း အစကတည္းက ယဥ္သကို လႊဲ<br />မွားေနတဲ ့ ဒီ ပါတ္စ္ပို ့ကေန ထမ္းေဆာင္ထားတဲ ့ ဆယ္ရာခိုင္နွဳန္း အခြန္ ကို<br />ဘယ္ေနရာမွာ မွ တရားမ၀င္သလိုလို နဲ ့ အခြန္ဌာန က လက္မခံေတာ့ အိမ္၀ယ္<br />တယ္၊ ကား၀ယ္တယ္၊ ေျမ၀ယ္ တယ္ ဆိုယင္ေတာင္ ကိုယ္က ေငြမည္း နဲ ့၀ယ္<br />သလို ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ တိုတု္ိေျပာရယင္ ကိုယ့္နဖူးကေန ေျခမက်ထားတဲ ့ ရ<br />လာတဲ့၊ သန့္ရွင္းတဲ့ေငြ ကို အခြန္အနည္းဆုံးပဲ ေဆာင္ခ်င္တာ ဘာေၾကာင့္လဲ။<br />ရွင္းေနတာ က အခြန္ဌာနေၾကာင့္၊ သူတို ့ဌာန က သာ အစကတည္းက နိုင္ငံ<br />ျခားထြက္ရွာ လို ့ရတဲ့ေငြ၊ အခြန္ေဆာင္ျပီးယင္ တရား၀င္ေငြေၾကးအျဖစ္ ၾကိဳက္<br />သလို ရင္းနွီးျမဳပ္နွံနိုင္တယ္၊ ထပ္ျပီး အခြန္မစည္းၾကပ္ေတာ့ဘူးဆိုယင္ ျဖစ္ယင္<br />လူတိုင္း က တကယ္ရသေလာက္ကိုေဆာင္ၾကမွာပါ။ အခုေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ<br />ဆိုေတာ့ နည္းနိုင္သမွ်နည္းေအာင္ေဆာင္တယ္။ ပါတ္စပို ့သက္တမ္းတိုးယင္<br />အဲဒီစာရြက္လိုတယ္။<br /> ျမန္မာျပည္မွာ ၀ယ္သမွ်၊ ျခမ္းသမွ် ကို ေပးရမယ့္ အခြန္ က အိပ္စိုက္ျပီး<br />ထပ္ထပ္ေပးေနရေတာ့ ၊ ဒီထမ္းရတဲ့ အခြန္ထမ္း ျပည္သူ က ၾကာယင္ အခြန္<br />ပိျပီျပီးေသမယ္။ ( အခြံ မဟုတ္ပါေနာ္)။ စကားအေတာ္ရွည္သြားတယ္။ကားကိစၥ<br />ျျပန္ဆက္ေျပာရေအာင္။ နိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူ ဟာ ကားသြင္းခြင့္ရေရး<br />အတြက္ အလုပ္သမားဦးစီးဌာန၊ မရမ္းကုန္းရုံးမွာ ေလွ်ာက္လႊာ၀ယ္ရမယ္တဲ့။<br />အဲဒီမွာ ဘာေခါင္းပုံျဖတ္ေနျပန္လဲ ဆိုေတာ့ အလုပ္သမား မွတ္ပုံတင္ေၾကးအ<br />တြက္ ေဒၚလာ ၁၀၀ ( FEC 100 ) ေပးသြင္းရမယ္တဲ့။<br /> အဲတာ က ဘာမွတ္ပုံတင္ေၾကးလဲ။ ျပည္ပမွာ သြားလုပ္လို ့ မွတ္ပုံတင္ေၾကး ဆို<br />ယင္ ျပည္ပမွာေရာ အလုပ္သမားအခြင့္အေရး ေတြ ကို အဲဒီ မွတ္ပုံတင္ ကေန<br />တာ၀န္ယူမယ္ ဆိုယင္ ေပးမယ္ေလ။ ဒါမွ မဟုတ္ အသားလြတ္ၾကီး၊ ဘလိုင္းၾကီး<br />ေတာင္းစားတာ ဆိုယင္ ေတာ့ ဘာလို ့ေပးမွာလဲ။ ကိုယ္က ေဒၚလာတစ္ရာေပး<br />ရတယ္ ဆိုယင္ သူ့တန္ဖိုး နဲ ့ညီမွ်တဲ ့၀န္ေဆာင္ မွဳ ့ကို ျပန္ေပးရမယ္ ဆိုတာကို<br />လဲ နားလည္ရမယ္။ ဘာလဲ ကားပါမစ္ျပန္ခ်ေပးမယ္ လို ့ေျပာခ်င္တာလား၊ အဲတာ<br />က ကိုယ့္ေငြ တစ္ေသာင္းျပနိုင္လို ့ခ်ေပးမွာ။ အလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာန က စိစစ္ရုံ<br />ေလး စစ္ျပီးေတာ့ယင္ နိုင္ငံျခားအလုပ္သြားလုပ္ေနသူဆိုက မညွာမတာ အားမနာ<br />လွ်ာမက်ဳိးမ်ားေတာင္းစားရက္ေသးတယ္။ ေဒၚလာ ၁၀၀ ဆိုတာ တန္ဖိုးကနည္း<br />တာမွမဟုတ္တာ။ တတ္နိုင္ယင္ ျပည္တြင္းမွာ က်ပ္ေငြ တစ္ရာ ( ၁၀၀) က်ပ္<br />ေတာင္းပါလား။ အရွက္မရွိပဲ သူမ်ားေတြ ရိုးရိုးသားသားရွာတာ ထာ ကို ၀န္ၾကီးဌာ<br />န တစ္ခု လုပ္ျပီး အေခ်ာင္ေတာင္းစားခ်င္ေသးတယ္။ ေလွ်ာက္လႊာဖိုး ၃၀၀၀ က်ပ္<br />တဲ့။ မတန္မရာ၊ ဆယ္ေယာက္ေရာင္းတာနဲ ့တင္ ၃၀၀၀၀ က်ပ္။<br /> နိုင္ငံျခားထြက္လုပ္ေနသူအားလုံး ကို ေပးခ်င္တဲ့ ေစတနာ ရွိေနယင္ ဘာမွ ခြဲျခား<br />မေန ဘဲ နဲ ့ ရွိသမွ် အေထာက္အထား ခိုင္လုံယင္ ထုတ္ေပးလုိက္ပါလား။ အခုမွ ဘဲ<br />၃၀၀၀ ေပးမယ္ ၅၀၀၀ ေပးမယ္ ၊ ေမာ္ဒယ္ က ဘာျဖစ္မယ္ ညာျဖစ္မယ္။ နဲ ့ေလ။<br />တစ္နွစ္လုံး လုပ္လို ့ ေဒၚလာ တစ္ေသာင္းစုမိ တဲ ့ နိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေရာ<br />အေတာ္မ်ားမယ္ထင္လို ့လား။ ေျပာခ်င္တာ က လက္ေတြ ့မက်တဲ့ ေပၚလစီေတြ နဲ ့<br />တဂြင္ျပီးတဂြင္ ေဖာ္ျပီး ပါမစ္ သံသရာ နဲ ့လည္ပတ္ယင္း ကေနျပီး တလိမ္ နွစ္လိမ္<br />မုန္ ့ၾကိဳးလိမ္ေနၾကဦးမွာပါ။<br /> ဒီေတာ့ အခု အဲဒီ မ်ဳိးစုံေသာ ကားပါမစ္ေတြၾကားမွာ အခုတင္ပဲ လုပ္စားမယ့္ ေပၚ<br />ပင္ပြဲစား က လဲ ေပၚလာေသးတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒီ အလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာန မရမ္းကုန္း<br />ုရုံး ကို တဲ ့ ကိုယ္တိုင္ တင္စရာမလိုဘူး။ ပြဲစားအပ္လို ့ရတယ္တဲ့။ ေဟာဗ်ာ တကယ္<br />တကယ္ ထူးဆန္းတဲ ့ေရႊျမန္မာျပည္ေပါ့။ အဲဒီ ကားပါမစ္ အတြက္ ပြဲစားခ က တစ္သိန္း<br />ဆိုပဲ။ ေလွ်ာက္လႊာတင္ ျဖည့္ေပး၊ တင္ေပးယင္ တစ္ေသာင္းက်ပ္ က်သင့္သတဲ့။<br />လြယ္တာေနာ္။ အင္း သူ က ေတာ့ အဲဒီ က ဦးစီးအရာရွိ နဲ ့ ညႊန္မွဴး နဲ ့ခ်ိတ္ထားရ<br />မယ္ထင္တယ္။ <br /> ဆိုေတာ့ ဒီကားပါမစ္ သံသရာၾကီး ကို ဘာလို ့ဖန္တီးေနလဲ နားမလည္ပါဘူး။တကယ္<br />လား၊ ေစတနာရွိယင္၊ ဒီမိုကေရစီေခတ္မွာ လြတ္လပ္စြာ ေရာင္း၀ယ္ခြင့္သာေပးလိုက္။<br />အစိုးရ ကသာ ခိုင္မာတဲ့ စီးပြားေရး ဥပေဒ ကို ထုတ္ျပန္ျပီးေတာ့ လမ္းေၾကာင္း တည့္မတ္<br />ေပး။ ဒါဆိုယင္ သူ ့ကုန္ပစၥည္း တစ္ခု ရဲ ့ေစ်းအမွန္ နဲ ့ ရွိသမွ်ေသာ ျပည္သူလူထု က<br />ၾကိဳက္တဲ့၊ ေနရာမွာ၊ ၾကိဳက္သလို ၊ သူ တတ္ နိုင္တဲ့ ေစ်း နဲ့ေရြးခ်ယ္ ၀ယ္ယူခြင္ ့ရွိလာမယ္။<br />အဲဒီ အျပင္ အျပိဳင္အဆိုင္ ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်လာတာေၾကာင့္ရယ္၊ ေရာင္းငွား စံနစ္ေတြ<br />ရယ္ေၾကာင့္ ျပည္သူလူထု ဟာ ပိုမိုျပီး ပစၥည္းေကာင္းေတြ၊ ေစ်းသက္သက္သာသာ နဲ ့<br />၀န္ေဆာင္မွဳ ့ေကာင္းေကာင္း ရလာေတာ့မယ္။ လြတ္လပ္စြာ၊ အျပိဳင္အဆိုင္ ေရာင္း၀ယါ္<br />ၾကယင္ ၊ ၀န္ေဆာင္မွဳ ့ကို အေကာင္းဆုံးေပးတဲ ့သူကို ပဲ ေရြးခ်ယ္မွာ ေၾကာင့္ အရည္အ<br />ေသြး ကိုလဲ ပူစရာမလို ေတာ့သလို ျပည္သူလူထုဖက္ က စိတ္ခ်မ္းသာစရာခ်ည္းေတြ ့ရ<br />မွာပါ။<br /> မယုံယင္ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းနိုင္ငံ ကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ အာရွေမာ္ေတာ္ကားထုတ္လုပ္ေရးလုပ္<br />ငန္းမွာ တရုတ္ျပီးယင္ ဒုတိယ လိုက္တဲ ့ ဂ်ပန္ကားထုတ္လုပ္သူ ဟာ ထုိင္းနိုင္ငံျဖစ္လာပါ<br />ျပီ။ ထိုင္း နိုင္ငံ တစ္နံ တစ္လွ်ား ထုတ္လုပ္သမွ် ဂ်ပန္ကား ေမာ္ဒယ္ အသစ္ခ်တ္ခြ်တ္ေတြ<br />ဟာ လြတ္လပ္စြာ စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူခြင့္ရွိပါတယ္။ ရွိေနျပီးသား ေမာ္ေတာ္ကားအ<br />ေဟာင္း ကိုလည္း ေဟာင္းသြားလို ့ပယ္ဖ်က္ျပီး သံရည္ၾကိဳစက္ ပို ့တာလဲ မၾကားဖူးပါဘူး။<br />အဲသလို အာရွ ဒုတိယအၾကီး ဆုံး ကားထုတ္လုပ္ေရး အင္ပါယာပိုင္ရွင္ ရဲ ့ေဘးမွာ ေနတဲ ့<br />အိမ္နီးခ်င္း ျမန္မာနိုင္ငံ မွာေတာ့ ကားအသစ္ ခ်ပ္ခြ်တ္ တစ္စီး စီးနိုင္ဖို ့အေရး ကိုေတာ့<br />၀ိသမေလာဘနဲ ့မရွာခဲံယင္၊ အၾကံအဖန္ မ်ားမ်ား မရခဲ့ယင္ တစ္သက္လုံးမစီးနိုင္ပါဘူး။<br />ကြ်န္ေတာ့္ ရဲ ့တပည့္ ဖိုမင္ လုပ္သူဟာ ၂၀၀၆ ခုနွစ္ထုတ္ တိုယိုတာ ဟိုင္းလပ္ ၀ီဂို ကား<br />တစ္စီး ကို အသစ္ခ်ပ္ခြ်တ္ ကို ၂၀၀၆ ခုနွစ္မွာ အရစ္က် စံနစ္ နဲ့ ၀ယ္စီးနိုင္ခဲ ့ပါတယ္။<br />သူ အလုံးအရင္း နဲ ့ေပးရတာ ဘတ္ သုံးေသာင္း ရယ္ ေထာက္ခံစာရယ္ပါ။ ေနာက္လေတြ<br />ကိုေတာ့ သူေပးနိုင္တဲ့ ပမာဏ တစ္ခု သတ္မွတ္ျပီးေတာ့ လတိုင္း နွစ္နွစ္ တန္သည္ သုံး<br />နွစ္တန္သည္ အထိ ေပးေခ်သြား၇မွာပါ။ ကဲ ဘယ္ေလာက္လြယ္သလဲ။<br /> အဲဒီ တပည့္ေက်ာ္ ဖိုမင္ ဟာ ဘာ ပါတ္စပို ့မွလဲ အခြန္ေဆာင္စရာမလို၊ ဘာသံရုံးမွ<br />လဲ သြားစရာမလို၊ ဘာေထာက္ခံစာ မွလဲ မလို၊ ဘာဘဏ္စာအုပ္မွာ ေဒၚလာတစ္ေသာင္း<br />ထည့္ျပစရာမလို ၊ ဘယ္အလုပ္သမားရုံး ကို မွ သြားစရာမလိုဘူး။ ဘယ္နိုင္ငံ က ကားကို<br />လည္းမွာစရာမလိုဘူး။ နီးစပ္ရာ တိုယိုတာ ကားျပခန္းထဲမွာ စိတ္ၾကိဳက္ ဘီးေျမမနင္းရေသး<br />တဲ ့ တိုယိုတာ ထိုင္းလန္း က ထုတ္တဲ့ ကား ကို ေခါင္းေခါက္၀ယ္ခြင့္ရွိတယ္။<br /> သူ ့လို ပဲ ထိုင္း နိုင္ငံ ျပည္သူျပည္သား ဘယ္သူမဆို အလုပ္အကိုင္ ရွိတယ္၊ ၀င္ေငြ ရွိတယ္<br />ဆိုယင္ သန္းေျခာက္ဆယ္ ေျခာက္ဆယ့္ငါး သန္းေသာ ျပည္သူေတြဟာ အေနွာက္အယွက္<br />ကင္းစြာ နဲ့ ၀ယ္လိုက္ရုံပဲ။ ထိုနည္းလည္းေကာင္း သူတို ့က ဘာမဆို အေၾကြး နဲ ့၀ယ္ခြင္ ့ရ<br />လို ့သက္ေတာင့္သက္သာ ဘ၀ ကို ပိုင္ဆိုင္လာၾကေပမယ့္၊ အေၾကြး၀န္ထုပ္သံသရာေတာ့<br />ရွိပါတယ္။ လူဆိုတာ ေတာ့ သတိနဲ ့၀ယ္ျခမ္းနိုင္ယင္ ၀န္ထုပ္သက္သာမွာပဲ။<br /> ဘယ္ေလာက္လြယ္ကူ ရိုးစင္းလဲ၊ ေမာ္ဒယ္အသစ္ကားတစ္စီး၊ ေဘးအႏၱာရယ္ကင္းရွင္းဖို ့<br />စိတ္ခ်ရတဲ့ ကားမ်ဳိးကို ဥဳံဖြ ဆိုျပီး သူတို ့တိုင္းသူျပည္သားမ်ား ရရွိေနခ်ိန္ မွာေတာ့ ၊ ျမန္မာ<br />နိုင္ငံ က ျပည္သူလူထု ချမာေတာ့ ကားတစ္စီး သြင္းခြင့္ရဖို ့ ဖတ္ဖတ္ ကိုေမာလို ့။ ေငြကုန္<br />ခံ၊ အခ်ိန္ကုန္ ခံ၊ လူပင္ပန္းခံ ျပီး လိုက္လုပ္လိုက္ရတာ။ သြားလိုက္ရတာ။ ဘာလဲ ဆိုေတာ့<br />လႊဲမွားေနတဲ့ စီမံ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳ ့ေတြ၊ အခြင့္ေတြ ၊အာဏာေတြ ေၾကာင့္ ၊ အမွန္ကို အမွန္မျမင္<br />နိုင္တဲ ့ေမာဟ ဖုံးေနတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ၊ သာတူညီမွ် စိတ္၊ တန္းတူစိတ္၊ ေတြ မရွိတဲ ့စိတ္<br />ေတြ ေၾကာင့္၊ သူ ့ထက္သာ မလိုတတ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ နဲ ့ တစ္ခ်ိန္လုံးအုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့တဲ့<br />စိတ္ေတြ ေၾကာင့္ အခုလိုမ်ဳိး သံသရာတ၀ဲလည္လည္ နဲ ့ အရွက္ရေနခဲ့တာၾကာလွေပါ့။ <br /> ရိုးစင္းျပီး လြယ္ကူ တဲ ့ လုပ္ထုံးလုပ္နည္း ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေျဖေလ်ာ့ေပးမွာလဲ။<br />ရွိသမွ် တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ား ကို သာတူညီမွ် အခြင့္အေရး ဘယ္ေတာ့ေပးမွာလဲ။<br />ေက်ာကသားလည္းသား၊ ရင္ကသားလည္းသား ၊ ေက်ာသားရင္သားဘာလို ့ခြဲျခားေန<br />တာလဲ ၊ တျခား တျခားေသာ စီးပြားေရးလုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ၊ အစီအမံေတြ ကေရာ ဘာျဖစ္<br />လို ့လက္သိပ္ထိုး၊ လူတစ္စု အတြက္ အခြင့္ထူးခံ ျဖစ္ေနၾကရတာလဲ၊<br /> အေရးၾကီးဆုံးကေတာ့ ေစတနာေလး၊ေမတၱာေလး နဲ ့ရိုးသားစြာ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ယင္ျပည္သူ<br />ေတြ ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ အစိုးရၾကီးျဖစ္လာမွာပါ။ <br /> ဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱသာရဘိ၀ံသ ရဲ ့ ေမတၱာပို ့ထဲ က စာပိုဒ္ နဲ ့ပဲ အဆုံးသတ္လိုက္ပါေတာ့မယ္။<br /><span style="font-size: large;"><b><span style="color: red;">“ လူ အခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ... တဲ့ ဗ်ာ။”</span></b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-1702625423542823636?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-63264626491486691542012-01-03T20:36:00.000+04:302012-01-03T20:36:25.763+04:30မဂၤလာနွစ္သစ္ ၂၀၁၂ နွစ္ေဟာင္းတစ္နွစ္ ၂၀၁၁ ကုန္လြန္ခဲ့လို ့၊ မဂၤလာရွိတဲ့ နွစ္သစ္ ၂၀၁၂ ကို ေရာက္ရွိ<br />လို ့လာျပန္ပါျပီ။<br /> ကုန္လြန္ ခဲ ့တဲ့ နွစ္ေဟာင္း ၂၀၁၁ က ေတာ့ အေျပာင္းအလဲ ေတြ အေတာ္မ်ားခဲ ့<br />တဲ ့ နွစ္လို ့ေျပာယင္ မမွားပါဘူး။ ကမၻာေပၚက အာရပ္ကမၻာ တစ္ခုလုံး နဲ ့အာဏာရွင္<br />ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြခဲ့တဲ ့ နွစ္လဲ ျဖစ္ခဲ ့ပါတယ္။ ဒီ ့အျပင္ အဆိုးရြားဆုံးေသာ<br />ဂ်ပန္ ဆူနာမီဟာလဲ ၂၀၁၂ ရုပ္ရွင္ထဲ က လိုပဲ အလိပ္လိပ္ တက္လာတဲ့ ဒီေရေတြ<br />၀ါးမ်ဳိသြားတာ ကို ရုပ္ျမင္သံၾကားကေန ၾကည့္ေနယင္း ပါးစပ္အေဟာင္း သား ျဖစ္ခဲ ့<br />ရတဲ ့နွစ္ေပါ့။<br /> ကဲ အခု လာမယ့္ နွစ္သစ္ ၂၀၁၂ မွာေတာ့ ဘာေတြ ဆက္ျပီးေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ၾကမလဲ<br />ဆိုတာ ကို ဆက္လက္ေစာင့္စားယင္း နဲ ့ ခ်စ္စြာေသာ မိတ္ေဆြ အေပါင္း တို ့လဲ<br />ဆထက္တပိုးတိုးျပီး ေအာင္ျမင္ေသာ ၊ မဂၤလာရွိေသာ နွစ္သစ္ ျဖစ္ၾကပါေစ လို ့လဲ<br />ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။<br /><br />နွစ္သစ္မွာ လူက်န္းမာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာျပီးေအာင္ျမင္နိုင္ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-6326462649148669154?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-56613858298452085272011-12-08T22:12:00.000+04:302011-12-08T22:12:24.806+04:30ထီးေဂါက္ေလး မိုးရြာခ်ိန္၊မိုးရာသီ ေက်ာင္းသြားရမွာ ေမာင္လူကေလး ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္မိသည္။<br />ဒီနွစ္မိုးတြင္းလည္းမိုးေကာင္းသည္။ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မွာထီးမရွိ၊ မနွစ္က မိုးကာေလး<br />လည္း ဂ်ဳိင္းၾကားေအာက္က ျပဲထြက္ကုန္သည္။ သည္လိုပဲ သူ ့အိမ္နားက ရြယ္တူ<br />တစ္ခ်ဳိ ့ေတြလည္း တစ္ခ်ဳိ ့က မိုးကာနဲ ့၊ တစ္ခ်ဳိ ့ကား ထီးအစုတ္ကေလး နဲ ့ တစ္ခ်ဳိ ့<br />ကားအိမ္က လိုက္ပို ့ေပးသည္။<br /> ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္မဟုတ္၊လူကုန္တန္ရပ္ကြက္၊ဒါေပမယ့္ဆင္းရဲသားအစုက<br />နွစ္စုသာရွိသည္။ ေရကန္ၾကီးရဲ ့ဟိုမွာဖက္ ကမ္းကတစ္စု၊ သည္မွာဖက္ကမ္းကတစ္<br />စု၊က်န္တဲ့ ေနရာေတြကေတာ့ ျခံေတြ၊၀င္းေတြ၊တိုက္ေတြ၊တာေတြ နဲ ့ခ်ည္း ေပါ့။ေမာင္<br />လူကေလး တို ့က ကန္ရဲ ့အေရွ ့ဖက္ျခမ္းက အုပ္စု၊ျဖစ္သည္။ သူတို ့ေတြကအေျခခံ<br />၀န္ထမ္းသားသမီးေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီေတာ့ အားလုံးက သူ လိုကိုယ္လို အဆင္မေျပၾက။<br />သည္မွာဖက္ အေနာက္ဖက္ျခမ္း က မိသားစုထဲမွာေတာ့ လက္လုပ္လက္စား၊ ေစ်း<br />ေရာင္း၊ ၀န္ထမ္း စသျဖင့္ နည္းနည္းစုံသည္။<br /> ရြယ္တူတန္းတူ သုံးတန္းေလးတန္း ေက်ာင္းသားေတြထဲက တပ္တြင္းေက်ာင္းကို<br />အားကိုးရသည္။ ထိုတပ္သည္ကား အတန္ငယ္ၾကီးက်ယ္သည္ဟု ေျပာရမလား၊ေက်ာင္း<br />အပ္ခ်ိန္ တပ္သားသားသမီးေတြကို ဦးစားေပးသည္။ ေမာင္လူကေလး တို ့က အရပ္<br />သားေတြဆိုေတာ့ ေနာက္ခ်န္လွပ္ခံရသည္။ ဒီၾကားထဲ မိသားစု က သိပ္မမ်ားေပမယ့္<br />၀င္ေငြမေကာင္းတဲ့ အေျခခံ၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ ေက်ာင္းအပ္ခ်ိန္က်ယင္ ေမာင္လူကေလး<br />အေဖ က အၾကပ္အတည္းနွင့္ျဖစ္သည္ကို လည္းျမင္ခဲ့ရသည္။ သည္နွစ္ေမာင္လူကေလး<br />သုံးတန္းေအာင္သည္။ ပထမ ရသည္။ သို့ေပမယ့္ေက်ာင္းတက္ဖို ့အတြက္ ေမာင္နွမနွစ္<br />ေယာက္စာ ေက်ာင္းအပ္လွ်င္ ၅၀က်ပ္ခန့္ကုန္မည္။ ေမာင္လူကေလးအေမကားဘာမွ<br />မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္၊ အေဖကလည္းလစာကနည္းလြန္းသည္။ တစ္လုလုံးမွ ၁၀၀က်ပ္<br />သာ၀င္ေငြရွိသည္။ မိသားစု ၅ ေယာက္စာအျပင္၊ဧည္သည္ေစာင္သည္၊ေဆြမ်ဳိးညာတကာ<br />လာလွ်င္ေကြ်းရသည္။ ေမာင္လူကေလးဖခင္အတြက္ေငြမွာအျမဲလိုသည္။<br /> အၾကံအဖန္ဆိုသည္လည္းမရွိ၊ဒီေတာ့က်ပ္တည္းစြာသားသမီးေတြကိုေက်ာင္းထားရသည္။<br />ေမာင္လူကေလး ဒီနွစ္သုံးတန္းပထမရလို ့ဆုခ်ခ်င္ေသာ္လည္းေငြကမရွိ၊ ေက်ာင္းအပ္ဖို ့<br />ေငြအစိတ္ရလွ်င္မနည္းကံေကာင္း၊ သူ ့အစ္မလုပ္သူကေလးတန္းေအာင္ ငါးတန္းတက္ရ<br />မည္။ စာအုပ္ဖိုး၊ေက်ာင္းအပ္ခ၊မိဘဆရာအသင္းေၾကး၊ ေက်ာင္းစိမ္း၀တ္စုံ၊ထီး၊ဖိနပ္၊ခဲတံ<br />ေဘာလ္ပင္၊ အစရွိသည္တို ့ကိုတြက္ေသာ္ ေမာင္လူကေလးဖခင္ကား အေတာ္ေခါင္းခဲ<br />ရေလသည္။ ေမာင္လူကေလး ကို ဆုခ်သည့္အေနနွင့္ ေက်ာင္းစိမ္း၀တ္စုံေလးတစ္ထည္<br />ေပးသည္။ ဆုယူရမယ္ဆိုေတာ့ အသစ္နဲ ့မွသင့္ေတာ္မယ္ဟုတ္လား၊ ဒါေပမယ့္ လည္း<br />ေက်ာင္းအပ္ခကုန္ျပီးေတာ့ လုိအပ္တဲ့ ထီး၊ဖိနပ္ကားမ၀ယ္ေပးနိုင္။<br /> ေမာင္လူကေလး လည္းေလးတန္းမွာစာၾကိဳးစားသည္။ ထီးမရွိလို ့ေက်ာင္းမတက္ဆို<br />တာမ်ဳိးမျဖစ္၊ သူမ်ားနွင့္ကပ္လိုက္တတ္သည္။ မိုးစဲေအာင္ေစာင့္တတ္သည္။ အိမ္နဲ ့<br />ေက်ာင္းက ျဖတ္လမ္းကဆို ၁၀ မိနစ္ေလာက္ေျပးသြားလွ်င္ေရာက္ျပီ။ မိုးကာအစုတ္ကို<br />လြယ္အိတ္ထဲမွာထည့္ျပီးစာအုပ္မစိုေအာင္အုပ္ထားသည္။ ေမာင္လူကေလး ကားမိုး<br />ေရစိုမည္ကိုမေၾကာက္၊ စာအုပ္စိုမည္ကိုေၾကာက္သူ၊မိုးေရရြဲျပီးျပန္ေရာက္လွ်င္ေရမိုး<br />ခ်ဳိးကာ ေရစိုေက်ာင္းအ၀တ္ကို ေလွ်ာ္ရသည္။ ေမာင္လူကေလး အေမက ေလွ်ာ္ဖြတ္<br />တတ္ရန္သင္ေပးထားသည္။ ဒါေပမယ့္မိုးဆက္တိုက္ရြာေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္း နွစ္ထည္<br />က မေျခာက္၊ အစိုေတြခ်ည္း၊ မနက္ေက်ာင္းမသြားခင္ အဲဒီအစိုေတြကို ေမာင္လူက<br />ေလးမွာ မီးပူထိုးရသည္။<br /> ေရစိုထိုင္းထိုင္း ကို မီးပူနွင့္ထိုးလွ်င္ အေငြ့ေတြ တေထာင္းေထာင္း၊ အတန္ငယ္<br />ေျခာက္သြားမွ ၀တ္ၾကည့္ျပီး ေက်ာင္းကိုေျပးရသည္။ မုန္ ့ဖိုးလည္းနပ္မမွန္၊ ထမင္း<br />စားခ်ိန္ဆိုယင္အိမ္ျပန္စား၊ မုန္ ့မစားနိုင္၊ ငါးျပားတန္ဇီးေတာ္ဖီတျပားေလာက္စား<br />ရလွ်င္နတ္သုဒၶါလိုအရသာရွိေလ၏။ တခါတရံ ေမာင္လူကေလးအေဖက မုန့္ဖိုးအ<br />ျဖစ္ ဆယ္ျပားေစ့ တစ္ေစ့ ေပးတတ္သည္။ သူလည္း သူ ့သားသမီးကို ငါးမူးဖိုး ေပး<br />ခ်င္ေပမယ့္ သူ ့မွာကလည္း တျပားမွ မရွိတဲ့အခ်ိန္မ်ားသည္။ ဒီေတာ့ ေမာင္လူက<br />ေလး ဆယ္ျပား နွစ္ျပား ျပားနွစ္ဆယ္ရတဲ့ေန ့ထီေပါက္သလိုပဲ။<br /> ေမာင္လူကေလး ကားမိုးရြာလွ်င္အေတာ္စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ နွင့္ျဖစ္သည္။မိုးက<br />လည္း ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ က်လွ်င္သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရြာခ်တတ္သည္ကား ဓမၼတာ၊<br />ထီးကေလးတစ္လက္လိုခ်င္လွသည္။ သိပ္အေကာင္းစားမဟုတ္လည္းရသည္။<br />ဒါေပမယ့္ ေမာင္လူကေလး မပူဆာရဲ၊ မိဘမ်က္နွာကို ၾကည့္ေနရသည္။ မိခင္ၾကီး<br />က ၀င္ေငြမရွိ၊အငယ္ဆုံးနွမ ေလးက လူမမယ္ကေလး၊ ဖခင္ၾကီးလခက မေလာက္<br />ေမာင္လူကေလး မွာ အစ္မၾကီးထီးနဲ ့ခိုကပ္သြားေသာ္လည္း သူ ့ထီးကလည္းပဲ<br />ကိုင္းက်ဳိး၊ ဆိုေတာ့ မိုးရြာလွ်င္သည္မိုးကို ၾကည့္ျပီး ေတာ့စိတ္ပ်က္ရသည္ခ်ည္းပဲ။<br />ေမာင္လူကေလးအေဖလည္း ဘယ္သို ့ဘယ္ပုံၾကံလိုက္သည္မသိ၊ အစိုးရစက္ရုံ<br />ထုတ္ ထီးအမည္းကေလး တစ္ေခါင္းရလာသည္။<br /> အဲဒီေခတ္က သမေခတ္ဆိုေတာ့ သမ၀ါယမက ထုတ္လာသလို၊သမဆိုင္က<br />ေစ်းေရာင္းတဲ့ အေဒၚၾကီးဆီက ပိုက္ဆံေခ်းျပီး၀ယ္လာသလို၊မည္သို ့ရလာသည္<br />မသိ၊ေမာင္လူကေလး အား ေပးလိုက္ေလသည္။ ေမာင္လူကေလး ကားထိုထီး<br />အမဲ၊လက္ကိုင္ေဂါက္ကေလး နဲ ထီးအသစ္ခ်ပ္ခြ်တ္အား တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ျပီးေတာ့<br />၀မ္းသာလြန္းဆို ့သြားသည္။ ထီးေလးက မိုးရြာယင္အလိုက္သင့္ေဆာင္းရုံပဲ။<br />အဲဒီတုန္းက ခ်ာလီထီးလည္းမရွိေသး၊ ေခါက္ထီးဆိုတာ ေစ်းၾကီးလို ့မကပ္နိုင္၊<br />ကမာရြတ္ထီးစက္ရုံက ထုတ္တဲ ့ ရိုးရိုးထီးေတြကိုသာအားကိုးရသည္။ ေငြေၾကး<br />တတ္နိုင္သူေတြကေတာ့ ယိုးဒယားေခါက္ထီးေတြ၊သုံးနိုင္ၾကသည္။<br /> ေမာင္လူကေလး ေနာက္ေန့မနက္ထီးေဂါက္ကေလး နဲ ့ေက်ာင္းသြားရမွာကို<br />ေတြးျပီးအိပ္မေပ်ာ္၊ မနက္ေစာေစာထ၊ ထုံးစံအတိုင္း ေရမေျခာက္ေသာေက်ာင္း<br />အကၤ်ီအျဖဴ ကို မီးပူထိုး၊ လုံျခည္ကို မီးပူထိုးျပီးေတာ့ ထီးေဂါက္ကေလး ကို လက္<br />က ကိုင္လို ့ စတိုင္အျပည္ နဲ ့ေက်ာင္းသြားတက္ရသည္။ ထိုေန ့က မိုးကိုရြာခ်ေစ<br />ခ်င္သည္။ ထိုသို ့ထီးအသစ္ရလို ့ မိုးရြာေအာင္လုပ္ေစခ်င္ေသာ္လည္းမိုးမင္းၾကီး<br />ကား ေမာင္လူကေလးကို အရြဲ ့တိုက္သည္။ မရြာေရးခ်မရြာ၊<br /> သို ့နွင့္ ေမာင္လူကေလး လည္းမိုးရာသီအတြက္ အတန္ငယ္စိတ္ခ်မ္းသာစြာ<br />ထီးေဂါက္သစ္ေလးနွင့္ တစ္ပတ္နွစ္ပတ္ခန္ ့ေက်ာင္းတက္ရသည္မွာလြန္စြာေပ်ာ္<br />ေနသည္။ တစ္ေန ့ညေနေက်ာင္းဆင္းေသာ္ ေရွ ့မွသြားသူ ေက်ာင္းသားအား<br />ေမာင္လူကေလး က စခ်င္ ေနာက္ခ်င္စိတ္ ျဖင့္ ထီးေဂါက္ခ်ိတ္ျဖင့္ ထိုသူငယ္ခ်င္း<br />ကို လွမ္းခ်ိတ္လိုက္သည္။<br /> ထိုထီးေဂါက္ အမဲကေလးမွာကား ေခါက္ခနဲ ျမည္ကာ က်ဳိးက်သြားေလသည္။<br />ေမာင္လူကေလး ငိုခ်င္စိတ္ေပါက္သြားေလသည္။ သူက သူငယ္ခ်င္းအားစလိုက္<br />ေသာ္လည္း သူက ထီးေခါက္ကို ခ်ိတ္မိခ်ိန္ ေရွ ့သို ့သြားသျဖင့္ ေနာက္က ဆြဲေသာ<br />အားနွင့္ က်ဳိးသြားေသာ ေဂါက္ကေလး ကို ၾကည့္ကာ ငိုရမလို၊ ရယ္ရမလိုျဖစ္ကာ<br />ငိုမဲ ့မဲ ့နွင့္ အက်ဳိးေဂါက္ကေလးကို လြယ္အိတ္ထဲ ကို ထည့္ကာ ျပန္ယူလာခဲ ့ေလ<br />သည္။ ေမာင္လူကေလး အေဖသိေသာ္ ေဆာ္ပေလာ္တီးခံရမည္လည္းေၾကာက္မည္။<br />ဆူခံရမည္ကိုလည္းေၾကာက္မည္။<br /> ထိုေန ့က ထီးေဂါက္ကေလး က်ဳိးေနသည္ကို ေမာင္လူကေလး က တံခါးၾကား<br />တြင္ဖြက္ထားလိုက္၏။ ေမာင္လူကေလး တို ့အိမ္ခန္းကား အတန္ငယ္က်ဥ္းေသာ<br />ေနသာရုံရွိေသာအခန္းငယ္ေလး သုံးခန္းမွသာရွိေသာလိုင္းခန္းျဖစ္၏။ အိမ္ေရွ ့<br />တံခါးမ တြင္ဖြက္ထားေလသျဖင့္ ထိုညက လြတ္သြားေလ၏။ ေမာင္လူကေလးကား<br />စေန၊တနဂၤေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ ထီးျပင္ဆင္ေရးကို လုပ္ေလသည္။ ထိုအက်ဳိး<br />အား အေပါက္ေဖါက္၍ သံၾကိဳးနွင့္ခ်ည္၍ ဟန္မပ်က္ ထီးေဂါက္ပုံ ျပန္လုပ္သည္။<br />အခ်ည္းအနွီးသာတည္း။ သို ့နွင့္ ပလပ္စတစ္အား အရည္ေဖ်ာ္ကာ ဆက္လိုက္သည္။<br />အဆက္ရာရွိေသာ္လည္း ထီးေဂါက္ပုံမပ်က္။<br /> ေက်ာင္းသို ့အသြား ထို က်ဳိးေနေသာေနရာအဆက္ရွိသည္ကို သိေပမယ့္ကေလး<br />ဆိုေတာ့ ထီးေဂါက္ကို လွည့္ပတ္ေဆာ့ျပန္ရာ ထိုအဆက္ေနရာက က်ဳိးျပန္ေလ၏။<br />ေမာင္လူကေလး စိတ္ပ်က္ကာ ထိုအက်ဳိးကို လြယ္အိတ္ထဲ ထည့္ကာ သိမ္းလိုက္<br />ေလ၏။ ထိုထီးအက်ဳိးေလး နွင့္ ေက်ာင္းသြားသည္ကာ ဟုတ္ေနေလသည္။ ဒါေပမယ့္<br />ေနာက္တစ္ခုထပ္ျဖစ္လာျပန္သည္။<br /> ေမာင္လူကေလး က ေက်ာင္းသို ့အသြားအျပန္ မွာ ထို ထီးရဲ ့အဖ်ားအခ်ြန္ကိုေျမ<br />မွာေထာက္ ကာ ေထာက္ကာ ကစားတတ္သည္။ ထို သို ့ကစားဖန္မ်ားလာေသာ္<br />ထိုထိပ္ဖ်ားအခြ်န္းသည္ နဲ ့နဲ ့လာသည္ကိုသတိမထားမိေခ်။ သို ့နွင့္ တစ္ရက္ထိုသို ့<br />ကစားယင္း နွင့္ ထိပ္ဖ်ား သည္လည္း က်ဳိးသြားေလ၏။<br /> ေမာင္လူကေလး ရဲ ့ထီးကားအလြန္အရုပ္ဆိုးေသာထီးကေလး ျဖစ္သြားေခ်ျပီ။<br />ေခါင္က ထိပ္ဖ်ားခြ်န္က က်ဳိးေနသျဖင့္ ထီးကတုံး ျဖစ္ရသည္။ ထီးကတုံးျဖစ္ျခင္း<br />ေၾကာင့္ အလြန္ ့အလြန္ၾကည့္ရရုပ္ဆိုးေလ၏။ တစ္ဖန္ လက္ကိုင္ ကလည္းပဲ က်ဳိး<br />ေနေသာေၾကာင့္ ေငါက္ေတာက္ ကေလး ၊ ငုံးတိ ကေလး ျဖစ္ေနေလရကား မည္<br />မွ် အရုပ္ဆိုးေသာ ထီး ငုတ္တို၊ထီးကတုံး ေလး နဲ ့ေမာင္လူကေလး ေက်ာင္းတက္<br />ခ်င္မည္နည္း။<br /> ေမာင္လူကေလး က ေလးတန္းဆိုေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ ရွက္တတ္သလိုပဲ။<br />ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းက သူဆင္းရဲသားေလး ဆိုတာသိတာမို ့ဂရုမစိုက္နိုင္ေပါင္ ဟန္<br />နဲ ့ မိုးရြာရြာမရြာရြာ၊ ေမာင္လူကေလး နဲ ့ထီးရုပ္ဆိုး၊ ထီးကတုံး ေလး နဲ ့ ပဲေလးတန္း<br />ကို ဆက္တက္ေနရေလ၏။ ထိုေလးတန္းေက်ာင္းသား ေတြထဲ က ေတာ့ ေဘာလ္<br />ပင္ နဲ ့ေရးလို ့ရခါစ ျဖစ္ဟန္တူ၏။ ေရေမႊးေဘာ္လ္ပင္ ဟူသည္ အသစ္ခ်ပ္ခြ်တ္ေပၚ<br />ခါစ ျဖစ္ဟန္တူသည္။<br /> ထိုေဘာ္လ္ပင္ သည္ကား စာေရးျပီးေနာက္ မင္ သည္ အလြန္ေမႊးၾကိဳင္ရသည္<br />ကား ကေလး တိုင္း လိုခ်င္ေသာ အရာျဖစ္ေန၏။ သို ့ေပမင့္ ေမာင္လူကေလး တို ့<br />လို ဆင္းရဲသား ကေလး မွာကား မုန္ ့ဖိုးေတာင္ မမွန္ခ်င္၊ ဘယ့္နွယ့္ ေရေမႊးေဘာ္လ္<br />ပင္ ကို စိတ္ကူးနိုင္မည္နည္း။ တျခားေသာ ကေလးမ်ား ေရးေနသည္ရွိေသာ္ေဘး<br />မွ ၾကည့္ကာ အေမႊးရနံ ့ရွဴရွဳိက္ရုံသာရွိေလ၏။ ေဘာ္လ္ပင္ ရဲ ့ေဘး ဖက္မွာကား အ<br />စက္အေျပာက္ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ေလးေတြလည္းပါ၏။ ေရးလွ်င္လည္း ေမႊး<br />၏။ သို ့နွင့္ ေမာင္လူကေလး မရမေန မုန္ ့ဖိုးစုရေလ၏။ တစ္ခါတရံမရေသာ မုန္ ့<br />ဖိုးေၾကာင့္ တစ္ေန ့ တစ္မတ္ နွင့္ ၂ ပတ္တိတိ မုန္ ့အငတ္ခံကာ ထို ေရေမႊး<br />ေဘာလ္ပင္ ကို ခုံမင္စြာ ၀ယ္ယူကာ ေရးလိုက္ေလသည္။ အင္မတန္မွ ေမႊးလွေခ်<br />တကား ေရေမႊးေဘာ္လ္ပင္ ျဖစ္ေလ၏။<br /> ေမာင္လူကေလး ေလးတန္းစာေမးပြဲ ျဖစ္ေလသည္။ ထို ေခတ္က ေလးတန္းစာ<br />ေမးပြဲ ဟူသည္ကား အစိုးရစစ္ဟု သမုတ္ေသာ ကာလ၊ အဘယ္ေသာ အစိုးရ စစ္<br />ေနသနည္း ေမာင္လူကေလး မသိေခ်၊ သို ့ေပမင့္ တစ္ရက္တည္း ကို နွစ္ဘာသာ<br />ေျဖ ရေသာ္ အက်ပ္တည္း ကာ လြန္စြာ ဒုကၡေရာက္ေလ၏။ တျခားေသာ ကေလး<br />မ်ားမွာကား ေလးတန္း ကို နွစ္ဘာသာ အတန္းတင္စာေမးပြဲ ေျဖရသျဖင့္ မိခင္၊<br />ေဒၚေလး၊ ဖခင္၊ အစ္ကို ၊အစ္မ မ်ား က ထမင္းခ်ဳိင့္မ်ား ကိုယ္စီျဖင့္ ဂိတ္ေပါက္က<br />ေစာင့္ ကာ ေခၚယူေကြ်းေမြးေသာ္ျငားလည္း ၊ ေမာင္လူကေလး မွာ ကာ မိခင္ၾကီး<br />က မအားလပ္၊ လာေရာက္ေကြ်းေမြးေပးမည့္ ေဆြမ်ဳိးမိတ္သဂၤဟလည္းမရွိသျဖင့္<br />စာေမးပြဲခန္းက ထြက္သည္ ရွိေသာ္၊ အိမ္ သို ့တသားတည္းေျပး ရေလ၏။<br /> အိမ္ေရာက္ေသာ္လည္း ၊ ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္ခူးစားကာ၊ ထမင္းပူပူ၊ဟင္းပူပူ၊<br />၀မ္းထဲ အားလ်ားေမွာက္က်ခါစ အေျပး ေက်ာင္းကို ျပန္ရသည္။ အခ်ိန္ကားနာရီ<br />၀က္မွ်သာတည္း။ ဒုတိယအခ်ိန္ ေျဖရမယ့္ ဘာသာ ကို စာျပန္ၾကည့္ျပီးလွ်င္<br />စာေမးပြဲ ျပန္ေျဖရေလ၏။ ျမန္မာစာ၊အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ာၤ ၊ ပထ၀ီ၊ သမိုင္း နွင့္<br />အေထြေထြသိပၸံ ဘာသာရပ္တို ့ ျဖစ္ေလသည္။<br /> ထိုထိုေသာဆင္းရဲက်ပ္တည္းစြာျဖတ္သန္းယင္း ေမာင္လူကေလးသည္ကား<br />ေလးတန္းစာေမးပြဲ ကို ေကာင္းစြာ ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ယင္း နွင့္ ေလးတန္းအား<br />လုံး တြင္ပထမရ ကာ ေကာင္းစြာေအာင္ျမင္ခဲ ့ေလေတာ့သည္။<br /> ေမာင္လူကေလး ရဲ ့ေလးတန္းက ထီးေဂါက္ကေလးဟာ သူ ့ကို အေတာ္အမွတ္<br />ရေစခဲ့ပါသတဲ ့။<br />ဒီမွာပဲ ထီးေဂါက္ကေလး ဇတ္လမ္းအဆုံးသတ္ပါမယ္။<br />ေနာက္တစ္ခါမွာေတာ့ ဖိနပ္အေပါက္ အေၾကာင္းဆက္ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။<br /><br />ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ ့ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-5661385829845208527?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-86080892583708503132011-12-04T03:32:00.000+04:302011-12-04T03:32:55.302+04:30ဖီးယက္ကား၊ ကုလားေလး န ဲ ့စက္ဆရာတေန ့ေသာညေစာင္း တြင္ ညေနဖက္ထမင္းစားေသာက္ျပီး၍ ကြ်န္ေတာ္နွင့္<br />၀ပ္ေရွာ့မွသူငယ္ခ်င္း ၃ ၄ ဦး တို ့ ၀ပ္ေရွာ့အ၀င္ နားရွိ ကင္းရုံေလး တြင္စကား<br />စျမည္ေျပာဆိုလွ်က္ ေနၾကေလ၏။ အမွန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က ရံဖန္ရံခါမွသာ ည<br />ေနစာ စားတတ္သည္။ အေၾကာင္း မွာ ကြ်န္ေတာ့္၀ပ္ေရွာ့ဆရာၾကီး မိသားစုကို<br />အင္မတန္အားနာလွေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလ၏။<br /> ၀ပ္ေရွာ့ဆရာအေၾကာင္းလည္း အနည္းငယ္ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ပါသည္။ဆရာ<br />ၾကီးသည္ကား အသက္အတန္ငယ္ၾကီးေလျပီ။ ေျခာက္ဆယ္၀န္းက်င္ခန့္ရွိမည္။<br />ကြ်န္ေတာ္တို ့ကတစ္ရပ္ကြက္တည္းေနၾကသျဖင့္ နဂိုကတည္းကလည္း ခင္မင္<br />ရင္းနီွးၾကေလ၏။ ဆရာၾကီးတြင္ မိသားစု၀င္မ်ားသလို ၊ နယ္မွ တပည့္မ်ားကိုလည္း<br />အိမ္တြင္လက္ခံ ထမင္းေကြ်းကာ ပညာသင္ေပးေသာအမွဳ ့အားျပဳေလ၏။<br /> ဆရာၾကီးတြင္သားသမီးလည္း အတန္ငယ္မ်ားသည္။ စုစုေပါင္း ၇ ေယာက္ရွိ<br />သည္။ နယ္မွတပည့္နွစ္ဦးေပါင္းေသာ္ ေန့စဥ္စားအိုးမွာကား ၁၁ ေယာက္ ၊ ကြ်န္<br />ေတာ္ နွင့္ ကိုၾကည္၀င္း ေပါင္းေသာ္ ေန့စဥ္ ၁၃ ေယာက္ထမင္းစားရန္ အလို ့ငွာ<br />ရွာေဖြေနရေလ၏။ သို ့ေသာ္ျငားလည္း ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ကားမ်ားစြာသိပ္<br />မျပင္ရ။ ကြ်န္ေတာ္က ေက်ာင္းသားျဖစ္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္မွသာ ပညာသင္<br />အေနနွင့္လုပ္ယင္း ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ၀ပ္ေရွာ့လုပ္ယင္ပင္ အခ်ိန္<br />ကုန္ေလသည္။<br /> တစ္ေန့ျပင္ရလွ အမ်ားဆုံး ကား ၃ စီးခန့္သာရွိေပမည္။ တခါတရံတြင္ကား<br />တစ္စီးမွ မလာသျဖင့္ ၀ပ္ေရွာ့တြင္ထိုးထားေသာ လိပ္ခုံးကား ေပၚတြင္ထိုင္ယင္း<br />သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ေလကန္ယင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ၾကရေလ၏။ တခါတရံတြင္ကား<br />ေလးငါးစီး ျပဳံေရာက္လာေသာေန ့မ်ဳိး၊ မိုးကလည္း အင္မတန္ရြာလွ်င္ ေတာ့အ<br />ေတာ္စိတ္ပ်က္ရေလာက္ေအာင္ ကို ညည္းညဴမိေလ၏။<br /> ထိုဖီးယက္ “စ” ကားေလးဇာတ္လမ္းကလည္း ငိုရမလို ရယ္ရမလို နွင့္အေတာ္<br />ထူးဆန္းေနသျဖင့္ အေတာ္မ်ားမ်ားကိုလည္းမွတ္မိေနေသး၏။ ဇာတ္လမ္းရဲ့အစ<br />ကေတာ့ အဲဒီညေနမွာေပါ့....<br /> ကပစတပ္မွ ဗိုလ္မွဴးသား ( ဟိႏၵဴ)ကုလားဟုထင္ပါသည္။ သူ က သူ ့အေဖစီး<br />ေသာ မာဇဒါဂ်စ္ ကား အား လမ္းၾကားတြင္း သို ့အရွိန္နွင့္ ေမာင္း၀င္လာျပီးေတာ့<br />ဆရာ ရွိရာသို့သြားေရာက္ စကားေျပာေနေလ၏။ ေန၀င္ျဖိဳးျဖ အလင္းက မေပ်ာက္<br />ခင္ အေမွာင္ကလည္း မေရာက္ေသး၊ အမွန္ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ၊ဒါေပမယ့္လဲ<br />အေပါင္းအသင္းမင္သူမို ့လဲ ထိုကင္းတဲေလးထဲ မွ စကားေျပာယင္း ထိုသူ ဆရာကို<br />ဘာအေၾကာင္းလာေျပာလဲ သိခ်င္ေနေလသည္။<br /> ဆရာနွင့္ ထိုကုလားေလး သည္အတူထြက္လာၾက၏။ ထိုကုလားေလး ရဲ ့အေမ<br />သည္ ကြ်န္ေတာ္ တို ့ ေလးတန္းအထိ မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ ျဖစ္ကာ သူ ့ညီမ ကု<br />လားမေလးသည္ လည္း ေက်ာင္းတြင္ အေတာ္စြာေသာ အေခ်ာအလွ ဗိုလ္မွဴးသမီး<br />ကုလားမေလးျဖစ္သည့္အျပင္ အေမကလည္း ေက်ာင္းအုပ္ ဆိုေတာ့ မ်က္ေစာင္း<br />ထိုးမၾကည့္ရဲၾက။ ထိုကုလားေလးလည္း ထိုဗိုလ္မွဴးသားတည္း ဟူေသာ အရွိန္ျဖင့္<br />မ်ားစြာ ကားေျမာက္ၾကြၾကြ ရွိသည္ကို ၾကည့္မရေခ်။<br /> သို ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ဆရာ နွင့္ အတူလာျပီးေတာ့ ဆရာက တပည့္မ်ားကို ေခၚကာ<br />ေမာ္ေတာ္ကားတစ္စီး အေရးေပၚျပင္ရန္ရွိလို ့လိုက္သြားေပးလိုက္ပါဟု ေျပာေလ<br />၏။ ဆရာ့စကားမပယ္ရွား၀ံ ့ပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ နွင့္ အတူ စိုင္းေနာ္ဟု ေခၚေသာ ပင္လုံ<br />ရပ္ေစာက္သား ရွမ္းကေလး နွင့္ ထိုကုလားေလး ရဲ ့မာဇဒါဂ်စ္ နွင့္လိုက္သြားေလ<br />ေသာ္ အခ်ိန္ကား ည ၇ နာရီထိုးလုထိုးခင္ျဖစ္ေနေလ၏။<br /> ထိုကုလားေလး နွင့္ ေထာင့္မက်ဳိးေသာ အျခားတစ္ေယာက္လည္းပါလာသည္။<br />အတန္းၾကီးအတန္းငယ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေက်ာင္းတြင္မ်က္မွန္းတန္းေသာ္ျငားလဲ<br />ထိုေထာင့္မက်ဳိးေသာအမူအယာေၾကာင့္ စပ္စပ္ စပ္စပ္စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကေပ။<br />စိုင္းေနာ္ ဟူသည္လည္း ရန္ကုန္ေရာက္ခါစ ရပ္ေစာက္ရွမ္းကေလး က လဲ ျမန္မာ<br />စကားသိပ္မပီ လွသျဖင့္ စကားသိပ္မေျပာ၊ ထို ဖီးယက္ ကား မည္သည့္အနားပ်က္<br />ေနသနည္းဆိုေသာ္ မဂၤလာဒုံ စစ္ေဆးရုံ ေရွ ့တြင္ တဲ့။<br /> အဲသည္တုန္းက မဂၤလာဒုံဖက္ကို ကမၻာေအးကေန သြားယင္လမ္းကလည္း အခု<br />လို က်ယ္က်ယ္မဟုတ္ပါဘူး။ နွစ္လမ္းေမာင္း၊ ဆယ္မိုင္ကုန္းလမ္း ကေနျပီးေတာ့<br />အခု စည္ပင္ေဂါက္ကြင္းဖက္ကေနျပီး ကိုးေလာင္းေကြ ့ကို ပတ္သြားရပါတယ္။အဲဒီ<br />ကိုးေလာင္းေကြ ့ဆိုတာကလဲ နာမယ္ေတာ့အၾကီးသား၊ မဂၤလာဒုံ ရန္ကုန္ ဆြဲတဲ ့<br />ကပရ နံပါတ္ ( ၉) ဟာ အဲဒီ တံေတာင္ဆစ္ေကြ ့မွာ ေမွာက္တာ ၉ ေယာက္ေသပါ<br />သတဲ့။ အဲတာ နဲ ့ ကိုးေလာင္းေကြ ့လို ့နာမယ္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။<br /> ကိုးေလာင္းေကြ ့ျပီးယင္ ေတာ့ ကုလားဖုရားမွတ္တိုင္၊ ျပီးယင္ ေဆးေက်ာင္း မွတ္<br />တိုင္ ျပီးမွ ေဆးရုံၾကီးေပါ့။ မဂၤလာဒုံ စစ္ေဆးရုံ ေရွ ့နား ဆိုျပီး မီးလင္းထိန္ေနတဲ ့အခ်ိန္<br />လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ကား မီး ေတြသာ ဟိုတစ္စီး ဒီတစ္စီး နဲ ့ေပါ့။ အဲဒီ ကို ေရာက္ေတာ့<br />ည ၈ နာရီ ထိုးပါျပီ။ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္သြားတဲ့အခ်ိန္၊ ကား က လဲ အနက္ ေရာင္မွ ေမွာင္<br />ေနတာ ဘာမွ မျမင္ရဘူး။ ဖီးယက္ကားေတြဟာ အယင္တုန္းက ရဲစခန္းေတြ မွာအသုံး<br />မ်ားတဲ့အတြက္ အမ်ားစုကားေတြဟာ အနက္ေရာင္ေဆးမွဳတ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။<br /> ရဲအရာရွိေတြ စီးခြင့္ရတဲ ့ကားထင္ပါရဲ ့။ အဲဒီ ကား ကို သူတို ့က ပဲခူး ကေနျပီးေတာ့<br />ရွာရွာေဖြေဖြ ၀ယ္ယူလာၾကပါတယ္တဲ့။ ပဲခူး ကေနျပီး ရန္ကုန္ ကို ေမာင္းယူလာရမွာ<br />ေတာ့ ခုေနရာ ကို ေရာက္ေတာ့ စက္ရပ္သြားတာေၾကာင့္ လမ္းမွာလဲ တစ္ညလုံးပစ္<br />ထားခဲ ့လို ့မရလို ့ ကားျပင္ဖို ့လာေခၚတာပါတဲ့။ ကဲ ကားက ၾကည့္ေတာ့ အစုတ္၊<br />စုတ္တာမွ အေတာ့္ကို စုတ္တာ။<br /> စိုင္းေနာ္ ေလး က ေရာက္ခါစ၊ ဘာမွ မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္၊ ဒီေတာ့ ကိုယ္ကဆ<br />ရာေပါ့။ စိုင္းေနာ္ ရဲ ့ဆရာ၊ သူက ပစၥည္းကိရိယာ ေလာက္သာ ယူေပးတဲ့အဆင့္ေပါ့။<br />ကား ကို အဓိက လိုက္ၾကည့္တာ ဆီလိုက္မလိုက္၊ မီးလိုက္မလိုက္၊ ေရရွိမရွိ၊ စစ္ေဆး<br />ျပီးေတာ့ သူ ့ရဲ ့ မီးပြင့္တဲ ့ပလပ္ေလးလုံးျဖဳတ္ေဆး၊ ကာဗ်ဴေရတာ တစ္ခုလုံးျဖဳတ္ေဆး<br />ျပီးေတာ့ Distributor ျဖဳတ္ျပီး ေကာ္ပတ္စား ၊ အဲတာတင္ တစ္နာရီ ေက်ာ္ၾကာပါတယ္။<br />Carburetor ကေတာ့ တစ္အုံလုံးမျဖဳတ္ပဲ အေပၚေလးပဲ ဖြင့္ျပီးေတာ့ ဂ်ီးေဆးရတာပါ။<br /> ေဟာ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ အေရးေကာင္း ဒိန္းေဒါင္းဖ်က္ ျပီး မိုး က ရြာခ်ပါေလ<br />ေရာ၊ ဆက္ျပင္လို ့မရမယ့္အတူတူ ကား ေဘာနက္ဖုံးအုပ္ျပီး သူ ့မာဇဒါဂ်စ္ေပၚတက္<br />ထိုင္ေနရတာေပါ့။ မိုးနည္းနည္းစည္းမွ ကား ကို ျပန္နွဳိးေတာ့ အမယ္ သေကာင့္သား<br />က အလိုက္သင့္ နိုးသြားပါေတာ့တယ္။<br /> အခ်ိန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၀ နာရီထိုးေနပါျပီ။ ကဲ အဲဒီ ဖီးယက္ ကား ကို ေမာင္း<br />လာခဲ ့ေတာ့ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တို ့ကလဲ အဲဒီ ကားစုတ္နဲ ့ ပဲ လိုက္ခဲ ့ၾကပါတယ္။<br />ေရွ ့မီးၾကီးဖြင့္မရလို ့ ဓါတ္မီး ကို တစ္ေယာက္က ထိုးျပရပါတယ္။ ေမာင္းယူရမယ့္ ခရီး<br />က ဘယ္လဲ ဆိုေတာ့ သန္လွ်က္စြန္း ကို တဲ ့။<br /> ဟိုက္ ေသလိုက္ပါေတာ့ကြာ လို ့ ... ညည္းလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း<br />ေပါက္တဲ့နဖူးမထူးေတာ့တာမို ့လဲ လိုက္ေပးရမယ့္ ပုံပါပဲ။ ဓါတ္ဆီ ကေတာ့ မပူရဘူး<br />သူ ့အေဖ ဗိုလ္မွဴးက ေရနံဓါတု မွာ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးတဲ့။ အဲဒီ ကား အစုတ္ ကို မီးမပါ<br />ပဲ လိပ္ လို ပဲ လွိမ့္ျပီးေမာင္းခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လိုင္စင္လဲ မရွိ၊ သိပ္လည္းပဲ<br />မကြ်မ္း က်င္ေသးတာေၾကာင့္ လြတ္သြားပါတယ္။<br /> ကားေလး က နိုးသြားေတာ့လဲ စက္ က ဟုတ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတြင္းထဲက<br />ကလီစာေတြ ေတာ့ သိပ္ေကာင္းမယ့္ပုံ မေပၚေတာ့ပါဘူး။ ထားပါ သန္လွ်က္စြန္း က<br />အိမ္ အထိ ေရာက္ေအာင္ မနည္းေမာင္းခဲ ့ရေတာ့ ည ၁ နာရီေလာက္မွ ပဲ ေရာက္ပါ<br />ေတာ့တယ္။<br /> ကား က သူ ့ပိုင္ရွင္အိမ္ ေရာက္ေတာ့ ဂိုေဒါင္ထဲ ေတာင္မထည့္ရေသးပါဘူး။ အ<br />ေမာဆို ့သြားဟန္ ရွိပါတယ္။ အေမာဆို ့သြား ေတာ့ ေရတိုက္ဖို ့တို ့ ျမက္ေကြ်းဖို ့တို ့<br />အဲ ( တျခား ဆီ ေတြဘာေတြ ) ၾကည့္ရတာေပါ့။ လူလဲ ေမာပါတယ္။ ဒီ့အျပင္ အိပ္ေရး<br />ပ်က္လို ့ ဗိုက္ကလဲ ဆာလာပါတယ္။ ေမာင္မင္းၾကီးသားမ်ား က လဲ ဘယ္ေလာက္<br />ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းလဲ ဆိုေတာ့ ေရ ပဲ တိုက္ပါတယ္။<br /> ကား က အိမ္ေရာက္တာေတာင္ သူတို ့က စက္ျပန္နွဳိးေပးဖို ့ ေျပာေနတာေၾကာင့္<br />မရမက ကားစက္နွဳိးဖို ့ ျပင္ဆင္ခဲ ံပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကား က လဲ ပဲ အိုမင္းေန<br />မသုံးတာလဲ ၾကာျပီ ဆိုေတာ့ တစ္ရက္ထဲ နဲ ့ပဲခူးကေန ျပီး ရန္ကုန္ဆင္းလာရတဲ ့ဒါဏ္<br />ေၾကာင့္ အတြင္းေၾက ဒဏ္ရာ ရသြားတယ္ထင္ပါတယ္။<br /> စက္ဆရာလဲ ပဲ ေခြ်းျပန္ျပီးေတာ့ စက္ကို မရမကနွဳိးခဲ ့ေသာ္လည္းပဲ ဘယ္လိုမွ<br />ျပန္မနိုးလာေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ ကုလားေလး ကို ေနာက္ေန ့ အခ်ိန္ရယင္ ၀ပ္ေရွာ့ ကို<br />ဆြဲ လာခဲ ့ပါ လို ့မနည္းေျပာယူရတယ္။ နို ့မို ့သူဆီ ေနာက္ေန ့သြားျပင္ေနရဦးမွာပါ။<br />အဲတာကို ကုလားေလး က သိပ္မေက်နပ္ပါဘူး။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့ ကားနိုးေနယင္<br />ေနာက္ေန ့က်ယင္ သူတို ့သန့္ရွင္းေရး လုပ္ျပီးတာ နဲ ့လက္လႊဲေရာင္းခ်င္ေနပါတယ္။<br />စက္ျပင္တာကို မေစာင့္နိုင္တာပါ။<br /> စက္ျပင္ဆရာလည္းစိတ္က တိုလာတဲ့အခ်ိန္၊ ဗိုက္ကလဲ အင္မတန္ဆာလာတဲ့အခ်ိန္<br />ျဖစ္ေတာ့ စိတ္ေပါက္ေပါက္ နဲ ့ ေျပာခ်လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္လိုေျပာလိုက္လဲ ဆိုေတာ့...<br />“ ခင္ဗ်ား ကား ျပင္မေန နဲ ့ေတာ့ တခါတည္း မီးသာ ရွဳိ ့လိုက္ေတာ့ ဗ်ာ ...” လို ့ ေျပာ<br />ျပီး ေတာ့ သူ ့ျခံထဲ ကေန စိုင္းေနာ္ ကို ေခၚျပီး ထြက္လာခဲ ့ပါေတာ့တယ္။<br /> ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ ဆရာ နဲ ့တိုင္ေျပာတာ ေၾကာင့္ အဆူခံလိုက္ပါေသးတယ္။<br />ပုံျပင္ဒီမွာပဲ ျပီးဆုံးပါျပီ။ တစ္ခန္းရပ္ပါဦးမယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-8608089258370850313?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-76777747040893351732011-11-18T21:46:00.000+04:302011-11-18T21:46:16.347+04:30အလိမ္မခံရပါေစနဲ ့... လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ရက္ေလာက္ကေပါ့၊ Hotmail မ၀င္တာၾကာျပီ ဆိုေတာ့ ၀င္ၾကည့္လိုက္<br />ပါတယ္။ အဲဒီ Hotmail ကလဲ ေၾကာ္ျငာေတြ၊ အလိမ္အညာ စာေတြ ၀င္လြန္းလို ့မၾကည့္<br />ပဲထားတာ အေတာ္ၾကာပါျပီ။ နွစ္နဲ ့ခ်ီၾကာေအာင္ ရွိခဲ ့ျပီ။ သူကလဲပဲ Messenger နဲ ့ IM<br />ခ်တ္လို ့လို ့ရေပမယ့္ မသုံးခဲ ့ပါဘူး။ ဟိုးအယင္ ၂၀၀၅ ၂၀၀၆ ေလာက္ ကေတာ့ Yahoo<br />ရယ္ သူရယ္က အျပဳိင္ပါပဲ။ Yahoo လဲ အဲဒီတုန္း က အေတာ္သုံးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /> မသုံးတာ ၾကာေတာ့သူက Sign in ေတာင္ ၂ ခါေလာက္ျပန္၀င္ေနရပါတယ္။ ၀င္လို ့<br />ရသြားျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ကို Invited လုပ္ထားသူ ၉ ေယာက္ရွိေနျပန္တယ္။ ဆိုေတာ့အဲဒီ<br />ကိုး ေယာက္ကို လက္ခံျပီးေတာ့ ေဘာ္ဒါ လုပ္လိုက္မိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လုပ္လက္စအ<br />လုပ္ကို ဆက္ျပီး လုပ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁၀ မိနစ္ ေလာက္ၾကာေတာ့ J နဲ ့စ တဲ့<br />နာမယ္တစ္ခု ဟာ လွမ္းနွဳတ္ဆက္ပါတယ္။<br /> ကိုယ္လည္း လက္ခံထားျပီးလို ့ ျပန္နွဳတ္ဆက္ေတာ့ သူ ့ဆီက စာေတြဆက္တိုက္၀င္<br />လာပါတယ္။ သူ ့ဆီက ျပန္ရိုက္တဲ ့ စာေတြက ေတာ့ ကိုယ့္ကို ခ်က္တင္ ေန့တိုင္း၀င္လား၊<br />ခ်က္တင္လုပ္တာ ၀ါသနာပါလား၊ ဒီေန ့ဟာ မင္းကို အြန္လိုင္းမွာေတြ ့လို ့သိပ္၀မ္းသာ<br />တယ္ ဘာညာ ကေနျပီးေတာ့ ယင္ မင္း Adult Chat ကို စိတ္၀င္စားလား ဆိုျပီးေမးလာ<br />ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္သတိထားလိုက္မိတာ ကေတာ့ ငါ ့ကို လိမ္ေတာ့မယ္ ၊ညာ<br />ေတာ့မယ္ ဆိုတာပါ။ ဆိုေတာ့ သူ ့ကို ဘယ္ကလဲ ဘယ္မွာေနတာလဲ ဘာလုပ္လဲ လို ့<br />ျပန္ေမးေတာ့ သူက ေက်ာင္းသူပါတဲ ့ ကယ္လီဖိုးနီးယားမွာ ေနပါတယ္တဲ့။<br /> မင္း ငါ နဲ ့ခ်တ္ဖို ့ စိတ္၀င္စားယင္ ေတာ့ အခု ငါေပးတဲ ့ လင့္ ကို သြားပါတဲ ့၊ အဲဒီမွာ<br />ငါ့ ရဲ ့ပရိုဖိုင္း က ဘာေပါ့ေလ။ ဆိုေတာ့ သူေပးတဲ့ လင့္ ကို ကလစ္လုပ္ရုံပါပဲတဲ့။ Live<br />chat web cam နဲ ့ ရုပ္ခ်င္းၾကည့္ျပီး ခ်က္လို ့ရတယ္တဲ့။ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ကလဲ အင္းဒါ<br />လိမ္စဥ္ပဲ၊ ဆိုတာသိထားေတာ့ အင္း ေကာင္းျပီ၊ ငါ မင္းဆိုက္ ကို ၀င္လို ့မရဘူး၊ ငါ့ဆီက<br />Network ကေနျပီးေတာ့ Banned ထားတယ္ ဆိုတာ သူကျပန္ေျပာပါတယ္။<br /> Are you babe? ဆိုေတာ့ သူ ့ဂြင္ထဲ ကိုယ္က မ၀င္ဘူးဆိုတာ သူသိသြားပုံရတယ္။<br />ဟုတ္ပါတယ္။ သူ တို ့ေပးတဲ ့လင့္ တစ္ခုက Live Web Cam လင့္တစ္ခု အျပင္ အဲဒီမွာ<br />ပဲ ၀င္လိုက္ယင္ သူက ဘယ္လုိ ပုံမ်ဳိးေတြ ကို Live Chat လို ့ရတယ္ ဆိုတာ ေျပာထား<br />ျပီး ကိုယ့္ ကို အသက္ ၁၈ နွစ္ ေက်ာ္ ဆိုတာ ကို သက္ေသခံဖို ့ Credit ကတ္ နံပါတ္<br />ေတာင္းပါတယ္။ သူ က လဲ Member ၀င္ဖို ့ ပုံစံေတြလည္း ျဖည့္ရပါတယ္။ အဲသလို<br />ကတ္ နံပါတ္ေတာင္း ျပီးယင္ေတာ့ သူက အဲဒီ Web Cam ၾကည့္ရဖို ့သူက ပိုက္ဆံေတာင္း<br />ပါေတာ့တယ္။<br /> ဘယ္လုိမ်ဳိးသူတုိ ့ အခ်င္းခ်င္း မွ်ေ၀လဲ ေတာ့မသိဘူး။ Web Cam ၾကည့္ဖို ့ဇြတ္ၾကီး<br />ကိုပဲ လင့္ေပးေနပါတယ္။ ကိုယ္က သူတို ့လိမ္ပုံလိမ္နည္း ကို တစ္ခါ သိထားလို ့ ဒီတခါ<br />ေရွာင္လိုက္ပါတယ္။ ပထမ တစ္ခါတုန္းက ေတာ့ Yahoo Messenger မွာ ျဖစ္တာပါ။<br />အဲဒီတုန္းကလဲ သူက Boston က အသက္ ၂၅ နွစ္ေက်ာင္းသူ ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ သူ နဲ ့အတူ<br />ခ်တ္ဖို ့အားတယ္ ဆိုယင္ Live Web Cam ကို လာခဲ ့ဖို ့ဆိုျပီးေျပာပါတယ္။ ဘယ္ ့နွယ့္<br />အခုမွ ေတာင္ Messenger ကိုသိတယ္ ၊ ခုလို ေျပာတာကေတာ့ သမားရိုးက် မဟုတ္နိုင္<br />ဘူး၊ ဒါဟာ လိမ္ဖို ့မ်ားတယ္ လို ့သာ သံသယ နဲ ့သူေပးတဲ ့လင့္ ကိုသြား ခဲ ့ပါတယ္။<br />ထုံးစံအတိုင္း Member ၀င္ဖို ့ ပုံစံေတြ ျဖည့္ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ဆင့္ က်ေတာ့ အသက္<br />၁၈ နွစ္ ျပည့္မျပည့္ ကို Credit ကတ္ နံပါတ္ျဖည့္ပါတဲ့။ ေတာ္ျပီ မျဖည့္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး<br />ပိတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /> အဲတာကေတာ့ အထူးသျဖင့္ ေယာက္်ားေလး ယူဆာ နိမ္းေတြ ကို လိုက္ရွာျပီးေတာ့<br />ယင္ ရိုက္စားလုပ္ေနၾကတာပါ။ ေယာက္်ားေလး တစ္ခ်ဳိ ့ကလည္းပဲ တကယ္ အဟုတ္<br />မွတ္ျပီးေတာ့ သူ တို ့ကို ယုံစားမိျပီးေတာ့ ကတ္ နံပါတ္ျဖည့္လိုက္ယင္ သူတို ့က ကိုယ့္<br />ဆီက ပိုက္ဆံေတြ လတိုင္း ျဖတ္ယူေနမွာေသခ်ာပါတယ္။<br /> ေနာက္တစ္ခု ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ရဲ ့ Yahoo ေမးလ္ လိပ္စာ နဲ ့စာတစ္ေစာင္<br />ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေတာ့ သူက ငါေတာ့ ေအာင္ျမင္ျခင္းလမ္းစ ရျပီ ဆိုျပီးေတာ့<br />လင့္တစ္ခု ေပးထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ သြားၾကည့္ပါ ဆိုျပီး ေျပာထားပါတယ္။ တကယ္<br />သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္မွာေနယင္း တစ္ပတ္ကို ေဒၚလာ ဘယ္နွစ္ေထာင္ ခ်က္လက္<br />မွတ္ေတြ ရမယ့္ အြန္လိုင္း အလုပ္ပါတဲ့။ ရက္ ကလဲပဲ ကန့္သတ္ထားေသးတယ္။<br /> ကိုယ္ကလည္း ဒီသူငယ္ခ်င္းလည္း အဲဒါမ်ဳိးလုပ္ေနလား လို ့ေတာင္ သံသယ၀င္မိ<br />ပါေသးတယ္။ အဲဒီ Web Page ကေတာ့ MSN Business Page မွာ တင္ထားတာပါတ။<br />ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း သူတို ့ေရးျပထားတဲ ့ reviews ေတြ လိုက္ျပီးဖတ္ပါတယ္။ review<br />အျပင္ သူတို ့က ဓါတ္ပုံေတြ နဲ့ အတူ ေသေသခ်ာခ်ာ တင္ျပထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ<br />အြန္လိုင္း ကေန ဘယ္လို အလုပ္မ်ဳိးလုပ္လို ့ အိမ္မွာေနရုံ နဲ ့၀င္ေငြရတယ္ ဆိုတာကိုမ<br />ေဖာ္ျပပဲ ၀င္ေငြ ရတဲ ့ခ်က္လက္မွတ္ ကိုပဲ ျပထားတာက သံသယ ရွိစရာေပါ့။<br /> တကယ္လို ့သိခ်င္ယင္ အဆင့္ တစ္ ဘာလုပ္၊ ( ပုံစံျဖည့္)၊ အဆင့္ ၂ က်ယင္ေတာ့<br />သူ က ေနျပီးေတာ့ Credit ကတ္ နံပါတ္ျဖည့္ ျပီးယင္ ျပီးျပီတဲ့။ ေဟာ ကိုယ္ကလည္းပဲ<br />ဘာေတြလုပ္ရမွာလဲ ဆိုျပီး ေတာ့ ဆက္ျဖည့္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာေတာ့ သူကေနာက္<br />အဆင့္မွာ Web Page တစ္ခုလုပ္ခိုင္းပါတယ္။ Member ၀င္ထားတာ နဲ ့သူတို ့ဆီက Page<br />မွာ တစ္ဆင့္ခံ Web page တစ္ခု လုပ္ျပီးေတာ့ လင့္ ကိုေတာ့ Amazon နဲ ့ခ်ိတ္ဆက္ထား<br />ပါတယ္။ ကိုယ့္ ရဲ ့ အေကာင့္မွာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီ ခုနက Page တစ္ခု လုပ္တာ တစ္<br />လစာ အစမ္း ကို ၁.၉၉ ေဒၚလာ ျဖတ္ယူသြားပါျပီ။ ( ကိုယ္က ဒီတစ္ခါ မလွ်င္ခဲ့ပါဘူး၊)<br />ဒါနဲ ့ ဆက္ျပီး သူ ညႊန္သလို သြားေတာ့ သူ ့ဆီမွာ web Hosting လုပ္ခ တစ္လ ကို ၂၉.၉<br />ေဒၚလာ က်ပါတယ္။ ပရီမီယံ ဆိုယင္ တစ္လ ကို ၅၉.၀ ေဒၚလာက်ပါတယ္။ ေနာက္တစ္<br />ခု က ၈၉.၉ ေဒၚလာ က်တယ္ ဆိုျပီး Options သုံးခု ေရြးခိုင္းပါတယ္။ သူ က တစ္လ ကို<br />အနိမ့္ဆုံး ၂၉.၉ ေဒၚလာ လတိုင္း ကိုယ့္ဆီ က ျဖတ္ေနေတာ့မွာပါ။<br /> ဒါေပမယ့္ ကိုယ္လုပ္ထားတဲ ့သူတို ့လက္ေအာက္ခံ Page ကို Amazone နဲ ့ခ်ိတ္ဆက္<br />ျပီး ကိုယ့္ဆီ ကို သူမ်ား၀င္ၾကည့္သြားယင္ ေၾကာ္ျငာခ ရတာကို အေမဇုန္ ကေနျပီး လူဘယ္<br />နွစ္ေယာက္ ၾကည့္ျပီးလို ့ ရွိယင္ ဒီPage ကို ဘယ္ေလာက္ေပးမယ္ ဆိုတာ မေျပာထားပါ<br />ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဆီက လစဥ္ေၾကး ၂၉.၉ ေဒၚလာ အယင္ေပးရမွာ ပါ။ ျပီးေတာ့ အေမဇုန္<br />ကေနျပီးေတာ့ သူ ့ဆီမွာ လင့္ခ်ိတ္ယင္ US လိပ္စာနဲ ့ဆိုယင္ Tax Payer ID လိုပါတယ္။<br />Social Security Number အျပင္လိပ္စာေပးရပါတယ္။ Tax ID က ကိုယ့္မွာဘယ္မွာ ရွိမလဲ<br />US Citizen မွမဟုတ္တာ။<br /> ဆိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္ ၂ ေဒၚလာဆုံးသြားျပီ။ သူ ့Page မွာေၾကာ္ျငာထားတာ<br />အဖြဲ ့၀င္ေပါင္း ၁ သန္း ရွိေနျပီးေတာ့သူတုိ ့ဟာ တစ္ပတ္၀င္ေငြ အနည္းဆုံး ၅၀၀ ေဒၚလာ<br />ရွိတယ္ဆိုပဲ။ တကယ္ ဟုတ္မဟုတ္မသိပါဘူး။ အဖြဲ ့၀င္သူတိုင္းဆီက တစ္ေယာက္ကို နွစ္<br />ေဒၚလာ ဆိုယင္ ပဲ သူဟာ ေဒၚလာ ၂ သန္း ပိုင္ဆိုင္သြားပါျပီ။ လိမ္တယ္ ဆိုတာ၊လိမ္တာပါ<br />ပဲ။ ေနာက္ထပ္သြင္းခိုင္းသလိုသာ သြင္းေနယင္ေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ပါ။<br /> ေနာက္တစ္ခုက ဟိုးအယင္က Hotmail ကို ေမးလ္ ေတြ ေရာက္ေရာက္လာပါတယ္။စာ<br />ေရးလာသူေတြဟာ အမ်ဳိးသမီး နာမယ္ေတြ နဲ ့ျဖစ္ျပီးေတာ့ သူ ့ရဲ ့ ဖခင္ၾကီးဟာ သူ ့အတြက္<br />အေမြ ေဒၚလာ ဘယ္နွစ္သန္း ဘယ္ဘဏ္မွာ အပ္နွံထားခဲ့ေၾကာင္း၊ အခု သူ ့ဖခင္ၾကီးကြယ္<br />လြန္သြားေတာ့ သူဟာ အဲဒီအေမြဆက္ခံခြင့္ရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူ က ေရွ ့ေနေတြ ရဲ ့အလို<br />က် သူ ့အိမ္ေထာင္ဖက္ အျဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဟန္ျပေရြးခ်ယ္ခ်င္ေၾကာင္း၊ဒါမွအဲဒီ<br />အေမြ ေဒၚလာ ဘယ္နွစ္သန္း ကို ထုတ္လို ့ရမွာျဖစ္ေၾကာင့္။ သင့္ ကို ဘယ္ကေနရွာေတြ ့ျပီး<br />ေတာ့ သင့္ ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ထားေၾကာင္း နဲ ့ ဘဏ္အေကာင့္ နဲ ့အတူ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္အက်ဥ္း<br />နဲ ့အတူ စာအျမန္ျပန္ေစခ်င္ေၾကာင္း ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။<br /> အကယ္၍ ေငြထုတ္ျပီးစာရင္းလႊဲေျပာင္းေပးျပီးယင္ ကိုယ့္ဘဏ္စာရင္းထဲ ကို သူ ့မိဘပိုင္ေငြ<br />ကိုလႊဲေပးမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုေရးျပထားျပီးေတာ့ လိမ္စဥ္ဆင္တာပါ။ သူတို ့လိုခ်င္တာက ကိုယ့္<br />ဘဏ္စာရင္းနံပါတ္၊ ခရက္ဒစ္ကတ္ နံပါတ္၊ ေတြ အဓိကလိုခ်င္တာပါ။ အဲသလို စာမ်ဳိးကိုေတာ့<br />Hotmail က အမ်ားဆုံးဖတ္ရတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိမ္စဥ္ၾကီးဆိုတာ လယ္ျပင္မွာဆင္သြား<br />သလို ထင္ရွားေနတာၾကီးက ရယ္စရာေပါ့။ သူတို ့ကေတာ့ သူတို ့လိမ္တာပီျပင္ေနျပီ လို ့ထင္<br />မွာေသခ်ာပါတယ္။<br /> ေနာက္လိမ္နည္းတစ္မ်ဳိးကေတာ့ အေမရိကန္ Lottery Visa ေပါက္ပါတယ္ ဆုိျပီးေတာ့ယင္<br />State Department ကေန စာပို ့လာသေယာင္ ပို့လိုက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းလုပ္သူဟာ အဲ<br />သလို သူစာတစ္ေစာင္ရတဲ့အေၾကာင္း နဲ ့ သူ ့ဆီ ကို အဲဒီ Lottery Visa DV 2010 မွာကံထူး<br />သူေရြးခ်ယ္ထားတာေၾကာင့္ လိုအပ္တဲ ့ Processing လုပ္ဖို ့ ေငြေပးသြင္းရမယ့္အေၾကာင္း နဲ့<br />ေပးသြင္းဖို့ က ဘယ္ေန ့ေနာက္ဆုံး ၊ ေပးသြင္းရမယ့္ လိပ္စာ က်ေတာ့ အေမရိကန္လိပ္စာ<br />မဟုတ္ပဲ နဲ ့ London က Western Union လိပ္စာ နဲ ့အေကာင့္တစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /> အဲသလို London ကို ေငြလႊဲေပးရေတာ့မယ္ ဆိုကတည္းကေတာ့ လိမ္တာၾကီးက ေပၚေနပါ<br />ျပီ။ DV Program မွာလဲ ေငြသြင္းရတယ္လို ့မၾကားဖူးသလို ၊ တကယ္ ကိုယ္က DV ေလွ်ာက္<br />ထားယင္ေတာင္မွ ကိုယ့္သက္ဆုိင္ရာ သံရုံးက သာ အေၾကာင္းၾကားမွာပါ။<br /> အခုကေတာ့ အီးေမးလ္ ပို ့လိုက္တဲ့လိုက္စာ မွာကလဲ @state.gov မဟုတ္ပဲ နဲ ့ သူက<br />လက္တစ္လုံးျခား @ DV.state ဆိုျပီးေတာ့ျမင္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ကိုျပန္ေမးရပါတယ္။<br />မင္းက DV ေရာေလွ်ာက္ေသးလို ့လား ဆိုောတ့ သူလဲ မေလွ်ာက္ဘူးတဲ့။ ဒါဆိုယင္ေသခ်ာ<br />ျပီ မင္း လိပ္စာကို Yahoo ကေနျပီးေတာ့ ရသြားတယ္။ အဲဒီလိမ္စား ရိုက္စားေတြ ကေနျပီး<br />ေတာ့ယင္ မင္းဆီ ကို DV ရသလိုလိုဘာလိုလို နဲ ့တင္ လိမ္စားဖို ့ၾကိဳးစားတာ။ ေငြလႊဲေပးရ<br />မယ့္လိပ္စာကလဲ လန္ဒန္ ဆိုေတာ့ ေသခ်ာတယ္။လိမ္ဖို ့ၾကိဳးစားေနတယ္ လို ့ေျပာလိုက္ရ<br />ပါတယ္။ ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ တို ့ State ကိုစာပို ့ယင္ လိပ္စာ က အျမဲ @state.gov ဆိုတာ<br />ျမင္ေနရာတာ ရိုးေနပါျပီ။ သူတို ့အစိုးရဆိုင္ရာမွာ ၊ သံရုံးအရာရွိေတြမွာ အဲဒီ လိပ္စာေတြ<br />ပဲသုံးတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းကို ရွင္းျပလိုက္ရပါေသးတယ္။<br /> ဒီေန ့လည္းပဲ ေသာၾကာေန ့ျဖစ္ေသာ္လည္းပဲ အလုပ္ကေလး နည္းနည္း ရွိလို ့ရုံးခန္း<br />ထဲကို ထမင္းစားျပီး အလုပ္သြားလုပ္ေတာ့ အဲဒီ Hotmail က ငလိမ္ ( မိန္းမ လား ေယာက္်ား)<br />လားမသိထပ္လာျပီးေတာ့ မေန ့ကလို ပဲ အတင္းၾကီး ၀င္လာျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ငါအလုပ္<br />မ်ားေနတယ္။ ဆိုျပီးေတာ့ေျပာလိုက္ေတာ့ ဆက္မေရးေတာ့ပါဘူး။ မေန ့က အတိုင္းစာသား<br />ေတြ ကို ရိုက္ထည့္ေနတာ သိတာေၾကာင့္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေမာင္းထုတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။<br /> ေနာက္ထပ္အျဖစ္တစ္ခု ကလည္းပဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ က အြန္လိုင္း ဒစ္ရွင္နရီ<br />၀ယ္ခ်င္လို ့ ဆိုျပီးေတာ့ ကိုယ္က ဆယ္ေဒၚလာ နဲ ့သူ ့ကြန္ျပဴတာထဲ ကေနျပီး ၀ယ္ေပး<br />လိုက္ပါတယ္။ သူတို ့ေတာင္းတာ ၉.၉၉ ေဒၚလာပါ။ အဲတာနဲ ့ပိုက္ဆံေပးျပီးWeb Page က<br />ေျပာတာက မင္းဟာ တရား၀င္ လိုင္စင္ဗားရွင္းျဖစ္လို ့ အျမဲတမ္း သုံးနိုင္ျပီ ဘာညာဆိုျပီး<br />ေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေျခာက္လ အၾကာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ဆီ ကို ဘဏ္က<br />ေနျပီး Statement ပို့လာပါတယ္။ အဲဒီ Web Site ကေနျပီးေတာ့ ၀ယ္ထားတာအတြက္<br />ဆယ္ေဒၚလာ ေငြျဖတ္ယူမယ္တဲ့။ Babelon Dictionary ကေနျပီး လက္တစ္လုံးျခားေျခာက္<br />လ တစ္ခါ ေငြျဖတ္မယ္ ဆိုတဲ ့ပုံမ်ဳိး ျဖစ္သြားတာေပါ့။ Complaint စာပို ့ျပီးေတာ့ အဲဒီကတ္<br />ကို ဖ်က္ပစ္လိုက္ရျပီး ကတ္အသစ္ေလွ်ာက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။<br /> မိတ္ေဆြမ်ားအားလုံး အလိမ္ခံရျခင္းေဘးမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစ။<br /><br />ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ ့ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-7677774704089335173?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-46359769726327490302011-11-10T23:52:00.000+04:302011-11-10T23:52:57.843+04:30ပြဲစားနွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ပြဲစား အလြန္မ်ားျပားေသာ ကြ်န္ေတာ္ တို ့နိုင္ငံတြင္ အမည္နာမေပါင္းမ်ားစြာ<br />ခံယူ ျပီး ပြဲခစား၊ ပြဲညြန္ ့စား ၊ပြဲဦးစား၊ ပြဲစားၾကီး ၊ အစရွိသည္ျဖင့္ တည္ရွိေနေပ<br />ရာ မည္သို ့ပင္ကြဲျပားေစကာမူ ၊ ပြဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးျပီး စားၾကသည္ေပါ့။<br /> ဤေနရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ေသာ တကယ့္ သိန္းရာေတြ၊ေထာင္ေတြနဲ ့<br />ခ်ီလုပ္စားၾကေသာ ထိုကုန္သည္ၾကီး၊ပြဲစားၾကီးမ်ားအား မဆိုလိုေပ။ ကြ်န္ေတာ္<br />ေျပာျပခ်င္ေသာ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ပြဲစားမ်ားအေၾကာင္း သိရွိေတြ ့ၾကဳံေလခဲ ့သ<br />မွ် အနည္းငယ္ေလာက္ေျပာျပခ်င္ပါသည္။<br /> ပြဲစားေလာကမွာ ဟိုးအရင္ေရွးေခတ္က ပြဲစားၾကီး မ်ားဆိုလွ်င္ မ်ားစြာၾကီးပြား<br />ခ်မ္းသာၾကျပီး ခုခ်ိန္ေတြထိ ဘုရားတန္ေဆာင္းမ်ားတြင္ အလွဴအတန္းျပဳလုပ္ျပီး<br />ကဗ်ည္းထိုး ကာ ပြဲစားၾကီးမည္သူ၊ပြဲကေတာ္မည္သူ နွင့္ ဂုဏ္ယူစြာျဖင့္ ေရးထိုး<br />ခဲ ့ၾကေလသည္ကို ေလ့လာမွတ္သားမိေလသည္။ ငယ္ရြယ္ေသာ အခ်ိန္ က ျဖင့္<br />ထိုထိုေသာ အလွဴ ကဗ်ည္းစာတမ္းမ်ား ကို ဖတ္ယင္း ေၾသာ္ ပြဲစား နွင့္ကုန္သည္<br />အလုပ္ ကိုလုပ္ယင္းၾကီးပြားခ်မ္းသာနိုင္ေပသည္လို ့လည္းေကာက္ခ်က္ခ်မိေပ<br />သည္။<br /> အဲသည္ ေခတ္ေဟာင္းေတြက ပြဲစားၾကီးမ်ားသည္ကား ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္<br />ပညာအားေကာင္းစြာတတ္ေျမာက္ျပီး၊ ကိုယ္တိုင္ေရာက္၀ယ္ေဖာက္ကားယင္း<br />ျဖင့္ ကုန္စည္စလွယ္မ်ား ကို ဟိုျမိဳ ့မွ သည္ျမိဳ ့၀ယ္ယူေရာင္းခ်ယင္း ေျမာက္မ်ား<br />စြာေသာ ပမာဏ ကိုေရာင္းယင္းျဖင့္ ထိုက္သင့္ေသာ အချဖင့္ ေရာင္း၀ယ္ၾက<br />ေလရာ ကတိ၊သစၥာ၊သမာဓိ တို ့သည္လည္း မ်ားစြာတည္ၾကေသာေၾကာင့္ တိုး<br />တက္ၾကေလသည္။<br /> ယခုေခတ္ ဟူသည္ကား ထိုေခတ္က ပြဲစားမ်ား သို ့ အမည္နာမ ပြဲစားၾကီး ဟူ<br />သည္ကား အနည္းငယ္ေမွးမွိန္ကာ လုပ္ငန္းအလိုက္သာ ေပၚလြင္လာၾကေလ၏။<br />နယ္ျမိဳ ့မ်ားတြင္ကား အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ေသာ ပြဲစားမ်ားသည္သာ ရွိေပေသာ္<br />လည္း ရန္ကုန္ ျမိဳ ့၊ မႏၱေလးျမိဳ ့ ၊ အစရွိေသာ ျမိဳ ့ၾကီးမ်ားတြင္ကား ေပၚပင္ပြဲစား<br />မ်ား လြန္စြာေပါမ်ားလာၾကေလ၏။ ဥပမာျပရေသာ္၊ ကားပြဲစား၊ ဖုန္းပြဲစား၊ အိမ္ပြဲ<br />စား ၊ အလုပ္ပြဲစား၊ သေဘၤာသားပြဲစား၊ ေျမပြဲစား၊ ေက်ာက္ပြဲစား၊ အုတ္သဲေက်ာက္<br />ပြဲစား၊ ပတ္စ္ပို ့စာအုပ္ပြဲစား၊ ျပည္တြင္းအခြန္ရုံးပြဲစား၊ အေကာက္အခြန္ရုံးပြဲစား၊<br />အမည္မသိပြဲစား၊ တို ့သည္ကားမ်ားေျမာင္လွေပစြ။ တျခားေသာ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္<br />ကားသည့္ ကုန္သည္၊ပြဲစားၾကီးတို ့ကားရွိေသာ္လည္းသူတို ့ကိုယ္ပိုင္ ပြဲရုံ၊ လုပ္ငန္း<br />မ်ားတြင္သာ ထိုင္ကာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကေလ၏။<br /> အထက္က ဥပမာေပးခဲ့ေသာပြဲစားမ်ား အား အၾကမ္းဖ်ဥ္းေလ့လာၾကည့္ပါဦး၊<br />ကားပြဲစား ဟူသည္ ကားအေရာင္း၀ယ္ျဖစ္မည့္ ေနရာ တစ္၀ိုက္ တြင္ မနက္မိုးလင္း<br />ကတည္း က စုေ၀း ကာ လဖက္ရည္ဆိုင္ တစ္ခုအား စတည္းခ် ၾကေလသည္။ဟံသာ<br />၀တီ ကားေရာင္း၀ယ္စခန္း၊ က တရား၀င္ဖြင့္ထားသည္ဟု ေျပာသည္။ အဲသည္မွာ<br />၀င္လာမည့္ ကားတစ္စီး ကို လဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ ကာ ဖုန္းတစ္လုံးျဖင့္ ဆက္သြယ္<br />ကာ ၀ယ္မည့္သူ ေရာင္းမည့္သူ ျဖင့္ ခ်ိတ္ဆက္ေပးရသည္။<br /> ပြဲစားေပါင္းမ်ားစြာ သည္ ထိုထို ေနရာအသီးသီး ထိုင္လို ့တစ္မ်ဳိး၊ မတ္တပ္တစ္ဖုံ၊<br />ဇယ္ခုံ တစ္ေနရာ၊ တစ္ခ်ဳိ ့ကလည္း ကိုယ္ပိုင္ကား အေကာင္းစားနဲ ့၊ တစ္ခ်ဳိ ့ကလည္း<br />အလတ္စား ကား နဲ ့ တစ္ခ်ဳိ ့ကလည္း အနိမ့္ဆုံး ကားတစ္စီး နဲ ့ အတူ စခန္းခ်ေလ့<br />ရွိသည္။ တစ္ခ်ဳိ ့ကေတာ့ ထီးထမ္းလမ္းေလွ်ာက္ ကာ ပြဲစားတန္းထိုင္မည္။ အလုပ္ျဖစ္<br />ကာ ေရာင္းမည့္ကား၊ ၀ယ္မည့္ ကား ကို ေစ်း နွိမ္ရေအာင္ တပတ္လည္လုံး ပတ္ျပီး<br />တေတာက္ေတာက္နွင့္ေခါက္မည္။ အရိုးမ်ားသည္ ေခ်းခါးသည္ဟု ေ၀ဖန္ကာ ထိုကား<br />ေစ်းကို နွိမ္မည္။ ေရာင္းခ်င္သူေတာင္းေသာေစ်း၊ ၀ယ္ခ်င္သူေပးေသာ ေစ်း နွင့္တည့္<br />နိုင္ေအာင္ လို ့ဆြဲ စိၾကသည္။ အေရာင္းအ၀ယ္ျဖစ္သည့္အခါ တြင္ ပြဲစားခေလး ရသည္။<br />ေရာင္းသူဖက္က ေပး ရသည္လည္းရွိသည္။ ၀ယ္သူဖက္က မုန့္ဖိုးလည္းေတာင္းသည္။<br /> ထိုထိုေသာ ပြဲစားမ်ားသည္ကား ေန ့စဥ္နွင့္ အမ်ွ သြားေရာက္ ကာ မျငီးမျငဴ ထိုင္နိုင္<br />ၾကသည္။ တစ္ေနရာ ကားသြားၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ ေခၚသြားမည့္သူ က လဖက္ရည္တိုက္<br />ကားခ ကုန္က်ခံရသည္။ သူတို ့ဆီမွ ခ်ဴးတစ္ျပား က်လိမ့္မည္မထင္နွင့္။ အခ်ိန္ေတြက<br />လည္းေပါလိုက္ပါဘိ၊ တစ္ေန ့တစ္ေန ့ ဘယ္လိုကုန္ေအာင္ ျဖဳန္းရမည္မသိ။<br /> အၾကမ္းဖ်င္းသေဘာေျပာပါသည္။ ဒါက ကားပြဲစားေလာကေပါ့။<br />အိမ္ျခံေျမ က ေတာ့ အက်ဳိးေဆာင္ဟု အမည္တြင္သည္။ မည္သည့္ရပ္ကြက္တြင္မဆို<br />အက်ဳိးေဆာင္ ရွိသည္။ ေျပာပါ။ ေရာင္းခ်င္သလား၊ ငွားခ်င္သလား၊ ေပါင္ခ်င္သလား<br />ခ်ိတ္ဆက္ေပးကာ အက်ဳိးေဆာင္ေပးသည္ဟု ေခၚၾကသည္။ အိမ္မွာေနယင္း က ေန<br />အလုပ္ျဖစ္သူမ်ားလည္း ရွိသည္။ တစ္ခ်ဳိ ့ကလည္း ဖုန္းတစ္လုံး နွင့္ အဆက္အသြယ္<br />ျဖစ္ကာ အလုပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ရပ္ကြက္ထဲ က ပြဲစား နွင့္ အျပင္က ပြဲစား မတည့္ၾကေလ။<br />ဟိုလူ ေခၚလာတာ ဒီလူေခၚလာတာ၊ သူက ရယက အဖြဲ ့၀င္ အစရွိသျဖင့္ ေပါ့။ အိမ္<br />ျခံေျမ အက်ဳိးေဆာင္ တဲ ့ အလုပ္ျဖစ္သည္လည္းရွိသည္။ မျဖစ္သည္လည္းရွိသည္ေပါ့။<br /> ေက်ာက္ပြဲစား ဆိုသည္ကား စိန္၊ေက်ာက္၊ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ေက်ာက္စိမ္း၊ ဥႆဖ<br />ယား အစရွိသည့္ တန္ဖိုးရွိ ေက်ာက္မ်ား ကို အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ၾကသည္။ သူကေတာ့<br />အထူးသျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း ( Scott Market ) က နာမည္ၾကီးေပါ့။ မဂိုလမ္း ေအာက္<br />လမ္းမွာ ေတာ့ တစ္ခ်ဳိ ့ပြဲစားေတြ ထိုင္ၾကသည္။ ဂ်ာနယ္ ဖတ္လိုက္၊ လဖက္ရည္ေသာက္<br />လိုက္၊ ေရာင္းသူရွိသည္၊ ၀ယ္သူရွိသည္။ ပြဲတိုက္ကာ ပြဲညြန္ ့စားသူ နွင့္ ပြဲစားမ်ားခ်ိတ္<br />ထားသည္။ ရာေက်ာက္၊ ေထာင္ေက်ာက္ ေတြ အလုပ္ျဖစ္လွ်င္ ေတာ့ ထိုပြဲစားမ်ားက<br />အေတာ္အလုပ္ျဖစ္သည္။ ပြဲညြန္ ့တင္ထားသည္လည္းရွိသည္။ ပြဲစားခ အျပင္ အညြန္ ့ခူး<br />သည္ဟု ေခၚၾက၏။ သူကေတာ့ အေတာ္ၾကီးနားလည္မွ အလုပ္ျဖစ္သည္။ ေက်ာက္တစ္<br />လုံး ကို ၾကည့္ျပီး အရည္မည္မွ် ရွိမည္၊ တန္ဖိုးျဖတ္ ကြ်မ္းရမည္။ ေကာက္ကာငင္ကာ ၀င္<br />လုပ္လို ့မျဖစ္။ အေတြ ့အၾကဳံေကာင္း နဲ ့ပညာေကာင္းလိုသည္။ ဒါေက်ာက္ပြဲစားေပါ့။<br /> ေဟာ ကြ်န္ေတာ္ နဲ ့ေတြ ့တဲ ့ပြဲစားေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့မည္။ ပတ္စပို ့ပြဲစားတဲ့။<br />သူက မိန္းမလုပ္သူ ဒုရဲအုပ္ ( SB) မွ် ျဖင့္သျဖင့္ သူက ပတ္စ္ပို ့ပြဲစားလုပ္သည္။ ခ်ိတ္ေပး<br />တဲ ့သူကလည္း နင္ဟာနင္ လုပ္ယင္ ေငြကုန္မယ္၊ ပြဲစားအပ္တဲ့။ ၂၀၀၁ ေလာက္ကေပါ့။<br />ဆိုေတာ့ အပ္လိုက္မိသည္။ ေငြတစ္သိန္းခြဲ အယင္ေပး၊ စာအုပ္ရယင္ ေနာက္ထပ္တစ္<br />သိန္းခြဲ ေပးရမည္။ ေဟာ ကိုယ္လည္း ယုံၾကည္ကာ ေဆာင္ရြက္ေစသည္။ တစ္လ ၾကာ<br />ေသာ္ စလစ္ေလး တစ္ရြက္ ရလာသည္။ ေနာက္ထပ္ တစ္လ ေစာင့္ပါတဲ ့။ ေစာင့္ေနယင္း<br />က အဆက္အသြယ္လုပ္မရလို ့ စုံစမ္းေတာ့ သူ ့မိန္းမက အလုပ္ထြက္သြားေလျပီတဲ့။<br />ဆုံးေလ၏။ အဲသည္ အခ်ိန္က သုံးသိန္း က်ပ္ သည္လည္း မနည္းပါ။ တစ္၀က္ေတာ့လိမ္<br />ခံလိုက္ရသည္။ ဒါ နဲ ့ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္မလုပ္တတ္ျပန္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္ရွာ<br />ျပန္သည္။ သည္တစ္ခါေတာ့လည္း ဒုရဲအုပ္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ရဲေမ ေပါ့။ သူကလည္း ပြဲစား<br />လုပ္သည္မဟုတ္၊ အက်ဳိးေဆာင္ေပးသည္တဲ့။ သုံးသိန္းပါပဲ။<br /> ကံေကာင္းလို ့ တစ္လၾကာေတာ့ ရလာေလသည္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ တစ္ခါ<br />ေမြးသကၠရာဇ္ ကို တစ္နွစ္မွားထည့္ထားလို ့ ဒီေဖာင္ လုပ္ရမွာ ဒုကၡေတြ ့ျပန္သည္။ ဒီတခါ<br />ပြဲစား ကေတာ့ D Form ရုံးက ပြဲစား၊ စကားအေျပာက ေကာင္းသလားမေမး နဲ ့။ စကား<br />ေျပာယင္ ကိုကို ကေန မခ်ဘူး။ လူၾကီးၾကည့္ေတာ့ အသက္ ေလးဆယ့္ငါးေလာက္ရွိျပီ။<br />သူကလည္း D Form တစ္ရက္တည္းရမယ္။ သုံးသိန္း ပဲ လာထား။ ကြ်န္ေတာ္ လည္းေပး<br />ေလသည္။ စာရြက္ဒီေန ့ရ ဒီေန ့ေပးမည္။ ေဟာ သူ ပဲ ကံမေကာင္းတာလား ၊ ကိုယ္ပဲ ကံ<br />မေကာင္းတာလားမသိ၊ မွတ္ပုံတင္ ဖ်က္ရာေၾကာင့္ လုပ္မရပါတဲ့။ သူက DForm ပြဲစား<br />ေပါ့။ အခုေတာ့ DForm ပြဲစား ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အြန္လိုင္းကေန လုပ္တာ အင္တာ<br />နက္ဆိုင္ က ေတာ့ ၀န္ေဆာင္ခ ယူတယ္။ ၂ ေထာင္က်ပ္တဲ့။<br /> ( စကားမစပ္)၊ ထိုင္း နိုင္ငံ မွာ ပတ္စ္ပို ့ရုံး ကို လိုက္သြားဖူးတယ္။ ဘတ္ေငြ ၃၀၀၀ နဲ ့<br />သုံးရက္ၾကာတဲ့ အခါ ပတ္စ္ပို ့ရျပီ။ ) ရုံးတစ္ရုံး လုံး လဲ ရွင္းလင္းေတာက္ေျပာင္ျပီးေတာ့<br />အ၀င္ ၀ မွာ ေအတီအမ္စက္ေတြ အစီအရီ ၊ ေပ တိုင္း ဖို ့ ခုံေတြ အစီအရီပဲ။ ဘာပြဲစားမွ<br />လဲ မေတြ ့သလို လူလဲ မရွဳပ္ဘူး၊ ) :)<br /> ေနာက္ပြဲစားတစ္မ်ဳိးက ၁၇ နဲ ့ ၁၉ အတြက္ ပြဲစားေတြေပါ့။ ဟိုတုန္း ကေတာ့ ပုံစံ<br />၁၇ နဲ ့ ပုံစံ ၁၉ လို ့ေခၚတဲ ့ ျပည္တြင္း အခြန္ ကေနျပီးေတာ့ ထုတ္ေပးတဲ ့ ေထာက္ခံစာ<br />ပါမွ ပတ္စ္ပို ့ရုံး က ေလွ်ာက္လႊာလက္ခံတယ္။ အခုေတာ့ ပတ္စ္ပို ့ထုတ္ခါနီးမွ ပုံစံ ၁၉<br />တင္ျပျပီး ထုတ္ရတာ။ ပုံစံ ၁၇ ဆိုတာ က ကိုယ္ေနတဲ ့ ျမိဳ ့နယ္ အခြန္ရုံး က ေနျပီး<br />ေတာ့ မွတ္ပုံတင္၊ သန္းေခါင္စာရင္း နဲ ့ အတူ အခြန္ထမ္းေဆာင္ ဖို ့ကင္းရွင္းေၾကာင္း<br />ေထာက္ခံစာသြားယူရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ စာေရး ကို ၾကည့္ေပးရပါတယ္။ စာရြက္စာ<br />တမ္းဘိုးတဲ ့။ ပြဲစား က ေတာ့ ပန္းဆိုးတန္း ပုံစံ ၁၉ ရုံးမွာ ပုံေနတာပါပဲ။ ရုံးအ၀ မွာဆို<br />ယင္ လာလုပ္သူထက္ပြဲစား က မ်ားေနတယ္။ စာရြက္စာတမ္းေတြ က လည္း ေနရာ<br />တကာ မိတၱဴ ေတြ ဆြဲရလြန္း လို ့ သန္းေခါင္စာရင္း ၊ မိတၱဴ မွတ္ပုံတင္မိတၱဴ ဆိုယင္<br />လည္းပဲ အေစာင္ တစ္ရာဆြဲ ထားယင္ အေစာင္တစ္ရာ လုံး ခဏခ်င္း ကုန္ပါတယ္။<br />( ထိုင္းနိုင္ငံ က အလုပ္သမားရုံးေတြ၊ ဘဏ္ေတြ၊ မွာ မိတၱဴ ကို လိုအပ္ယင္ သူတို ့<br />ရုံး က မိတၱဴစက္နဲ ့လိုအပ္တာဆြဲယူျပီး ဖိုင္တြဲ လိုက္ပါတယ္။ )<br /> ပြဲစားေတြ လက္ထဲ ထည့္လုပ္ခိုင္းယင္ေတာ့ မွတ္ပုံတင္မူရင္းေတြ၊ သန္းေခါင္စာ<br />ရင္းမူရင္းေတြ ကို မနည္းသတိထားရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ျပန္ေတာ့လည္း ပဲ ရွဳပ္<br />ေထြးလွ တဲ ့စားပြဲေတြ နဲ ့အတူ သူတို ့ ကို သခင္ၾကီး အလားသ႑န္ နဲ ့ဆက္ဆံရ<br />ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လုပ္ယင္ လက္မွတ္ ကို ေတာ္ရုံတန္ရုံ မထိုးေပးေသးပဲ အမ်ဳိးစုံ<br />ထိုင္ရစ္တဲ ့ အခြန္ဌာနက အရာရွိလဲ ရွိပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆုံး အာမခံ ေငြ သြင္း<br />ေတာ့ လဲ ပဲ ဘဏ္က စာေရးမ ေဟာက္တာ ခံရလို ့ အျပန္အလွန္ျပန္ေျပာခဲ ့ရပါ<br />ေသးတယ္။ ပြဲစားေတြ လက္ထဲက စာရြက္ ေတြက ေတာ့ အရာရွိလက္မွတ္ထိုးတာ<br />အင္မတန္ျမန္ပါတယ္။<br /> နိုင္ငံျခား သံရုံးမွာ အခြန္မေဆာင္လာ ခဲ ံယင္ ျမန္မာနိုင္ငံ မွာ ပတ္စ္ပို ့သက္တမ္း<br />တိုးယင္ေတာ့ အခြန္အယင္ေဆာင္ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာလဲ ပဲ ပြဲစား က နွစ္ဆင္ ့<br />ျပီးေတာ့ ယင္ ပတ္စပို ့ရုံး တစ္ဆင္ ့ နဲ ့ပြဲခ ေနာက္ ၂ ခါ ကုန္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္ က<br />ေငြ မေလာက္ယင္လဲ MFTB Earning Account ကိုေစ်းၾကီးေပး ၀ယ္ထည့္ရပါေသး<br />တယ္။ ကိုယ္ေပးလိုက္ရ တာ က ၃ သိန္း ။ အခြန္ေျပစာမွာက က်ပ္ေငြ ၁၂၀၀ က်ပ္<br />အား အခြႏ္ုေျပေက်ထမ္းေဆာင္ျပီးပါျပီတဲ့။ အဲတာလဲ ပြဲစားရွာရတာပါပဲ။ MFTB ရုံးက<br />ပြဲစားေပါ့ဗ်ာ။ ဆိုလိုတာ ေဒၚလာေပါက္ေစ်း ကို ေျခာက္က်ပ္ခြဲ နဲ ့တြက္ေပးတာမို ့<br />ေဒၚလာ ၃၀၀ သြင္းရယင္ ေငြက်ပ္ ၁၈၀၀ လို ့ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘ႑ာ<br />တိုက္ထဲ ကို အဲဒီ ၁၈၀၀ ပဲ ၀င္ပါတယ္။ ဟို ၀ယ္လိုက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အိတ္ထဲ က ေငြ<br />သုံးသိန္း ( ေဒၚလာ ၃၀၀ ) သည္ ဘယ္ဆီ ေျခေထာက္ေပါက္ထြက္သြားလဲေတာ့<br />မသိပါဘူး။ စဥ္းစားသာၾကည့္ပါ။ ေၾသာ္ပြဲစားေကာင္းမွဳ ့နဲ ့ အခြန္ေျပစာရမွ သက္တမ္း<br />တိုးရတယ္ဗ်ာ။<br /> ေနာက္ပြဲစားက အလုပ္ပြဲစား၊ အလုပ္ရွာေပးမယ္။ ရယင္ တစ္လခ ေပးရမယ္။<br />လူကုန္ကူူးသူေတြ ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ေအဂ်င္စီ လို ့ နာမယ္ သာလွေအာင္တပ္ထားတာ။<br />တကယ္ေတာ့ သူလဲ လူပြဲစားပါပဲ။ သူကေတာ့ ၾကီးမားက်ယ္ျပန္ ့လွတယ္။ နိုင္ငံေတြ<br />ကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးေတာ့ လူအေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ၾကတယ္။ ပြဲစားခေတြ မ်ားမ်ားရယင္<br />လူ ့ခႏၶာကိုယ္ထဲက အသဲေတြ ၊ေက်ာက္ကပ္ေတြ ေတာင္မွ ပြဲစားခံျပီး အေရာင္းအ<br />၀ယ္လုပ္ၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာလည္းပဲ တျခားနိုင္ငံေတြ မွာ သြားအလုပ္လုပ္မယ္<br />ဆိုျပီး ညာေခၚတယ္။ ထိုင္းတို ့၊ မေလး တို ့၊ တရုတ္ တို ့ ကို ေရာက္ယင္ ေရာင္းစား<br />ပစ္ၾကတယ္။ ဒီပြဲစားကေတာ့ အေတာ္ယုတ္မာတယ္။ ဘယ္သူ ့မဆို သူက ေရာင္းစား<br />မွာပဲ။ ေတာ္ေတာ္မေကာင္းဘူး။<br /> ေနာက္ အုတ္၊သဲေက်ာက္ ပြဲစား ဆိုတာ လဲ ရွိေသးတယ္။ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္<br />ငန္း အရွိန္ အဟုန္နဲ ့လုပ္ေနတဲ ့ အခ်ိန္ကဆို ေက်ာက္စရစ္ပြဲစား၊ ဂ၀ံပြဲစား၊ ေက်ာက္<br />ၾကီးပြဲစား ၊ အုတ္ပြဲစား နဲ့ ေျခခ်င္းလိမ္ၾကတယ္။ စတိုမွဴးရယ္၊ ဒီပြဲစားေတြ နဲ ့ကတစ္တြဲ<br />ဘယ္လို လိမ္စားၾကလဲ ဆိုယင္ သဲ ၀ယ္ယင္ တစ္က်င္း ကို တစ္က်င္း အျပည့္မရဘူး။<br />သဲ ကားကို ေစတီပုံ လို ခြ်န္ေနေအာင္တင္လာတယ္။ တိုင္းယင္ အျမင့္ဆုံး ကို တိုင္း<br />ေပးပါတဲ့။ အဲသလို လိမ္စားတာ။ ေက်ာက္ လဲ အတူတူပါပဲ။ အဆုိးဆုံး က အုတ္ နဲ ့<br />ေက်ာက္ၾကီးေတြပါ။ သူကလဲပဲ ထုထည္ နဲ ့၀ယ္ရတာမို ့ အုတ္၀ယ္ယင္ အုတ္ခိုးတယ္။<br />ေက်ာက္ၾကီးဆိုယင္ အျပင္က ၾကည့္ယင္ေတာ့ အျပည့္ပဲ။ အထဲ မွာ ဂလိုင္ ေခါင္းပုံ<br />စီထားတယ္။ ျပတဲ့ေက်ာက္က်င္းက ၁၀ က်င္း၊ ဒါေပမယ့္ ၇ က်င္းေတာင္ ျပည့္မွာမဟုတ္<br />ပါ။ ( ၁၀၀ ကုဗေပ သို ့မဟုတ္ အလ်ား ၁၀ ေပ၊ အနံဆယ္ေပ၊ ထု ၁ ေပ) ကို ၁ က်င္း<br />လို ့ေခၚပါတယ္။ ဆိုေတာ့ အဲဒီ ေက်ာက္ၾကီးပြဲစား ဆိုယင္ နွစ္တိုတို နဲ ့သူေဌး ျဖစ္<br />ေတာ့တာပါပဲ။ စတို မွဴး ကလည္း ပဲ လာထားသူ ့အိပ္ထဲ ကို ။ အဲဒီ ပြဲစားေတြကေတာ့<br />အေတာ္ဆူလြယ္နတ္လြယ္လုပ္စားၾကတာေပါ့။ စိတ္ပ်က္စရာပါ။<br /> ေဟာ အခုေခတ္ေပၚပြဲစား က ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကား အေဟာင္းအသစ္ လဲလွယ္<br />ဖို ့ နာမည္ေပါက္ လုပ္တဲ ့ေနရာက ပြဲစား၊ ကညန လိုင္စင္ရုံး က လက္ခံမယ့္ ပြဲစား၊<br />ေပါ့။ ကားတစ္စီး ကို လက္လႊဲ၀ယ္ေရာင္းျပီးေတာ့ အမည္မေဖာက္ပဲ စီးေနယင္ေတာ့<br />အခြန္ေဆာင္စရာမလိုပါဘူး။ ဘယ္သူမွ လဲ အခြန္ မေဆာင္ခ်င္ပါဘူး။ အလုပ္ရွဳပ္<br />စိတ္ညစ္ရလို ့။ ေခတ္အလိုက္ လုပ္ထုံးလုပ္နည္း ဆိုတာက လဲ ကမၻာေပၚမွာ မေပၚ<br />ေသး တဲ ့ ေနာက္ဆုံး ေပၚ အျမန္ဆုံး လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြ ကို ခ်မွတ္ထားတာမို ့<br />အခြန္ထမ္းေဆာင္ ရမည့္ Tax Payer အဖို ့ေတာ့ ေငြထုပ္ပိုက္ျပီး ငိုခ်င္စိတ္ေပါက္<br />ေအာင္ ကို ေကာင္းပါတယ္။<br /> အခု ကားအေဟာင္းေတြ ကို ဖ်က္မယ္၊ အသစ္လဲေပးမယ္ လို ့ဘယ္သူ က ေရႊ<br />ဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္ျပီးေတာ့ အၾကံေတြ ေပးလိုက္လဲ မသိဘူး။ ေပၚလစီ အျဖစ္ကို<br />ေျပာင္းလဲ ျပီးေတာ့ အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိ ၁၀၉ ၁၁၀ ေတြက ပြဲစားဘ၀ ကို ေန ့ခ်င္း<br />အရွင္ေမြးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အယင္ဆုံး ေတြ ့ရမယ့္ ပြဲစား က ကားနာမယ္ေျပာင္း<br />ဖို့ ပြဲစားပါ။ ရန္ကုန္ ျမိဳ ့မွာေတာ့ ေျမာက္ဒဂုံ မ၀တ ရုံး နားက အခြန္ရာျဖတ္ ဌာနမွာ<br />သြားျပီး ကားရာျဖတ္ရပါတယ္။<br /> ကားရာျဖတ္မယ္ ဆိုေတာ့ ကားအေဟာင္းအသစ္လဲမယ့္ အစီအစဥ္ အရေတာ့<br />ကားအေဟာင္း၀ယ္သူေတြ က လိုက္ျပီး ကိုယ့္နာမယ္ ေျပာင္းရေတာ့တာေပါ့။ ဟိုး<br />အယင္ က လူေတြက နာမယ္ေျပာင္းဖို ့စိတ္မ၀င္စားေပမယ့္ အခု က က်ေတာ့ ကိုယ့္<br />နာမယ္ ေပါက္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ နာမယ္ေျပာင္းခ်င္ၾကျပီ။ ဒါမွ ကားအပ္ျပီး<br />ယင္ စလစ္ကေလး တစ္ရြက္ရမယ္။<br /> အဲဒီ ေျမာက္ဒဂုံ က မ၀တလမ္းဆုံ ကို တည့္တည့္ ၀င္သြားယင္ပဲ လမ္းကလည္း<br />ဆိုးခ်က္ က ေျပာမေနပါနဲ ့။ ကားမေမွာက္ေအာင္ မနည္းေမာင္းယူရတဲ့လမ္းပါ။<br />လမ္းညာဖက္မွာ ျမင္းျပိဳင္ကြင္း ရွိပါရဲ ့။ ရုံးက ဘယ္စီေနမွန္းမသိဘူး။ လမ္းထိပ္နား<br />က စလို ့ ပြဲစားမ်ားဟာ ကြမ္းယာေလး တဖတ္ဖတ္၀ါးလို ့ လက္ယက္ကာ ေခၚေန<br />ၾကပါေတာ့တယ္။ ရုံးဘယ္နားမွာလဲ လို ့ေမးေတာ့ ကားေပၚ ေျပးတက္လာျပီး ကြ်န္<br />ေတာ္ျပေပးမယ္တဲ့။ ေဟာ ဘယ္ဖက္ မခ်ဳိးခင္မွာပဲ ကား လမ္းက ပိတ္ေနပါျပီ။<br />ကားရပ္စရာေနရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။<br /> မ်ားလိုက္တဲ ့ကားအုံနာေတြဗ်ာ။ ပရြက္အုံ ကို တုတ္ နဲ ့ထိုးသလို ပဲ ရြစိရြစိ နဲ ့<br />အံမယ္ ရုံးအေပါက္၀ေလး က ၁၂ ေပက်ပ္ အုတ္တိုင္ေလး နဲ ့ အ၀ နားေလးမွာ<br />ခါေတာ္မွီ မိတၱဴကူးစက္ကန္ထရိုက္ၾကီး နဲ ့။ ရုံး က လဲ ခပ္စုတ္စုတ္ခ်ာခ်ာ ခပ္<br />က်ဥ္းက်ဥ္း နွစ္ေဆာင္ဗ်။ ေတာင္ေျမာက္ တန္းလို ့သြပ္မိုးတစ္ေဆာင္၊ ေနာက္<br />တစ္ခု အေရွ ့အေနာက္ BRC သံစကာကြက္ကာလို ့တစ္ေဆာင္။ လာသမွ်ေသာ<br />ကားအုံ နာ ေတြ နဲ့အတူတူ ပြဲစားဆိုတာ ကလဲ ေျခခ်င္းလိမ္ ေနၾကေလ ရဲ ့။ ခက္<br />တာ က ကြ်န္ေတာ္ ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္လုပ္ခ်င္တဲ ့စိတ္ အျမဲရွိတယ္။<br /> လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြသာ လြယ္ကူလိုက္စမ္းပါ။ ဘယ္သူမွ ေငြ အပို မကုန္ခံခ်င္<br />ပါဘူး။ ခုေတာ့ ရုံး အ၀ နားမတင္လူေတြ က စုစု စုစု နဲ ့ ရုံးအေဆာက္အဦထဲမွာလဲ<br />ပဲ လူေတြအုံခဲေနပါတယ္။ ခုနက သံဇကာ နဲ ့ေနရာမွာ လဲ အုံခဲေနပါေတာ့တယ္။<br />အေတာ္စိတ္ပ်က္သြားပါျပီ။ ဒါ နဲ ့ ပြဲစားတစ္ေယာက္ က ခ်ဥ္းကပ္လာတယ္။စာရြက္<br />စာတမ္းေလးၾကည့္ပါရေစတဲ့။ ျပလိုက္ရပါတယ္။ အကိုေရ တစ္သိန္းခြဲေလာက္ေတာ့<br />ဘာေၾကးညာေၾကးေပးရမယ္တဲ့။ ျပဴးသြားတယ္။ မ်က္လုံးေျပာတာပါ။ အဟုတ္ပဲလား<br />မသိလို ့သူငယ္ခ်င္း ကို ဖုန္းဆက္ေမးေတာ့ “ ေအးကြာ သူငယ္ခ်င္း အဲတာ ေစ်းမွန္<br />ပဲတဲ ့” ဆိုလိုတာက ကား ကို ရာျဖတ္ရာမွာ လိုင္းေၾကးေပးယင္ ရာျဖတ္ေၾကးသက္<br />သာမယ္။ ၁၉၇၃ ေလာက္က ထုတ္တဲ ့ ဖယ္မလီယာ ကား ကို ျပည္တြင္း အခြန္က<br />ရာျဖတ္ယင္ေတာ့ သိန္း ၃၀ ေလာက္ျဖတ္တယ္တဲ့။ ၁၉၈၅ ေလာက္ ထုတ္တဲ ့ဟိုင္း<br />လတ္ကားတစ္စီး ကို သိန္း ၈၀ ( ေဒၚလာ ၉၀၀၀ ) ေလာက္ျဖတ္တယ္။<br /> ဘယ္လိုစံခ်ိန္စံညႊန္းေတြ နဲ ့တိုင္းတာျပီး ျဖတ္တာလဲ မေျပာတတ္ပါဘူး။ တိုယိုတာ<br />ကို ျပန္ျပီး ၁၉၈၅ က ဟိုင္းလတ္ ေဒၚလာ ၅၀၀၀ ေပးပါဆိုယင္ေတာင္ ၀ယ္နိုင္မွာ<br />မဟုတ္ေပမယ့္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာနိုင္ငံ သားေတြ ဟာ ခ်မ္းသာလြန္းလို ့ အဲသလို<br />ကား ကို ေဒၚလာ ၈၀၀၀ နဲ ့ ၉၀၀၀ ၾကားမွာ ေပးစီးတာသာၾကည့္ပါ။ မဟုတ္မဟတ္<br />ေတြေပါ့ဗ်ာ။ ေျပာရင္းေဘးေခ်ာ္သြားတယ္။ ရာျဖတ္တာ မတန္မရာျဖတ္လြန္လြန္းလို ့<br />တကယ့္ နိုင္ငံတကာ ေပါက္ေစ်း ကို ၀င္ၾကည့္ပါ။ ၂၀၁၂ ထုတ္ ကား အေကာင္းစား<br />မာစီဒီး၊ ဘီအမ္ဒဗလ်ဴ ေတာင္မွ ေဒၚလာ ၅ေသာင္း ဆိုယင္ ပ်ံလန္ေနပါျပီ။<br /> ေဟာ အဲသလို ေအာက္လိုင္း နဲ ့ရာျဖတ္တဲ ့ကားေတြ က လဲ အဲဒီရုံးမွာ တစ္ရက္<br />ကို အစီး တစ္ရာကေန နွစ္ရာ ၾကားမွာ ရွိပါသတဲ့။ ဆိုေတာ့ ကိုယ္လဲ ပါေနျပီ ဘယ္<br />လိုလုပ္ၾကမလဲ ေပါ့။ ေပါက္ေနတဲ ့နဖူးလည္း မထူးေတာ့ဘူး။ လုပ္သကြာ ဆိုျပီးသ<br />ကာလ ပြဲစား ကို အပ္လိုက္ရပါတယ္။ မယုံတစ္၀က္ နဲ ့ေပါ့ေလ။ ပိုက္ဆံေတာ့မေပး<br />ခဲ ့ေသးပါဘူး။ စာရြက္စာတမ္း မိတၱဴ အားလုံးေပးခဲ ့ပါတယ္။<br /> အဲဒီပြဲစားေကာင္ေလး မွာလည္း လက္ေထာက္ ၂ ေယာက္ေလာက္ရွိပါရဲ ့။ သူက<br />ေတာ့ ဘယ္အရာရွိ နဲ ့ဘယ္လို ဂြင္ရိုက္ထားလည္း ကိုယ္လည္း မသိနိုင္ပါဘူး။ အဲဒီ<br />ရုံး ေရွ ့မ်က္နွာစာ က လူအုပ္ၾကီး ဆိုတာကလည္း ပဲ ဟိုတစ္စု၊သည္တစ္စု၊ ကြမ္း<br />ယာဆိုင္၊ လဖက္ရည္ဆိုင္ နဲ ့ အတူ အေအးဆိုင္၊ ထမင္းဆိုင္ က အစ ေန ့ခ်င္းေရာက္<br />လာၾကပါေတာ့တယ္။ လာသမွ် လူေတြ ကလည္း ပဲ ကိုယ္တိုင္လုပ္သူ ရွိေကာင္းရွိေပ<br />မယ့္ ပြဲစား နဲ ့လုပ္ၾကတာမ်ားမလားပဲ။ သံဇကာ ကာထားတဲ ့ရုံ မွာ လူေတြ က အုံနဲ ့<br />က်င္း နဲ ့ ၀ိုင္းအုံေနတယ္။ အထဲ က နာမယ္ေခၚေနတယ္။ အုံျပီးတိုးၾကတယ္။ သိပ္စိတ္<br />ပ်က္ဖို ့ေကာင္းပါတယ္။<br /> အဲဒီလူေတြ အကုန္လုံး ဟာ နိုင္ငံေတာ္ ကို အခြန္ဘ႑ာ လာထမ္းေဆာင္ၾကတာ<br />ေနာ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီ လူထု ကို လက္ခံေဆာင္ရြက္ေပးနိုင္တဲ ့၊ သက္ေတာင့္သက္သာနဲ ့<br />ေနရာထိုင္ခင္း မေပး နိုင္သလို ၊ ၀န္ထမ္းအင္အား၊ အေဆာက္အဦ က အစ ဘာမွမ<br />ျပည္စုံပါဘူး။ တိုင္းျပည္ဘ႑ာ ကို လာေပး တဲ ့ တိုင္းသူျပည္သားတစ္ဦး ကို ဆက္ဆံ<br />လိုက္တာ က မေျပမလည္ေတြနဲ ့၊ လမ္းေဘး က ေျမာင္းဖုံး ေပၚက အေပါက္ကြ်ံခါနီး<br />ေကာ္ဖီဆိုင္ မွာ ေကာ္ဖီေလး ေသာက္လို ့၊ မိုးရြာယင္ ခိုစရာေနရာ မရွိ၊ အဲသေလာက္<br />ကိုပဲ ၀န္ေဆာင္မွဳ ့( ဆားဗစ္ေကာင္းတဲ ့) ဌာန ေပါ့ဗ်ာ။ ေနပူပူ၊ မိုးရြာရြာ၊ အဲဒီ မွာ မိုး<br />တိုးမတ္တပ္ နဲ ့ ေနေပေတာ့။ ေငြလဲ သြားေပးရေသးတယ္။ ေအာက္လဲ က်ခံရတယ္ ့<br />အျပင္ ဘ႑ာေတာ္ တိုက္ ကို မေရာက္ပဲ ေဘးေခ်ာ္သြားတဲ ့၊ အတၱရွာ ၊ ကိုယ္က်ဳိးရွာ<br />တဲ ့ လူတစ္စု လာက္ထဲ ကို လဲ ေန့စဥ္ စီး၀င္သြားတဲ့ ေငြေၾကးဟာ မနည္းပါဘူး။<br />အဲဒီ ကားအုံနာေတြထဲမွာ နဖူးကေခြ်း ေျခမက်ေအာင္ ရွာေဖြလာရတဲ ့သန့္စင္ တဲ ့<br />ေငြေၾကးေတြ အေျမာက္အမ်ားပါမွာပါ။ မဟုတ္တဲ့ ေနရာမွာ အပို ကုန္သြားရတဲ ့အ<br />တြက္ တိုင္းသူျပည္သား ရဲ ့အိတ္ကပ္ထဲက ေငြေတြ ေလ်ာ့ကုန္ပါတယ္။ အဲသလိုေလ်ာ့<br />တဲ့အတြက္ လိုအပ္တဲ ့ေနရာေတြမွာ ရင္းနွီးျမဳပ္နွံျပီး တိုးပြားေအာင္လုပ္လို ့မရေတာ့<br />ပါဘူး။ ဒီတစ္ေနရာတည္းမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္သိန္း အပိုေပးရယင္ လူ အေယာက္<br />တစ္ရာ ဆိုယင္ တစ္ေန ့တည္း သိန္းတစ္ရာ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ တဖက္မွာ ေတာ့အပို<br />ရလို ့စိတ္ခ်မ္းသာေၾကနပ္ေနေပမယ့္ တစ္ဖက္မွာဆုံးရွဳံးရတာပါပဲ။<br /> တကယ္ဆို ယင္လုပ္ထုံးလုပ္နည္းလြယ္ကူေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္ပါတယ္။ဒီေတာ့<br />ေနာက္တစ္ရက္ ခ်ိန္းလို ့သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က အဲဒီပြဲစားခ ကို စာရြက္ရျပီဆိုျပီးေပး<br />ခဲ ့ရပါတယ္။ စာရြက္ရလို ့အခြန္ေပးဖို ့ ဒီေန ့ေပးလို ့ရမလား ဆိုေတာ့ ရျပီလို ့ေျပာလို ့<br />အခြန္ရုံး ကို ရန္ကုန္ အေရွ ့နဲ ့အေနာက္ ျဖတ္ျပီးသြားေသာ္ျငားလည္းပဲ အခြန္ရုံး က ေန<br />ျပီးေတာ့ ကေန ့ထြက္တဲ ့စာရြက္က ဒီေန ့ အမွဳ ့တြဲ မလာေသးလို့ တဲ ့ အနည္းဆုံး နွစ္<br />ရက္ေစာင့္ပါတဲ့။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ သက္ဆိုင္ရာျမိဳ ့နယ္ရုံးေတြ ကို အမွဳ ့တြဲေတြက<br />လူ နဲ ့ပို ့ေပးရတာ ျဖစ္လို ့တဲ့။ ( ကိုယ္လည္းပဲ ေၾသာ္.. အင္တာနက္ က ေန ဖိုင္တြဲ ပို ့တာ<br />ထင္လို ့ ေန ့ခ်င္းရမလားသြားၾကည့္တာ ဓါတ္ဆီကုန္၊ လူေမာျပီး ျပန္ခဲ ့ရပါတယ္။)။<br /> ေနာက္ ၂ ရက္ထပ္သြားေတာ့မွ ဘဏ္မွာ ေျပစာနဲ ့သြင္းဖို ့ေငြယူလာခဲ့လားတဲ့။ ဘဏ္<br />က တစ္ေနရာမွာပါ။ အဲဒီဘဏ္ကို သြားေတာ့ တစ္ခါ သြင္းမယ့္ ေငြ နဲ ့အတူ တစ္ေထာင္<br />တန္ တစ္ရြက္ အပို ေပးရပါတယ္။ မ်ားျပားလွတဲ့ လူအုပ္နဲ ့အတူ အဲဒီ ျမန္မာ့စီးပြားေရး<br />ဘဏ္ မွာ မိုးတိုးမတ္တပ္ တန္းစီေစာင့္ေပေတာ့။ တစ္နာရီေလာက္ ေစာင့္ျပီး တဲ ့အခါ<br />မွာေတာ့ ခ်လန္ျပန္ရလာပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ အဲဒီ ျမိဳ ့နယ္ရုံး ကို တစ္ခါ ျပန္သြားျပီးတဲ ့အ<br />ခါ က်မွ လိုအပ္တဲ ့စာရြက္စာတမ္း ရပါေတာ့တယ္။ စာရြက္စာတမ္းေၾကး ေစတနာရွိသ<br />ေလာက္ပါတဲ့။ ( နိုင္ငံေတာ္ ဘ႑ာ ကေန က်ခံသုံးစြဲ တဲ ့ စာရြက္စာတမ္း ၊ရုံးသုံးကိရိယာ<br />ဖိုး ကို မွ်ခံရမယ္လို ့ အခြန္ထမ္းျပည္သူေတြ ကို မျပဌာန္းထားဘူးထင္ပါတယ္။ ) :D ဒါေပ<br />မယ့္ ေတာင္းျပီဆိုယင္ ေပးရမွာ က ကိုယ့္တာ၀န္ပါပဲ။<br /> ဒါတင္ ပြဲစားကိစၥ က ျပီးျပီလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ရလာတဲ ့စာရြက္ နဲ ့အတူ<br />ကညန ရုံး ကို ေျပးရပါတယ္။ ( စိတ္က ျမန္လြန္းေနေတာ့ တစ္ခုဆိုယင္ အစိုးရရုံးကိစၥ ကို<br />ခ်က္ခ်င္းေျပးလႊားသြားေတာ့ အမွဳ ့တြဲ မေရာက္ေသးတဲ့ ကိစၥ ကို ထပ္ရင္ဆိုင္ရပါတယ္။)<br /> အမည္ေျပာင္းမယ့္ကား ကို ပိုင္ရွင္ ကိုယ္တိုင္ေဆာင္ရြက္ရန္ဆိုတဲ ့ ဌာန မွာစာရြက္စာတမ္း<br />ေတြ နဲ ့အတူ ၊ မိတၱဴေတြ တစ္ထပ္ နဲ ့ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ေတာ့<br />ပြဲစားမပါပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ ေဆာင္ရြက္တာေတာင္မွ ဟိုစာရြက္၊ ဒီဂ်ာနယ္ ေၾကးေတြ နဲ ့အတူ<br />ေမာ္ေတာ္ကား ကို တစ္ခါ ထပ္စစ္ပါ၊ ဓါတ္ပုံရိုက္ပါတဲ့။ ကဲ လိုင္စင္သက္တမ္းက ေနာက္ထပ္<br />ေလးငါး လ က်န္ေနေသးတာ ကို ထပ္ျပီးစစ္ခံရပါတယ္။ ကားေရွ ့တစ္ပုံ ၊ေဘးတစ္ပုံ ရိုက္<br />တာ ကလဲပဲ နွစ္ေထာင့္ငါးရာ ေပးရပါတယ္။ စကၠဴ အညံ ့စားေတြ နဲ ့ မင္မပီမသေတြ ရိုက္ထား<br />တဲ ့ ပုံစံစာရြက္ေတြကလည္းပဲ အျမင္မွာလြန္စြာ ရုပ္ဆိုးလြန္းပါတယ္။ ျပီးယင္ေတာ့ စာရြက္စာ<br />တမ္းေၾကး ၂ေထာင္ ၃ ေထာင္ေပးလိုက္ရပါတယ္။<br /> ေဟာ ေနာက္ဆုံးလူၾကီးလက္မွတ္ထိုးခါနီးမွ သူတို ့ရုံး လူတြင္က်ယ္တစ္ေယာက္ က ကိုယ့္<br />ကို ခင္ဗ်ား ဘာလိုအပ္လဲ လို ့ စာအုပ္ယူၾကည့္ရာမွာေတာ့ ခင္ဗ်ားမွားေနျပီ ျမင္သာရုံးမွာနယ္<br />ထြက္အယင္လုပ္ရမွာ ဘာလို ့ဒီ ကိုလာရလဲတဲ့။ အေမာဆို ့သြားပါတယ္။ အင္းစိန္ ကေန ျမင္<br />သာ ကို ျပန္လႊတ္ေနတာေၾကာင့္ စိတ္လဲ ေတာ္ေတာ္ပ်က္သြားပါတယ္။<br /> အင္း ပြဲစားမပါ္လို ့လားေပါ့????? ဆိုေတာ့ သူတို ့ေျပာသလို လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ ျမင္သာ<br />မွာေရာက္ေတာ့ အင္းစိန္က ေနျပီး ကားစစ္လာပါတယ္။ လက္ေထာက္အင္ဂ်င္နီယာ လက္<br />မွတ္ထိုးလာပါတယ္ ဆိုေတာ့ အဲဒီ ျမင္သာက အင္ဂ်င္နီယာကလဲ ရစ္ပါတယ္။ မရဘူး အစအဆုံး<br />ပုံစံ၀ယ္၊ျဖည့္ျပီးျပန္လုပ္ပါတဲ့။ အင္း ဒီေတာ့လဲ လုပ္ရုံေပါ့။ တခါ မိတၱဴေတြ ကူးရျပန္ျပီ။ ထုံးစံအတိုင္း<br />အစ အဆုံး ကူးျပီး ျပန္လုပ္လိုက္ရတာ။<br /> ေနာက္ဆုံးေတာ့ နာမယ္ေျပာင္းျပီးလို ့ နယ္ေျပာင္းစာအိတ္ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီစာအိတ္ကို<br />ေနာက္တစ္ရက္အင္းစိန္ရုံး ကို သြားေပးေတာ့ ဘာေျပာလဲ ဆိုေတာ့ ထုံးစံ အတိုင္း ပဲ အမွဳ ့တြဲမ<br />လာေသးလို ့ တဲ ့ေနာက္တစ္ပတ္လာေပးပါတဲ့။ လာေပးတဲ ့သူ မွတ္ပုံတင္ယူခဲ ့ပါတဲ ့။<br /> ဆိုေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ နဲ ့ ဓါတ္ဆီကုန္လူပင္ပန္းျပီး ျပန္လာခဲ ့ရျပန္ပါတယ္။ ကိစၥမျပီးခဲ့<br />ပါဘူး။ ဆိုေတာ့ ေနရာတကာမွာ လိုအပ္လဲ ပြဲစား၊ မလိုအပ္လဲ ပြဲစား နဲ ့ေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကို စိတ္<br />ညစ္ခဲ ့ရပါတယ္။<br /> အဲဒီမွာ ကားေတြအပ္ၾက၊ ေတာ့ ကညန (ျမင္သာ) ရုံးမွာ လာတန္းစီတဲ ့ကားေတြ က အေတာ္<br />မ်ားမ်ား ေျမစိုက္ကားေတြ မ်ားပါတယ္။ ကညန ကို ေမာင္း၀င္လာမွ ရမယ္ ဆိုလို ့ ေျမစိုက္ကား<br />ေတြဟာ အခုမွ ဘက္ထရီအိုး အသစ္ နဲ့ မကၠင္းနစ္ေတြ နဲ ့ နိုးလိုက္ ၊ ရပ္လိုက္ နဲ ့ တန္းစီ ၀င္ေန<br />ၾကတာေတြ ့ရပါတယ္။ ျမင္သာရုံး ထဲ မွာပဲ ကို အဲဒီ ကားအေဟာင္းေတြ ကို တစ္စီး သိန္း ၈၀<br />သိန္း ၉၀ သိန္း တစ္ရာ နဲ ့ လိုက္၀ယ္ေနသူေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ဳိ ့က လဲပဲ ဆယ္စီး၀ယ္စုထားသူ၊ အစီး ၂၀ ၀ယ္စု သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အဲတာက ပါမစ္<br />ဆိုတဲ ့ေစ်းကြက္ေၾကာင့္ မေတာ္မရား ေစ်းေတြ ျဖစ္ကုန္တာပါ။ ကားအပ္လိုက္ လို ့ စလစ္ရလာ<br />သူ ဒုကၡ ကလဲ မေသးလွပါဘူး။ ေနျပည္ေတာ္ ကုန္သြယ္ေရး ဦးစီး ၃ မွာ သြားျပီးေတာ့ စလစ္ နဲ ့<br />ကားပါမစ္ လဲလွယ္ရပါမယ္။ ေနာက္ထပ္ကားသြင္းမယ့္သူမွာ နိုင္ငံျခားေငြစုစာအုပ္ ရွိရပါမယ္။<br />ျပီးေတာ့ လဲ ကားအမွာစာတင္ျပ နိုင္ရပါမယ္။ အေကာင့္ထဲမွာလဲ ပဲ ကား၀ယ္ဖို ့လုံေလာက္တဲ ့<br />ပမာဏာ ထားရွိရပါမယ္။ ထုံစံအတိုင္း စာရြက္စာတမ္း နဲ ့ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းဟာ အင္မတန္မွကို<br />စိတ္ပ်က္စရာ၊ တကမၻာလုံး ဘယ္မွာ မွ မရွိတဲ ့ ဥပေဒ ေတြ ကို မရွဳပ္ရွဳပ္ေအာင္ ခ်မွတ္ထားတာ<br />ကို ၾကည့္ခ်င္းအားျဖင့္ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္ေတြ ေဘးတီးေနတာ ျမင္ေနရပါတယ္။<br /> ေအာက္က ဓါတ္ပုံ ကို အၾကီးခ်ဲ ့ၾကည့္ပါ။ သူတို ့က လိုအပ္တဲ ့စာရြက္စာတမ္းေတြ တဲ ့။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ivvu3GrU5Kw/Trwf3ZzImRI/AAAAAAAAA54/g_S2wxw4rog/s1600/300920112622.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-ivvu3GrU5Kw/Trwf3ZzImRI/AAAAAAAAA54/g_S2wxw4rog/s320/300920112622.jpg" width="320" /> </a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ua_RcsBYiHk/TrwgbgVruPI/AAAAAAAAA6A/suBm0jZfiBE/s1600/300920112623.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-Ua_RcsBYiHk/TrwgbgVruPI/AAAAAAAAA6A/suBm0jZfiBE/s320/300920112623.jpg" width="320" /> </a> </div> ဒီေတာ့ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေၾကာင့္ ၾကားပြဲစားေတြ ကသာ အက်ဳိးစီးပြား ျဖစ္ထြန္းမွာပါ။ အဲဒီ စံနစ္<br />က ရွိကို လဲမရွိသင့္ေတာ့ပါဘူး။ လူထုတကယ္အက်ဳိးရွိေစခ်င္တယ္ဆိုယင္ အစိုးရက လြတ္လပ္<br />စြာ ေရာင္း၀ယ္ခြင့္သာျပဳလိုက္ပါ။ ဒါဆိုယင္ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ ဘယ္အရာမဆိုလြတ္လပ္<br />စြာ၀ယ္ယူခြင့္ရွိျပီး သင့္တင့္မွ်တ နဲ ့ေစ်းနွဳန္ း နဲ ့၀ယ္ယူသုံးစြဲ နိုင္ၾကမွာမို ့ စိတ္ခ်မ္းသာၾကမွာပါ။<br /> မလိုလားအပ္တဲ ့ ပြဲစားေတြ ဆိုတာလဲ ေပ်ာက္သြားမွာေသခ်ာပါတယ္။ အဲတာဆိုယင္ တိုင္သူ<br />ျပည္သား ေခြ်းနဲစာ ထဲက ေငြေၾကးေတြဟာလည္း စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္းမွာ ျမဳပ္နံလာနိုင္ျပီး<br />ေတာ့ ေျပလည္တဲ ့မိသားစုေတြ၊ အိမ္ေထာင္စုေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။ အစိုးရအေန နဲ ့က မလိုအပ္<br />တဲ ့ ရွဳပ္ေထြးတဲ ့ ၊ စံနစ္ေတြ နဲ ့ ကိုရွင္းပစ္ျပီး ၊ သိသာထင္ရွားတဲ ့၊ ျမင္လြယ္တဲ ့လုပ္ထုံးလုပ္<br />နည္း ကို ဥပေဒ၊ နဲ ့ေဘာင္နဲ ့ဆိုယင္ လူတိုင္းဟာ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရပါလိမ့္မယ္။<br /> သို ့ေပမယ့္လည္း အခ်ိန္ေတာ့ယူရမွာပါ။ ၀န္ထမ္းေတြ ရဲ ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ နဲ ့ အမူအက်င့္ေတြ<br />ကိုလည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေပးျပီးေတာ့ လစာ၊ရိကၡာကိုလည္း သူတို ့အမွန္တကယ္စားေလာက္<br />ေအာင္ ေထာက္ပံ ့နိုင္မွသာ ျပဳျပင္တာအက်ဳိးရွိမွာပါ။ တဖက္မွာလည္း တိုင္းျပည္ရဲ ့အမွန္တ<br />ကယ္စီးပြားေရး ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္လာမွ သာ ၊ပညာေရးေတြ အဆင့္အတန္းျမင့္လာမွာ လူေတြ ရဲ ့<br />အက်င့္စရိုက္ကို ျပဳျပင္လို ့ရမွာပါ။ မေကာင္းမွဳ ့ကို ရွက္တတ္၊ ေၾကာက္တတ္တဲ ့စိတ္၊ ရိုးသား<br />တဲ ့စိတ္ ၊ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ ့အလုပ္တစ္ခု ကို ဂုဏ္ယူတတ္တဲ ့စိတ္ေတြ ေမြးျမဴရဦးမွာပါ။ ဒါမွသာ<br />စိတ္ဓါတ္အရဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္လာယင္ အျမီးက်က္ အျမီးစားေခါင္းက်က္ ေခါင္းစား ဖို ့၊ ကတုံးေပၚ<br />ထိပ္ကြက္ဖို ့၊ ဇီးကြက္စီးပြားေရး လုပ္ဖို ့လူေတြဟာ ရွက္တတ္ေၾကာက္တတ္လာယင္ျဖင့္ အထက္<br />က ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ ့တဲ ့ ေပၚပင္ပြဲစားမ်ားလည္း တေျဖးေျဖး ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကရမွာ<br />ပါပဲ။<br /> ပြဲစားမ်ားရဲ ့ မလွိမ့္တပတ္ ရိုက္စားမ်ားမွ လြတ္ကင္းနိုင္ၾကပါေစ လို ့ဆုေတာင္းယင္း နဲ ့<br />စာရွဳ ့သူ မိတ္ေဆြမ်ား စိတ္၀မ္းနွလုံးေအးခ်မ္းၾကပါေစ။<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-4635976972632749030?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-4252450768113853472011-11-09T02:55:00.000+04:302011-11-09T02:55:43.809+04:30“ေခတ္မွီခ်င္လို ့” ဆိုတဲ ့ေဆာင္းပါးေရးသူ Kay or K သိသာေစရန္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္း ကို တိုက္ရိုက္ရည္ရြယ္တာပါ။ အဓိက Kay or K....<br />“ရိုဟင္ဂ်ာ” အေၾကာင္း ဂဃနဏ မသိပဲ ေတာင္ေရးေျမာက္ေရး ေရးခ်င္ယင္ လဲ ပဲ အဲဒီ<br />ဘဂၤါလီ ေခၚေတာ ကုလား ေတြကို ခင္ဗ်ား အေျခ ခ် ေနထိုင္မယ့္ တတိယ နိုင္ငံ ကိုပဲ<br />ေခၚသြားပါ။<br /> လူမ်ဳိးေရးလည္း ကြ်န္ေတာ္ တို ့မမုန္းတီးပါဘူး၊လူ ့အခြင့္ေရး ၊ ဒီမိုကေရစီေရးလည္း<br />ကြ်န္ေတာ္ အေရမျခဳံခဲ ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားက ဒီ ဘဂၤါလီ ကုလားေတြ သိပ္ခိုကိုးရာ<br />မယ့္ေနတယ္ ဆိုတာ ကို သိပ္သနားယင္ျဖင့္ ခင္ဗ်ား အိမ္ ရဲ ့ အိမ္ဦးခန္း ကို ေခၚတင္ျပီး<br />ေကြ်းေမြးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားပါ။ တစ္ေန ့ခင္ဗ်ား သိသာလာပါလိမ့္မယ္။<br /> ကြ်န္ေတာ္ ့အေတြ ့အၾကဳံ အရ ေျပာရယင္ ( ခင္ဗ်ား က ဘုမသိဘမသိ၊ အဲဒီ “ ရိုဟင္<br />ဂ်ာ” လို ့ တေအာ္တည္းေအာ္ေနတဲ့ “ ဘဂၤါလီ ” ကုလားေတြ ဟာ ျမန္မာနိုင္ငံ ရဲ ့အေနာက္<br />ဖက္ အစြန္ဆုံးျမိဳ ့မွာ “ေမာင္ေတာခရိုင္” မွာ ဘယ္လိုျဖစ္ပ်က္ေနခဲ ့လဲ ဆိုတာ ကို ကိုယ္<br />တိုင္ အစိုးရ အရာထမ္း တစ္ေယာက္ အေန နဲ ့ ေတြ ့ၾကဳံသိရွိခဲ ့လို ့ ျပန္ေရးျပပါရေစ။<br /> ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေတာျမိဳ ့ ကို တာ၀န္စတင္ထမ္းေဆာင္ဖို ့အမိန္ ့က်တာ ၁၉၉၉ ခုနွစ္<br />ဇူလိုင္လမွာ တာ၀န္က်ပါတယ္။ ရခိုင္လူမ်ဳိးတစ္ေယာက္ျဖစ္လို ့ ကိုယ့္ေဒသ ကို တာ၀န္<br />ျပန္ခ်ထားေပးတယ္ ဆိုတာ အဂတိလိုက္စားတဲ့ သိန္းညြန္ ့လက္ထက္မွာ လာဘ္ေငြ မထိုး<br />တဲ ့ကြ်န္ေတာ္ဟာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေန သူဟာ ေမာင္ေတာျမိဳ ့ ေမာင္ေတာခရိုင္ ကို စစခ်င္း<br />တာ၀န္ခ်ထားေပးခံရပါတယ္။ သိန္းညြန္ ့၊ မ်ဳိးညြန္ ့၊ တို ့ၾကီးစိုးတဲ ့ဌာန တစ္ခုမွာေပါ့။<br /> ဇူလိုင္လ မွာ ရန္ကုန္၊စစ္ေတြ၊ ဘူးသီးေတာင္၊ ေမာင္ေတာ၊ ကို ခရီးရွည္ နွင္ခဲ ့ရပါတယ္။<br /> ငယ္တုန္းရြယ္တုန္း၊တက္ၾကြေနတုန္း ေတာ့ ဌာနဆိုင္ရာမွာ ၀န္ထမ္း လုပ္ရတာအျပင္<br />အရာရွိငယ္ဘ၀ ေပါက္စ နဲ ့ အေတာ့္ ကို ပဲ သြားခ်င္လာခ်င္တဲ ံ စိတ္ နဲ ့ တကယ္ကိုသြား<br />ေရာက္ခဲ ့ပါတယ္။ ၀န္ထမ္း ေရး ရာ ေလာကမွာေတာ့ ( ျမန္မာ) တစ္နိုင္ငံ လုံး ( လ၀က<br />နဲ ့ ကာစတန္) ကလြဲယင္ က်န္တဲ့ ဌာန ၀န္ထမ္းေတြဟာ ေမာင္ေတာ ကို ပို ့ယင္ နယ္နွင္<br />ဒါဏ္ေပးခံရတဲ့ ( မဲဇာ) ပို ့သလို ခံစားရပါတယ္တဲ့။<br /> ဌာနဆိုင္ရာ ၀န္ထမ္းေတြ အၾကားမွာ လဲပဲ ( ဘူးသီးေတာင္၊ေမာင္ေတာ) ပို ့ခံရယင္<br />မဲဇာ ( ရာထူးခ်၊ အျပစ္ေပးခ်င္လို ့) ပို ့တယ္ဆိုတာ ကို ၀န္ၾကီးဌာန တိုင္း လိုလို အယူရွိ<br />ၾကပါတယ္။<br /> ျမန္မာနိုင္ငံ ရဲ ့ အေနာက္ဖက္ အစြန္ဆုံးျမိဳ ့ ( နတ္ျမစ္) ၀ ေပၚေမးတင္ ျပီး ရွိေနတဲ ့<br />ေမာင္ေတာ ( MaungDaw) ျမိဳ ့နယ္ဟာ ခရိုင္ျမိဳ ့့ျဖစ္ျပီးေတာ့ နယ္လက္ေအာက္ခံက<br />ေတာ့ ဘူးသီးေတာင္ နဲ ့ရေသ့ေတာင္ ျမိဳ ့နယ္ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။အြန္လိုင္းသတင္းဌာန<br />ျဖစ္တဲံ မဇၥ်ိမတို ့၊ ဧရာ၀တီသတင္းဌာန က သတင္းေထာက္ေတြက သတင္းေရးယင္ျဖင့္<br />“ ေမာင္းေတာ” ဆိုတာ လက္ကမခ်ေပမယ့္ ဌာနဆိုင္ရာမွာ “ေမာင္ေတာ” လို့သာ သုံးစြဲ<br />ေရးသားေခၚေ၀ၚၾကပါတယ္။<br /> ရခိုင္ျပည္နယ္ စစ္ေတြျမိဳ ့ေတာ္ကေနျပီးေတာ့ အဲဒီ ေမာင္ေတာျမိဳ ့ ကို ေရာက္ေအာင္<br />သြားဖို ့ဆိုယင္ ေတာ့ အယင္ဆုံး ဘုတ္ဆိပ္ကို ဆင္းျပီးေတာ့ ဘူးသီးေတာင္ ကိုသြားတဲ ့<br />သေဘၤာဆိပ္ မွာလက္မွတ္၀ယ္ရပါတယ္။ စစ္ေတြဘူးသီးေတာင္ ခရီးမွာ ျဖင့္ လမ္းခရီးမွာ<br />ေတာ့ ရေသ့ေတာင္ျမိဳ ့နယ္ ေလး ကို ျဖတ္သန္း ရျပီးေတာ့ မနက္ ၈ နာရီ စစ္ေတြ ဆိပ္<br />ကမ္းက ထြက္ယင္ ညေန ငါးနာရီ မွ ဘူးသီးေတာင္ ဆိပ္ခံတံတား ကို ေရာက္ပါတယ္။<br /> နယ္စပ္ျမိဳ ့ျဖစ္တဲ ့ ဘူးသီးေတာင္ ေမာင္ေတာ ကို ကုန္သြယ္ ေရးလမ္းဟာ ေရလမ္း<br />ခရီး ျဖစ္တာနဲ ့ အညီ အဲဒီ စစ္ေတြ ဘူးသီးေတာင္ ေရေၾကာင္းခရီး ဟာလည္းပဲ အေရး<br />ပါၤတဲ့ ခရီးလမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ေတြ ျမိဳ ့ကေနျပီး ေတာ့ ထြက္လာျပီးေတာ့ ေမယု ျမစ္<br />အတိုင္း ကို ဘူးသီးေတာင္ ဆိပ္ ကို ဆက္ထြက္ရတာ ျဖစ္လို ့ လမ္းမွာ မျပီးစီးေသးတဲ ့<br />“ရာေမာင္” တံတား ကိုလည္း ဆက္လက္တည္ေဆာက္ေနတာ ျမင္ေတြ ့ခဲ ့ရပါတယ္။<br /> ညေန ငါးနာရီထိုး လို ့ ဘူးသီးေတာင္ ဆိပ္ကမ္း ခုံ ကို ကပ္လာတာ နဲ ့ ျမင္ျမင္သမွ်<br />ကူလီေတြ သေဘၤာ ကုန္းပတ္ေပၚတက္လာတာ အားလုံးဟာ “ဘဂၤါလီ ” ေခၚတဲ ့ ေခၚ<br />ေတာကုလားေတြပါ။ စစ္ေတြဆိပ္ကမ္းကုန္တင္ကုန္ခ် လူပ္တာၾကီးစိုးထားတာ ကလဲ<br />သူတို ့ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ရခိုင္ အလုပ္သမားေတြ ရွိေသာ္ျငားလည္း ပဲ ကုလား ကူလီေတြ<br />က ပိုလက္ရဲဇက္ရဲ ရွိၾကပါတယ္။<br /> မ်က္စိကလယ္ကလယ္ နဲ့ ကိုယ္နဲ ့အတူပါတဲ ့ အထက္ရာရွိ နဲ ့အတူ ပဲ ေတာင္ၾကည့္<br />ေျမာက္ၾကည့္ယင္း နဲ ့ သေဘၤာဦးခန္း က ေန ဘယ္လို လူမ်ဳိးေတြ လာၾကိဳ ၾကပါလိမ္ ့ ဆို<br />တာ ေစာင့္ေမ််ာ္ေနပါတယ္။ တက္ေရာက္ခရီးဦးၾကိဳသူ ရခိုင္နယ္သား၀န္ထမ္းေတြ နဲ ့အ<br />တူ ပဲ ပစၥည္းပစၥယ ၀န္စည္စလယ္ေတြ ခ်ျပီးေတာ့ သူတို ့လာၾကိဳတဲ့ကားနဲ့ ဘူးသီးေတာင္<br />ေမာင္ေတာ ေတာင္တက္လမ္း ၁၆ မိုင္ ကို ျဖတ္သြားခဲ့ရပါတယ္။<br /> အဲဒီလမ္းဟာ ပင္လယ္ေရမ်က္နွာျပင္အထက္ ေပ ၂ေထာင္ ေလာက္ျမင့္တာမို ့ မိုးက<br />လည္းရြာ၊ ေရကလည္းပက္ နဲ ့ ကားေနာက္ခန္း က ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး နဲ ့ ေမာင္ေတာျမိဳ ့ကို<br />ဆက္ထြက္ခဲ ့ပါတယ္။ ေမယု ေတာင္တန္း တစ္ခု လုံးဟာ စိမ္းလန္း စိုေျပျပီးေတာ့ ျမင္ျမင္<br />သမ်ွရွဳ ့ခင္းေတြ ကို စိမ္းစိုလန္းဆန္းေနတာ မို ့ မ်က္စိအျမင္မွာလဲ သိပ္ျပီး ပႆဒ ရွိလွ<br />ပါတယ္။ ထူးျခားတာ တစ္ခု က အဲဒီ ေမယုေတာင္တန္း ေပၚ အဂၤလိပ္ေခတ္ကတည္း က<br />ေဖာက္လုပ္ထားခဲ ့တဲ့ ေတာင္တက္ကားလမ္း၊ေဘလီတစ္တားေတြ အျပင္ အင္မတန္<br />ရွည္လ်ားတဲ့ ဥမင္လွဳိဏ္ေခါင္း တစ္ခု ကို စတင္ျဖတ္ေက်ာ္ ရခ်ိန္မွာ အံ့ၾသခဲ ့ရပါတယ္။<br />အဲဒီ ဥမင္လွဳိဏ္ေခါင္းဟာ ေပေပါင္း ၁၆၀၀ ေက်ာ္ရွည္ျပီးေတာ့ ေတာင္ေခါင္းၾကီးလို ့<br />အမည္ရပါတယ္။<br /> လွဳိဏ္ေခါင္း ၾကီးထဲ ကို ျဖတ္သြား ကတည္း က ဘာဆိုဘာမွ မျမင္ရေအာင္ ပိန္းပိတ္<br />ေအာင္ေမွာင္သြားခဲ ့ပါတယ္။ အခင္းလမ္း ဟာလည္းပဲ ေတာင္ေခါင္း နံရံေတြက ေနျပီး<br />စီးက်ေနတဲ့ စိမ့္ေရ စမ္းေရေတြ ေၾကာင့္ လမ္းမေပၚ ေရေတြတင္၊ ကားေတြ က ျဖတ္နဲ ့<br />အင္မတ္ ဆိုး၀ါး ေမွာင္မိုက္တဲ ့ ေပ ၁၆၀၀ ခရီး ကို ျဖတ္သန္းေနရသလို ပဲ ဘာမီးေရာင္<br />မွ မရွိတဲ့အတြက္ ကားမီးဖြင့္ေမာင္းယူရပါတယ္။ ( ၂၀၁၀ ခုနွစ္ မတ္လ က အာဖဂန္နစၥ<br />တန္ နိုင္ငံ ၊ ကဘူးျမိဳ ့ကေန ျပီး မဇာအီရွ ရစ္ျမို ့သြား ခရီးမွာ ေတာ့ နာမယ္ေက်ာ္ ဆလန္း<br />ေတာင္ၾကား ဥမင္လွဴိဏ္ ေခါင္း အေၾကာင္းေရးျပခဲ ့ဖူးပါတယ္။) အဲဒီ ေမာင္ေတာ ကိုအ<br />ြသြား ဥမင္ေခါ္င္းအၾကီး ကို ျဖတ္ျပီးေတာ့ အေသး ကို ထပ္ျဖတ္ရတာမို ့ ေမာင္ေတာ ကို<br />သြားခ်င္ယင္ လွဳိဏ္ေခါင္းၾကီး၊ လွဳိဏ္ေခါင္းငယ္ နွစ္ခု ကို ျဖတ္သြားရပါတယ္။<br /> လမ္းသား ကလည္းပဲ အတန္ငယ္ ေကာင္းမြန္တာမို ့လည္း ပဲ ေမာင္ေတာျမိဳ ့အ၀င္က<br />၃ မိုင္စခန္း ကို ျဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒီ သုံးမိုင္ ဂိတ္တစ္၀ိုက္လုံးဟာ ျဖင့္ နစက ( နယ္စပ္ေဒသ<br />လူ၀င္မွဳ ့ၾကီးၾကပ္ေရး ရုံးဌာနခ်ဳပ္) ရဲ ့ အ၀င္ဂိတ္ျဖစ္ျပီး ၀င္လာသသူ အားလုံး ကို နယ္စပ္<br />ကို ျဖတ္ေက်ာ္မယ့္သူအလား စစ္ေဆးခံရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တို ့က ဌာနဆိုင္ရာ ကားနဲ ့<br />ျဖစ္တာမို ့ တိုက္ရိုက္ေမာင္းနွင္သြားေပမယ့္ ခရီးသြားအားလုံးကေတာ့ အဲဒီမွာဆင္းျပီး မွတ္<br />ပုံတင္အစစ္ေဆးခံရပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာ ၃ မိုင္ ဂိတ္ ကို ျဖတ္ျပီးယင္ေတာ့ လက္ယာဖက္မွာ နစက ( က်ီးကန္းျပင္)<br />ကိုသြားတဲ ့ လမ္းခြဲ ရွိပါတယ္။ တည့္တည့္ အေနာက္ဖက္စူးစူး လမ္းအတိုင္း ေမာင္းသြား<br />ယင္ျဖင့္ ေမာင္ေတာ ျမိဳ ့ကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ တာ၀န္က်ရာ ရုံးအရာရွိ နဲ ့အတူပဲ<br />သူ ရဲ ့ ၀န္ထမ္းအိမ္ယာမွာ ပဲ အတူေနထိုင္ ျဖစ္ျပီးေတာ့ လာၾကိဳၾကတဲ့ ေဒသခံ ၀န္ထမ္းမ်ား<br />နဲ ့ စကားစျမည္ေျပာဆိုယင္း နဲ ့ပဲ တစ္ေန ့တာ ရဲ ့ ပထမဦးဆုံး ေမာင္ေတာျမိဳ ့မွာ ည အိပ္<br />ျဖစ္သြားပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာျမိဳ ့နယ္ ခရိုင္ရုံးစိုက္ရာ ခရိုင္အရာရွိကေတာ့ ဒုဗမကတင္လွဦး (ေတဇ ၄)<br />ျဖစ္ျပီးေတာ့ မယက ဥကၠဌ ကေတာ့ ဗိုလ္ၾကီးလွပို ျဖစ္ပါတယ္။ အေထြေထြအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဦးစီး<br />ဌာနက ဒုညြန္ကေတာ့ ဦးေအာင္ၾကည္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဌာနဆိုင္ရာ အရာထမ္းေတြ နဲ ့အတူ<br />မိတ္ဆက္ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ရက္မွာ က်ီးကန္းျပင္ဌာနခ်ဳပ္ ကို သြားေရာက္ျပီးေတာ့ ဌာန<br />ခ်ဳပ္မွဴး ဗိုလ္မွဴးၾကီးသက္ထြဋ္ နဲ့ မိတ္ဆက္ရပါတယ္။<br /> က်ီးကန္းျပင္ ဌာနခ်ဳပ္ က ဆိုယင္ ေထာက္လွမ္းေရး အားျပဳဖြဲ ့စည္းထားတဲ့ ေလးဌာန<br />ေပါင္း အျဖစ္ နယ္စပ္တိုင္းမွာ ဖြင့္လွစ္ခဲ ့တဲ ့ ေထာက္လွမ္းေရး ဌာနၾကီးတစ္ခု လည္းျဖစ္ပါ<br />တယ္။ ေမာင္ေတာျမိဳ ့ ကို ကိုယ့္အထက္အရာရွိ နဲ့ အတူ စစခ်င္း ေရာက္သြားေတာ့မွာ ျမိဳ ့<br />လယ္ေခါင္ ျမိဳ ့မေစ်း၊ ေရာက္ပါတယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် ရခိုင္ သား ၊ ဗမာေတြ ၀န္ထမ္းေတြ ဟာ<br />သိပ္မေတြ ့ရပဲ၊ နဲ ့ ကုလားျပည္ ကို ေရာက္သြားသလို ပဲ ျမင္ျမင္သမွ် ကုလားေတြ ခ်ည္းျဖစ္<br />ေနခဲ ့ပါတယ္။ သို ့ေသာ္ျငားလည္း ေဒသခံ ရခိုင္လူမ်ဳိးေတြ နဲ ့အတူ သြားလာခဲ ့တာျဖစ္တာ<br />မို ့ သူတို ့ေတြ ရွင္းျပ ေျပာျပတာေတြ ေၾကာင့္ လည္းပဲ ဘာေၾကာင့္ ကုလားေတြ ဒီေလာက္<br />မ်ားလာသလဲ ဆိုတာ သိလာရပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာျမိဳ ့မွာ ေနယင္းကေန ျမိဳ ့နယ္ဥကၠ ဗိုလ္ၾကီးလွပို၊ ခယက ဥကၠဌ ဗမကတင္လွ<br />ဦး ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အထက္အရာရွိ ဗမ စိုးျမင့္ တို ့ နဲ့ ခဏခဏေတြ ့ဆုံျပီး ဌာနဆိုင္ရာအစည္း<br />အေ၀းေတြ၊ ခရိုင္အစည္းအေ၀းေတြ၊ ျပီးေတာ့ ေမာင္ေတာအလိုေတာ္ျပည္ေစတီေတာ္ တည္<br />ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းေတြ ၊မွာထိေတြ ့ခြင့္ ရလာပါတယ္။ ေမာင္ေတာ ျမိဳ ့ေလး ရဲ ့ရာဇ၀င္၊မွတ္<br />တမ္းမွတ္ရာေတြ ကိုလည္းလက္လွမ္းမွီသေလာက္၊ ဖတ္ရွဳ ့ရပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာျမိဳ ့က ျမိဳ ့ေပၚရပ္ကြက္ေတြ၊ လမ္းေတြ မွာ မယကဖက္ ၊ လမ္းကို ကုလားေတြက<br />ၾကီးစိုးျပီး ျမိဳ ့မ ေစ်းဖက္က ရခိုင္သားေတြ ၾကီးစိုးပါတယ္။ ဘုတ္ဆိပ္လမ္း ( ကမ္းနားလမ္း) ဆို<br />တာ တစ္ခ်ိန္က ရခိုင္ေတြ ေနခဲ ့တဲ့လမ္းမၾကီး ျဖစ္ေပမယ္ ့ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့<br />ကုလားေတြ ( ဘဂၤါလီ ) စကားေျပာ ေခါေတာေတြက ၾကီးစိုးသြားပါျပီ။<br /> ဘုတ္ဆိပ္လမ္း ( POE ) Point of entry ဂိတ္ကိုသြားရာလမ္း မွာ ကုလားေတြ ကခ်ည္းပဲ၀ယ္<br />ယူပိုင္ဆိုင္နိုင္သြားလို ့ ရခိုင္သားေတြဟာ တစ္ရပ္ကြက္ သုံးရပ္ကြက္ နဲ ့ ေလးရပ္ကြက္၊ ေရႊဇား<br />ရြာေတြမွာသာ ရွိေနပါေတာ့တယ္။ ၂ ရပ္ကြက္ တစ္ရပ္ကြက္လုံး ၊ ဗိုလ္မွဴးရြာတစ္ခ်ဳိ ့တစ္၀က္<br />တို ့ဟာလည္း ပဲ ကုလားရြာေတြပါ။ တစ္ရပ္ကြက္ ဆိုတာ က လည္းပဲ ကုလားရြာ တစ္၀က္ ရ<br />ခိုင္ရြာတစ္၀က္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေနာင္အခါမွာ ကုလားရြာျဖစ္လာဖို ့မ်ားပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာျမိဳ ့မွာ ေရာက္ျပီးသိပ္မၾကာခင္ က်ီးကန္းျပင္ဌာနခ်ဳပ္နား က တံတားတစ္ခုျပင္<br />ဆင္ယင္း နဲ့ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ကို ေလ့လာၾကည့္မိပါတယ္။ က်ီးကန္းျပင္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မွာ ရခိုင္ရြာဆို<br />လို ့ ေအာင္ေဇယ် စံျပရြာတစ္ခုသာရွိပါတယ္။ က်န္တာအားလုံးဟာ ကုလားရြာခ်ည္းျဖစ္တာမို ့<br />ထမင္းစားခါနီးေတာင္ စားစရာရွာမရလို ့ ကုလားအိမ္မွာ ကုလားစကားနဲ့ေျပာျပီးေတာ့ ကုလား<br />ၾကက္သားတစ္ေကာင္ က်ပ္ ၈၀၀ နဲ ့ ခ်က္ခိုင္းျပီးစားခဲ့ဖူးပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာျမိဳ ့ေပၚက ဆိုက္ကားနင္းသူ ကုလားေတြ၊ ဘူးသီးေတာင္က ဆိုက္ားနင္းသူအားလုံး<br />ျမန္မာစကား၊ သို ့မဟုတ္ ရခိုင္စကား ကို လုံး၀ နားမလည္သလို လုံး၀ လုံး၀ မတတ္တဲ့အခါမွာ<br />ေတာ့ အင္မတန္မွ နားလည္ရခက္သြားပါတယ္။ ကုလားအလုပ္သမား အားလုံးဟာ ေဒသခံရခိုင္စ<br />ကား ကို မတတ္တာကို ေထာက္ခ်င့္ယင္ မူရင္းေဒသခံမဟုတ္တာေသခ်ာပါတယ္။ သြင္ျပင္လက္ကၡ<br />ဏာအားလုံးဟာ ဘဂၤလီေတြရဲ ့ရုပ္သြင္အျပင္ ကိုထပ္တူက်ေနပါတယ္။<br /> ေရာက္ခါစျဖစ္ေသာ္လည္းပဲ တစ္ျမိဳ ့လုံးမွာ ျမင္ျမင္သမွ် ကုလားေတြခ်ည္း ျဖစ္တာမို ့၊ ကိုယ္ေရာက္<br />ေနတာ ျမန္မာျပည္က အေနာက္ဖက္ အစြန္ဆုံးျမိဳ ့၊ မွာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ဆိုေပမယ့္ ဘဂၤါလီေတြၾကီးစိုး<br />ေနတဲ့ ျမိဳ ့ျဖစ္သြားရတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ ေတြးမိပါတယ္။<br /> ကုလားတစ္ေယာက္ မိန္းမ ၄ ေယာက္ယူပါတယ္။ ကေလး က ဆက္တိုက္ေမြးတာေၾကာင့္ ကေလး<br />အေယာက္ ၃၀ ေလာက္ရွိပါတယ္။ အရြယ္ေရာက္လာသူ အေတာ္မ်ားမ်ား ကို ဘဂၤလား ကေနဆင့္<br />ပါတ္စပို ့လုပ္ျပီးေတာ့ ေဆာ္ဒီ နဲ့ အတူ အာရပ္နိုင္ငံေတြ ကို ပို ့အလုပ္လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ သား ၁၀<br />ေယာက္ပို ့ထားတဲ့ ေမာင္ေတာကုလားဟာ ျမိဳ ့မွာ သူေဌးပါပဲ။ အဲဒီအျပင္ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ နဲ ့<br />ေပါင္းသင္း ျပီးေတာ့ စီးပြားျဖစ္ ၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ သားဆယ္ေယာက္ ေငြတစ္လ ကို ၁၀ သိန္း<br />ပို ့ေတာ့ သူတို ့ေတြ က အာဏာပိုင္ေတြ အားလုံးကို အိတ္ထဲထည့္ဖို ့ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာခရိုင္ စာရင္းအရ ရြာေပါင္း ၃၄၀ မွာ ရခိုင္ရြာ ေလးဆယ္ေက်ာ္ပဲ က်န္ခဲ့သလိုပဲ<br />လူဦးေရ ( ျမိဳ ့နယ္ လ၀က ) စာရင္းအရ ေလးသိန္းမွာ ဆယ္ရာခိုင္နွဳန္းပဲ ေဒသခံ ရွိပါေတာ့<br />တယ္။ ေဒသခံ ကိုးကြယ္တဲ ့ ဗုဒၶဘာသာ ေက်ာင္း ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ပဲ က်န္ခ်ိန္မွာ ဗလီေတြ<br />ေတြဟာ ၃၀၀ ေက်ာ္အထိ တိုးတက္လာပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာျမိဳ ့ေတာင္ပိုင္း အလယ္သံေက်ာ္ တိုက္နယ္ကေနျပီးယင္ အငူေမာ္အထိ အယင္<br />ေခတ္က ရခိုင္ရြာေတြ ဆက္ေနခဲ ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ ေတာ့ အမ်ားစု က ေတာ့ ကုလားရြာ<br />ေတြ ခ်ည္းပဲ ရွိေနပါတယ္။ အဲဒီ ကုလားရြာေတြမွာ ေတာ့ ျမန္မာစကား ရခိုင္စကား တတ္သူ<br />တစ္ေယာက္ တစ္ေလပဲ ရွိပါတယ္။ က်န္သူအားလုံးကေတာ့ ဗမာစကား ရခိုင္စကား ကို<br />နဗူးတစ္လုံးမ မတတ္တာ အံ ့စရာပါ။<br /> ကိုလိုနီလက္ထက္က အတိုင္းအဆ မရွိ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ ဘဂၤါလီ လူမ်ဳိးေတြဟာ အ<br />ဆမတန္ တိုးပြားလာတဲ ့လူဦးေရ ေၾကာင့္ ေဒသခံ ကို ေက်ာ္တက္လာခဲ့ပါတယ္။ လြတ္လပ္<br />ေရး ရျပီး ဦးနုလက္ထက္မွာ လူမ်ဳိးေရးမၾကည့္ပဲ သူအာဏာ တစ္ခုတည္းၾကည့္ျပီး ပါလီမန္<br />ထဲ မွာေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ျပီး လူမ်ဳိးစုတစ္ခု အျဖစ္ စတင္အသက္သြင္းလာတာမို ့<br />အဲဒီ 'ရိုဟင္ဂ်ာ” အေရးကို စတင္မီးေမႊးေပးလာခဲ့ပါတယ္။<br /> ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေတာ မွာ ရွိခဲ ့စဥ္အခ်ိန္ကေတာင္ ကုလားရြာကို ရခိုင္ တစ္ေယာက္<br />၀င္သြားယင္ အသတ္ခံေနရတာမို ့ ကြ်န္ေတာ္ တို ့ ညေရးညတာ ကုလားရြာကို ျဖတ္သြား<br />ယင္ အင္မလို့တန္သတိထားရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က နစက ကေနျပီးေတာ့ နယ္စပ္ေဒသ<br />ေတြ ကို ေစာင့္နိုင္ေပမယ့္ အေၾကာင့္အမ်ဳိးမ်ဳိး နဲ ့သူတို ့ဖက္က စည္းေပါက္တာေတြ ကို<br />လည္းျမင္ရပါတယ္။<br /> ေမာင္ေတာေျမာက္ပိုင္းၾကိမ္ေခ်ာင္း တိုက္နယ္ ေစ်း ေန ့ မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ခဲ ့ေတာ့<br />ဗမာစကားေျပာလို ့မရတဲ့ ဘဂၤါလီ စကားဘာသာျပန္ နဲ ့ ေစ်း၀ယ္ခဲ့ဖူူးပါတယ္။ ဆက္တက္<br />တသြားယင္ေတာ့ လဲ ခေမာင္းဆိပ္ရြာ အထိ ရခိုင္ရြာဆိုတာ မနည္းျပဴးျပဲရွာရွာရ<br />တာမို ့လဲ အခုကတည္း က ဒီ က်ဴးေက်ာ္၀င္လာတဲ့ လူမ်ဳိးျခား ေတြကို အသိအမွတ္ျပဳျပီး<br />ကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲက လူမ်ဳိးတစ္ခု အျပစ္ လူသားခ်င္းစာနာဖို ့ဆိုတာ က ေတာ့ မစဥ္းစားစရာ<br />ပါ။ သဲကႏၱာရ ထဲမွာ ကုလားအုတ္ပုံျပင္လို ပဲ ေခါင္းေလး ၀င္ပါရေစ ကေနျပီးေတာ့ ၀င္ခံလိုက္<br />ယင္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ကို ကုလားေတြကို ဖဲ ့ေပးရမယ္လို ျဖစ္ျပီ။<br /> ဗမာလူမ်ဳိးေတြ နိုင္ငံတကာ ကို ေရၾကည္ရာျမက္နုရာ လွည့္လည္သြားလာနိုင္ၾကေပမယ့္<br />လည္းပဲ လူဦးေရ ကို ဘိုးဘိုးေအာင္၀လုံးပြားသလို ပြားထုတ္ျပီး အဲဒီ ေရာက္ေနတဲ ့နိုင္ငံမွာ<br />ေနာက္ထပ္လူမ်ဳိးစု ဗမာလူမ်ဳိး တိုင္းျပည္ခြဲထြက္ထူေထာင္ဖို ့မၾကိဳးစားေပမယ့္ အခု အခ်ိန္မွာ<br />ေမာင္ေတာ၊ဘူးသီးေတာင္၊ရေသ့ေတာင္ ကို ျပည္နယ္ေတာင္းေနတာ ကို လက္ပိုက္ၾကည့္လို ့<br />ကေတာ့ နည္းေတာင္နည္းပါဦးမယ္။ အဲသလို မျဖစ္ဖို ့ တိုင္းရင္းသား အားလုံး က ၀ိုင္း၀န္း<br />ကာကြယ္ဖို ့တာ၀န္ရွိလာပါတယ္။<br /> ေနရာတကာမွာ ေတာ့ လူ ့အခြင့္အေရး နဲ ့ ဒီမိုကေရစီ အေရျခဳံထားျပီး ေအာ္ေနၾက<br />မယ္ဆိုယင္ေတာ့ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကိုယ္မကာကြယ္ထားယင္ အခုလို နယ္ျခားေျမျခားက်ဴးေက်ာ္<br />သူ ကို လက္ခံေပးလိုက္ယင္ ေနာင္ျဖစ္လာမယ့္ ျပႆနာေနာက္ဆက္တြဲ ေတြ ကို ေျဖရွင္း<br />နိုင္ဖို ့မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။<br /> ကြ်န္ေတာ္ ေခတ္မွီခ်င္လို ့ ေရးတဲ့ေဆာင္းပါးေရးသူ ကို ေျပာခ်င္တာ ကိုယ္တိုင္ထဲထဲ<br />၀င္၀င္ေလ့လာျပီးမွာ“ ဒီရိုဟင္ဂ်ာ” ကိစၥကို ေသခ်ာေရးပါ။ ခုလို အားေပးအားေျမွာက္ေရး<br />တာမ်ဳိးကေတာ့ ခင္ဗ်ား နာမယ္ၾကီးခ်င္လို့ သို ့မဟုတ္ အာေခ်ာင္တယ္ဆိုယင္ ျပန္ဖ်က္ေပး<br />ပါ။ <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-425245076811385347?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-50786990345635509342011-11-01T21:54:00.000+04:302011-11-01T21:54:33.046+04:30ကူညီရိုင္းပင္းတတ္ၾကပုံမ်ား ကြ်န္ေတာ္လည္း ရန္ကုန္မွာေနတုန္းဆိုေတာ့ အစ္မအၾကီးထံကေနျပီးေတာ့<br />ေဒၚေလးတစ္ေယာက္ေနမေကာင္းေၾကာင္း၊ သူ ့ရဲ ့သားအၾကီးထံမွာေဆးကုဖို ့<br />ေရာက္ေနေၾကာင္း ၊ အဲဒါ သြားေရာက္သတင္းေမးရန္ သြားခိုင္းေလေတာ့၏။<br /> ကြ်န္ေတာ့္မိခင္ၾကီး ရဲ ့ ေလးေယာက္ေျမာက္ညီမျဖစ္သည္။ ေဒၚေလး ကရြာ<br />မွာေနသည္ဆိုေပမယ့္ လည္း ၊ လယ္ယာ၊ဥယ်ဥ္ျခံ၊ ကြ်ဲႏြား အစရွိသည္တို ့ျဖင့္<br />အတန္ငယ္ ေျပလည္ေသာမိသားစု ျဖစ္ခဲ့ေလ၏။ ေဒၚေလး နွင့္ ဦးေလး တို ့လင္<br />မယား ကား ေကာင္းမြန္စြာၾကိဳးစားအားထုတ္ၾကေလ ေသာေၾကာင့္ လဲ စီးပြား<br />တို့သည္လည္း တက္လာခဲ့ေလ၏။ <br /> သို ့ပါေသာ္လည္း သားသမီးေတြ ကားျဖင့္ မိခင္ဖခင္တို ့ ထက္ေက်ာ္လြန္<br />ျဖစ္ထြန္းစြာ မလုပ္နိုင္ၾကရေလကား မိဘမွာ ရွိတာေလး ထုတ္ေပးယင္းျဖင့္<br />ကြ်န္ေတာ့္ ၀မ္းကြဲ ညီအစ္ကို ေမာင္နွမ မ်ားကား သူ ့မိခင္ၾကီးမွာ ရွိတာမ်ားကို<br />ေျပာင္ေစျခင္းျဖင့္ ညီမွ်ေစခဲ့၏။<br /> ထိုေဒၚေလးသည္ကား ရြာအလိုအရ ေခါင္းစြဲ ရွိသည္ဟုေျပာ၏။ မည္သည့္<br />ေခါင္းစြဲေနသည္ကားမသိ၊ နတ္ဆရာမ ဟုလည္းရြာတြင္ေခၚၾကေလ၏။ ေဒၚ<br />ေလး ကား သရဲလြန္စြာေၾကာက္တတ္သည္ဟုလည္း ေျပာျပန္၏။ ကြ်န္ေတာ့္<br />မိခင္ၾကီး အသည္းအသန္ နာမက်မ္းျဖစ္ေနစဥ္၊ အေတာအတြင္းလည္း နယ္မွ<br />ရန္ကုန္ သို ့ေရာက္လာခဲ့ေလ၏။ မိခင္ၾကီး မဆုံးခင္ည က ေျပာသည္ကား<br />“ေမာင္ေမာင္ ေရ ငါေတာ့ေလ မမေသယင္ မေန၀ံ ့ေတာ့ဘူး ” ဟုေျပာျပေလ<br />ရကား ကြ်န္ေတာ္နွင့္ မမ တို ့သည္ ေဒၚေလး ကို ၀ိုင္းအျပစ္ဆိုခဲ့ၾကေသးသည္။<br /> အစ္မအၾကီးဆုံးျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္အေမသည္ကား ေသြးဆုတ္စျပဳေနရ<br />ကား အေနွးနွင့္အျမန္ ထြက္သက္သည္ကား သြားေတာ့မည့္အခ်ိန္ဆဲဆဲ မွာေျပာ<br />သျဖင့္ ေဒၚေလး က ေလ ကိုယ့္အစ္မအရင္း ကို ဘာေၾကာက္စရာရွိလဲ လို ့သာ<br />အျပစ္တင္မိၾက၏။<br /> ထိုအရာတို ့ကားအတိတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကကုန္ျပီ။ ယခု ေဒၚေလး သည္ကား<br />ေသြးအားနည္းေရာဂါျဖင့္ ေသြးဆက္တိုက္သြင္း ကုသေနရသည္ ဟု ၾကားသျဖင့္<br />သူ ့သားအၾကီး ေနထိုင္ရာ ဒဂုံဆိပ္ကမ္း ျမိဳ ့နယ္ ၈၈ ရပ္ကြက္ သို ့သြားေရာက္<br />သတင္းေမးမွ သင့္ေတာ္ေပေရာ့မည္ဟု စိတ္နွလုံးပိုက္ကာ သြားခဲ ့ေလ၏။<br /> ထိုေန ့က လည္း မည္သို ့ေသာအေၾကာင္းေတြ ဖန္ေန မွန္းမသိ သြားလိုက္ရ<br />သည္ကား ေတာင္ ေျမာက္ အေရွ ့အေနာက္ စုံေနေလေတာ့၏။ မနက္ပိုင္း ကိုး<br />နာရီခန္ ့ ေျမာက္ဥကၠလာ သို ့ ဆီထုတ္ရန္သြားရ၏။ တျပိဳင္နက္တည္း စမတ္<br />ကတ္ဟု ရန္ကုန္တြင္ ေခၚၾကေသာ ဓါတ္ဆီထုတ္ရန္ PVC Card လုပ္ရန္ ေလွ်ာက္<br />လႊာသုံးေစာင္ နွင့္ မိတၱဴမ်ားစြာ လည္းတင္ခဲ့ရေလ၏။ ေျပာေတာ့ ဓါတ္ဆီကို<br />ပုဂၢလိက ဆီဆိုင္လႊဲေပးလိုက္သည္ဟူ၏။ ကုလားၾကီး နွင့္ အရာၾကီးတို ့ မွ်ေ၀စား<br />ေသာက္ေသာ အခါေပတည္း။<br /> တန္းစီရ၏။ ခ်လန္ျဖတ္ရ၏။ ကန္ ့သတ္ခ်က္ျဖင့္ တစ္ေန ့ ၂ ဂါလန္နွုန္းသာ<br />ထုတ္ေပးေလ၏။ ထိုထုတ္ေပးမည့္ PVC Card ဟူသည္လည္း သူမ်ားတကာလို<br />ကြန္ျပဴတာ နဲ ့ scan ဖတ္ျပီး data ေပၚလာသည့္ဟာမ်ဳိးမဟုတ္၊ ကတ္ကေလး<br />ကို လက္က ေထာင္ကာ ကြန္ျပဴတာကီးဘုတ္ေပၚမွာထည့္ရိုက္ရကုန္၏ ။ သို ့နွင့္<br />စိတ္ပ်က္၊လက္ပ်က္ ၊ မိတၱဴကမစုံ ၊ အခ်က္အလက္ေတြေရးထည့္ ၁၅၀၀ က်ပ္ေပး<br />ရေသး၏။<br /> ဆီထုတ္ျပီးေနာက္ တာေမြ ဖက္ကိုသြား၏။ ကိစၥျပီးေသာ္ လွဳိင္သာယာ ရွိသူ<br />ငယ္ခ်င္းအိမ္ သို ့ထပ္သြား၏။ လမ္းတြင္ လည္း ကြ်န္းေတာလမ္း အနားက မိတ္ေဆြ<br />လူၾကဳံေပးခဲ ့ျပန္၏။ <br /> လွဳိင္သာယာက အျပန္တြင္ လမ္းကထမင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္ မွာ ထမင္း၀ယ္စားျဖစ္<br />ခဲ့သည္။ ထို ့ေနာက္ ဒဂုံဆိပ္ကမ္း ျမိဳ ့နယ္ ၈၈ သို ့ခ်ီတက္ေလေသာ္ ကား ညေန<br />၃ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ခန္ ့ရွိေပေတာ့မည္။ ညေန ေျခာက္နာရီခြဲ တြင္ ကား အယင္<br />ေဘာစီ ျဖစ္သူ နွင့္ ထမင္းစားရန္ ခ်ိန္းထားခဲ ့ျပန္၏။<br /> အခုတေလာ ရန္ကုန္မွာ ကားေမာင္းရသည္ ကား လကမၻာေပၚ တြင္းေမာင္းရ<br />သကဲ ့သို ့ ခ်ဳိင့္၀ွမ္းမ်ား အင္မတန္ေပါေလ၏။ ေရွာင္ကားေရွာင္၏။ မလြတ္ေစရ။<br />ကားေအာက္ပိုင္းမ်ားသည္ လည္း အသံထြက္၍သာ ငိုတတ္မည္ ဆိုပါက မည္မွ်<br />ငို ေနမည္ ကို ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားမိေလ၏။ ငိုခ်င္းရွည္သာခ်ေပမည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္<br />ဆိုသည္ မွာ ေၾသာ္ ငါ တို ့ ဂ်ပန္ျပည္မွာ ကားဘ၀ အျဖစ္ နဲ ့ေနခဲ့စဥ္မ်ား အင္မတန္<br />သက္ေတာင့္သက္သာ ေကာင္းေပ့ညႊန္ ့ေပ ့လမ္းေတြ ေပၚသြားခဲ ့ရသည္။<br /> လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ ၂၀ ေက်ာ္က စလို ့ ကံဆိုးစြာ နဲ ့ ရန္ကုန္ ျမို ့ ကို နယ္နင္သလို<br />ဂ်ပန္ျပည္က ေနျပီး ခိုင္းျပီးသားႏြားေတြ လို ေလ်ာ့ေစ်း နဲ ့အေရာင္းခံရျပီး ေရာက္<br />လာရတယ္။ ေရာက္ကတည္း က မေကာင္းတကာ့မေကာင္းဆုံး လမ္း မ်ားေမာင္း<br />ခဲ့ရတာ ေၾကာင့္ ျငီးေငြ ့လွပါဘိ လို ့ အဲဒီကားကလည္း ျငီးညူမွာေသခ်ာပါတယ္။<br />ခက္တာက သူ ့ချမာပိုင္ရွင္ ခိုင္းသမွ်သာ ျပန္မေျပာနိုင္ပဲ ျငိမ္ေနရသည္က မ်ား<br />ေလ၏။<br /> လမ္းဆိုးပါ့ ဆိုသည္ကား မည္သည့္ ျမိဳ ့နယ္မွ မလြတ္ေတာ့ေပ။ ကြ်န္ေတာ္<br />သည္လည္း ေရြးျပီးေမာင္းလာရပါသည္။ အိမ္ကထြက္ ေခ်ာ္တြင္းကုန္းပိြိဳင့္ကို<br />ျဖတ္ ေ၀ဇယႏၱာလမ္း ကို ေမာင္း၊ ျပီးေတာ့ ဗိုလ္အုန္းသီးေကြ ့ကေနျပီး စံျပေစ်း<br />ကို ျဖတ္ထြက္ရ၏။ ေလးေထာင့္ကန္လမ္းအတိုင္းဆိုလွ်င္ ဇ၀န မွ ေနျပီး ဘီအို<br />စီ အထိ လကမၻာလမ္းေၾကာင္းရွိေပေသာေၾကာင့္ေပတည္း။<br /> ေလးေထာင့္ကန္လမ္းေပၚ စံျပေစ်းကုန္းေက်ာ္ မွေနျပီး ေတာ့ ဒဂုံေတာင္<br />ေျမာက္လမ္း ဆုံ အထိ သြားရသည္။ ထို ေတာင္ေျမာက္လမ္း ဆုံတြင္လည္း<br />မီးပြိဳင့္ အျဖတ္ တြင္မွ ခပ္နက္နက္ ခ်ဳိင့္၀ွမ္းမ်ားသည္ ကား အေတာ္သတိထား<br />ေမာင္း ရေလ၏။ ေတာင္ေျမာက္လမ္း ဆုံမွ သည္ တိုးေၾကာင္ကေလး ဖက္သို့<br />တည္းတည့္ေမာင္းသြားေသာ္ ကား ေမာင္းမကန္ လမ္းဆုံ ဟု ဆိုင္းဘုတ္စိမ္းစိမ္း<br />ကို ျမင္လွ်င္ ညာ သို ့ခ်ဳိးကာ ညီညာျပန္ျပဴးသေယာင္ရွိေသာ ၊ လမ္းေဆးေရး<br />အမွတ္အသား လုံး၀ မရွိေသာ၊ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္း ၊ လမ္းပက္ခုံးသား လုံး<br />၀ မရွိေသာ ထို လမ္းက်ယ္ၾကီးေပၚတက္ေမာင္းလာခဲ ့ေလ၏။<br /> အကယ္၍သာ ခါတိုင္းသြားေနက် အတိုင္း ေတာင္ဒဂုံ ၾကက္တန္း ဖက္မွသာ<br />ျဖတ္ျပီး ၂၀ ကုန္တိုက္ သို ့သြားပါက လမ္းမွာတြင္ပင္ ညအိပ္လိုက္ရမည္လား<br />ဟု ေတြးထင္မိေလ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆို ေသာ္ကား ထိုလမ္းေၾကာ တစ္ေလွ်ာက္<br />ခ်ဳိင့္ ဟုသည္ကား တီအီးကား တစ္စီးေတာင္ မလြတ္နိုင္ေသာ ဧရာမ ခ်ဳိင့္၀ွမ္းမ်ား<br />ျဖင့္ ျပည့္နွက္ေန ေလသျဖင့္ ေနွာင္တရခဲ့ဖူးေလ၏။ ငါ သည္လမ္းကို ေမာင္းလာ<br />ခဲ့သည္ကား မွားေလစြ.....ဟူသတဲ့။ အဲသလို ေနာင္တ မရခ်င္လို ့ ယခု ေျပာေသာ<br />ကြန္ကရိလမ္းသစ္ၾကီးတြင္ လမ္းေဆးေရး အမွတ္အသားမရွိပဲ ေမာင္းခ်င္ရာေမာင္<br />နွင္နိုင္သည္။ လမ္းမၾကီးကား ေလးလမ္းသြား ေဖာက္လုပ္ထားသည္။<br /> အနီ ရန္ကုန္ ျမိဳ ့က ထို ျပန့္ျပဴးေသာ လမ္းက်ယ္ ၾကီးမ်ား အဖို ့ ထိုအရပ္ေနသူ<br />တို ့ကား စက္ဘီးေလး၊ ဆိုက္ကားေလး မ်ားျဖင့္ ဥဒဟို လမ္းသလားေနလိုက္ပုံမ်ား<br />အဲသည္ အျပင္ လူ၊ေခြး ၊တြန္းလွည္းမ်ားကလည္း တစ္ေမွာက္ နွင့္ အေတာ္ စိတ္<br />ပ်က္စရာ၊ လမ္းၾကားထဲ က ကားကလည္းပဲ ရုတ္တရက္ လမ္းမၾကီး ကို ထိုးတက္<br />ခ်င္တက္လာတတ္သည္။<br /> ထိုလမ္းမေပၚတြင္ ကား ေမာ္ေတာ္ကားအမ်ားစု သည္ အရွိန္နွင့္ သြားလာေန<br />ၾကရသည္၇ွိကား ထိုထိုေသာ စက္ဘီး၊ ဆိုက္ကား။လူ ၊ ေခြး၊ တြန္းလွည္းမ်ား ကို<br />လည္း မ်ားစြာ သတိထားရျပန္၏။<br /> ထိုျဖဴးေနေသာ လမ္းသစ္မွာ မိနစ္ ၂၀ ခန့္ေမာင္းေလ ေသာ္ ကား ပဲခူးျမစ္ နွင့္<br />ဧရာဝဏ္လမ္း ဆုံး ဟူေသာ ေနရာမွ ညာ ကို ခ်ဳိးကာ ယုဇနဥယ်ဥ္ ျမိဳ ့ေတာ္သြား<br />ရာဖက္သို ့ ေရွ ့ရွဴေတာ့၏။ လမ္းထိပ္ အစပိုင္းသည္ကား မဲနက္ေမွာင္ေသာကတၱ<br />ရာတစ္ကြက္၊ ကြန္ကရစ္လမ္းတစ္ကြက္ နွင့္ ၅ မိနစ္ခန္ ့သြားေလ ေသာ္ကား<br />ေရွာင္မလြတ္ နိုင္ေသာ၊ ဧရာမဧရာမ ခ်ဳိင့္ၾကီးမ်ား က ၾကိဳဆို နွဳတ္ခြန္းဆက္သ<br />ေယာင္ေယာင္ ရွိေလျပန္၏။<br /> ထိုေနရာအားျဖတ္သန္းရသည္ကား အခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ေက်ာ္ခန္ ့ၾကာေလ၏။<br />လိုခ်င္ေသာ ေနရာေရာက္ဖို ့ကား ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိ။ စိတ္ပ်က္မိပါ၏ လမ္းေတြ<br />ကိုေပါ့။ လမ္းေတြကလည္း သတ္မွတ္၀န္တန္ခ်ိန္ တင္တဲ့ကားအနည္းသား။ တန္ပို<br />တင္၊ လမ္းအရည္အေသြးက လည္း မေကာင္း ၊ ဆိုေတာ့ ပ်က္သြားယင္လည္း<br />ျပင္နိုင္ဖို ့အေနအထားကမရွိ။ အဲသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /> ယုဇနဥယ်ဥ္ျမိဳ ့ေတာ္ မုခ္ဦးကိုေက်ာ္သြားေတာ့ လမ္းမေတာ့ေတြ ့ေနရေပမယ့္<br />ဘယ္နားသြားလို ့သြားရမွန္းမသိလို ့ ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ကြမ္းစားယင္း ၀င္ေမးလိုက္<br />ပါတယ္။ ဘယ္ခ်ဳိး တည့္တည့္ေမာင္း၊ လမ္းေလးခြဆုံ ေရာက္ယင္ ဘယ္ထပ္ခ်ဳိးလို ့<br />ေျပာလိုက္သျဖင့္ ထိုလမ္းညႊန္ခ်က္ ဂ်ီပီအက္စ္ စံနစ္ နဲ ့ တည့္တည့္ေမာင္းျပီးေသာ္<br />ခပ္ေသးေသး လမ္းေလးခြဆုံမွာ ေတာ့ ဘယ္ထပ္ခ်ဳိးပါတယ္။<br /> ေတြ ့လိုက္ရပါတယ္။ ဒဂုံဆိပ္ကမ္း ျမိဳ ့နယ္ ၈၈ ရပ္ကြက္။ ဆိုင္းဘုတ္ခပ္ေသး<br />ေသးရယ္။ သူ က စက္မွဳ ့ဇုံ ျမိဳ ့ေတာ္ဟုတ္လို ့ စက္ရုံ အလုပ္သမားေတြ လည္းျပန္<br />လာခ်ိန္ထင္ပါရဲ ့ ၊လမ္းေဘး ၀ဲယာ မွာ စက္ဘီး ကိုယ္စီ နဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြ<br />လည္းေတြ ့ရပါရဲ ့။ အခ်ိန္ကလည္း ေလးနာရီခြဲ လုေလာက္ျပီ။<br /> ဆိုေတာ့ ေတြ ့တဲ့လမ္း အတိုင္းေတာင္ၾကည့္ ၊ ေျမာက္ၾကည့္ နဲ ့ ေျဖးေျဖးလွိမ့္<br />ျပီးသြားေနပါတယ္။ ကြမ္းယာဆိုင္ တစ္ဆိုင္ ရပ္လိုက္ျပန္ျပီ။ ဆင္းေမးသည္ ရွိေသာ္<br />တည့္တည့္သြား ေရွ ့မွာ“ေက်ာက္” လမ္းရွိတယ္။ အဲဒီလမ္း ဟာ “ေဒါန” လမ္းပဲ တဲ့။<br />သို ့နွင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကားေမာင္းယင္း ျဖင့္ သူတို ့ေျပာတဲ့ ေက်ာက္လမ္း ကို ရွာ<br />ေလ၏။ လမ္းေတြကား ျဖတ္လာခဲ့သည္ရွိေသာ္ ကတၱရာလမ္း မည္းမည္းသာ ျမင္ရ<br />၏။ ေက်ာက္ခင္းထားေသာလမ္းကားမေတြ ့။ ထပ္၍ ေမးျပန္ေသာ္ကား ေရွ ့မွ လူစု<br />ေနေသာ ကားမွတ္တိုင္သည္ ၈၈ ျဖစ္ေလ။ အဲဒီကေနသြားယင္ ေက်ာက္လမ္း ရွိ<br />သည္ဟူသတဲ့။ လာျပန္ျပီ ဒီေက်ာက္လမ္း ။ ဆိုတာ နဲ ့ ဆက္ျပီးေမာင္းသြားျပန္၏။<br /> ေက်ာက္လမ္းကား မျမင္မိ ကတၱရာလမ္းေတြသာေတြ ့ေလ၏။ ခက္ေခ်ျပီ ။အခ်ိန္<br />ကလည္း ေနွာင္းေနျပီ။ ထိုေက်ာက္လမ္း ကို မ၀င္ တည့္တည့္သြားေလေသာ္ ကား<br />ထပ္ေမးရျပန္၏။ ကြမ္းယာဆိုင္ရွင္ က ကြ်န္ေတာ္တို ့မွာ မ်ားစြာ ေက်ာ္လာခဲ ့ေၾကာင္း<br />ေနာက္ျပန္လွည့္ျပီးလွ်င္ “ေက်ာက္လမ္း ” ကို ေမာင္း၀င္သြား ၈၈ ရပ္ကြက္ သာ<br />ျဖစ္ေၾကာင္း ။ လာျပန္ျပီ ဒီ ေက်ာက္လမ္း ကေတာ့ခက္ျပီ။<br /> သို ့နွင့္ ထို သူငယ္မ ညႊန္ျပသကဲ့သို ့ကား ကို ျပန္လွည့္ရျပန္၏။ ထိုေနာက္ အ<br />ယင္ဆုံးေတြ ့ေသာ သူတို ့အေခၚေက်ာက္လမ္း ဟု မည္ေသာ ကတၱရာလမ္းကို ေကြ ့<br />၀င္လိုက္ကာ တည့္တည့္ေမာင္းေလ။ လူေနစိပ္ေသာ ရပ္ကြက္ ျဖစ္သည့္အျပင္ လမ္း<br />ေဘး ေစ်းကလည္း ရွိေလ ေသာေၾကာင့္ အတန္ငယ္စည္ကားေန၏။ အခ်ိန္ကလည္း<br />ေလးနာရီ ငါးနာရီ ဆိုေတာ့ ေစ်း၀ယ္သူ ေစ်း၀ယ္သားမ်ား၊ ဗြက္အိုင္မ်ား၊ အုတ္ခဲလုံး<br />မ်ား၊ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွ က်ဴးေက်ာ္ေစ်းသည္မ်ား၊ ငါးစိမ္းသည္မ်ား၊ ၾကက္သား<br />နွစ္ျခမ္းေလာက္ဗန္းေပၚတင္ကာ ၾကက္သားယူၾကမလား ၃၀၀ ေစ်း တဲ့ လို ့ကြ်က္<br />ကြ်က္ညံေနေသာ ၾကက္သားသည္၊ တခါ ေရခဲရိုက္ ငါး ပုစြန္ အပုံေလး ကို လက္<br />ကေလး နဲ ့ သပ္ ျပီး ခ်ိန္ခြင္ဟန္ေရး ျပင္ေနတဲ့ ငါးစိမ္းသည္၊ ပါးစပ္ကလဲပဲ လာၾက<br />ပါ မမ ေရ ဒီေန့ ငါးေလး သိပ္လတ္တယ္ လာယူပါ ၁၂၀ ေစ်းပဲ ေပးေတာ့ ၊ ေဘာ့<br />ခ်ိတ္ပုဇြန္ေလးမ်ား ေပါမွေပါ ေဟ့.......... လို ့လဲ တရပ္စပ္ တဗ်စ္ဗ်စ္ နဲ ့ေအာ္<br />ေရာင္းေနပါတယ္။<br /> ျမင္သမွ်၊ေတြ ့သမွ် ေစ်းသည္ အမ်ား ကလည္း အဲဒီ ေစ်းထဲ ကို ျဖတ္ေမာင္း၀င္<br />လာတဲ ့ ဂႏၱ၀င္ကားအိုကားေဟာင္း အား ၾကည့္ယင္း၊ သူတို ့ေစ်းေရာင္းေနတာ<br />အေနွာင့္အယွက္ ျဖစ္လို ့ မႏွစ္သက္ဟန္၊ တခါ ေစ်း၀ယ္ေနသူ ၀ယ္သားကလဲပဲ<br />ဘယ့္နွယ္ေတာ္ ဒီေလာက္ လမ္းက်ဥ္းေလး ကို ဒီကားစုတ္က ဘဇာေၾကာင့္ေမာင္း<br />၀င္လာ သတုန္း လို ့ တင္ပါးတျခမ္း ကို ပုခနဲ ေရွာင္ယင္း မ်က္ေစာင္းခဲ ကာ ျဖတ္<br />ၾကည့္တာခံရပါေသးတယ္။<br /> ေၾသာ္ သူတို ့ကမ်ား လမ္းမေပၚလည္းတက္ေရာင္းေနတယ္၊ လိုင္စင္မဲ ့ေစ်းလဲ<br />ျဖစ္ေသး၊ ငါတို ့က လမ္းမ ေပၚသြားဖို ့ အစိုးရကို ဘီးခြန္ေဆာင္ထားျပီးသား၊ ဘယ္<br />လမ္းမဆုိ သြားပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ ကြ ဆိုတဲ့ ဟန္မ်ဳိး နဲ ့ လိပ္ဘိုးဘိုး သြားတဲ့ ဟန္နဲ ့<br />တလွိမ့္ခ်င္း တလွိမ့္ခ်င္း သြားယင္း နဲ ့ ပဲ ဆိုင္တန္းတစ္ခု ေမးပါတယ္။ ဒါ ၈၈ ရပ္<br />ကြက္လား ဗ်ာ။ ဆိုေတာ့ .. “ ဟုတ္ပါတယ္ ” တဲ ့။ ေနာက္ “ေဒါန”လမ္းေလးသိခ်င္<br />လို ့ ဘယ္နားလဲ ေျပာျပပါလားဆိုေတာ့ “ မသိဘူး” တဲ ့ စိတ္မေရွ တဲ့ေလသံ နဲ ့<br />ဗ်ာ။ ကဲ ရွိေစေတာ့ေပါ့။ ဆက္လွိမ့္ရျပန္တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေမးျပန္တယ္။<br />ဒါ ၈၈ ရပ္ကြက္လား ဆိုေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ တဲ့။ ေဒါနလမ္းသိလား ဆိုေတာ့ တခါ<br />မသိဘူး တဲ့။<br /> ဟင္ ရပ္ကြက္တစ္ခုတည္းေနတာ ေတာင္ လမ္း ကိုမသိဘူး ဆိုေတာ့ခက္တာပဲ<br />လို ့ ၊ လဖက္ရည္ဆုိင္တစ္ခု နားရပ္ျပီး ေမးရျပန္ပါတယ္။ “ ေဒါန” လမ္း ဘယ္နား<br />မွာလဲဟင္ ဆိုေတာ့ လူတစ္ေယာက္ က စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နဲ ့ အကို လမ္းမွာလာ<br />ျပီ။ ျပည္လွည့္ယင္လွည့္ မလွည့္ယင္ ပတ္ျပီးေမာင္းသြားလိုက္ ။ ျပီးယင္ ဘယ္နား<br />မွာဘာရွိတယ္ ဆိုလား ။ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါ ဆိုျပီး လစ္ထြက္ခဲ့တယ္။<br /> ေပါက္တဲ့နဖူးမထူးေတာ့ျပီး။ ေတြ ့ေအာင္ရွာေတာ့မဟဲ့ လို ့။ ေတြ ့တဲ့လမ္းကိုဆက္<br />ေမာင္းယင္း နဲ့ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ၊ လူေနအိမ္ခပ္က်ဲက်ဲေတြ ဖက္ေရာက္သြားပါတယ္။<br />တံတားေပၚမွာ ကာလသားတစ္စု ငါးမွ်ားေနပါတယ္။ ေကာင္ေလးေတြ ၈၈ ေဒါနလမ္း<br />ဆိုတာ သိလား လို ့ေမးမိပါတယ္။ ေခါင္းခါျပပါတယ္။ ေၾသာ္ စကားေတာင္ မတတ္ရွာ<br />ေတာ့ျပန္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ “ သူတို ့ငါးမွ်ားတာ အာရုံပ်က္တယ္” ဆိုတဲ ့ဟန္ နဲ ့<br />ေခါင္းခါ လိုက္တာပါ။<br /> အဲသလို နဲ ့လမ္းေတြ ့တဲအတိုင္းသာ ေကြ ့၀ိုက္ျပီးသြားျပန္ေတာ့ တစ္ခါ တီပုံစံလမ္း<br />ကိုေတြ ့ေနျပန္ေရာ။ ဘယ္ခ်ဳိးရမလား၊ ညာခ်ဳိးရမလား ေ၀ခြဲမရျပန္ဘူး။ အင္း ညာခ်ဳိး<br />တယ္ကြာ လို ့ ဆိုျပီး ခ်ဳိးလိုက္ပါတယ္။ လမ္း က ခုနက ေစ်းလမ္းထက္ က်ယ္၀န္းပါတယ္။<br />ကားနွစ္စီးေကာင္းေကာင္းေရွာင္လို ့ရပါတယ္။<br /> ေမာင္းလာယင္းကေနျပီး လမ္းဘယ္ဖက္ မွာရွိတဲ့ ကုန္စုံဆိုင္ေသးေသး က ပိုင္ရွင္<br />ထိုင္ေနတာ ျမင္လို ့ ၈၈ ေဒါနလမ္း သိလား ဘယ္နားမွာလဲ ဆိုေတာ့ မသိပါဘူးတဲ ့ အေျဖ<br />က ။ အဲတာ နဲ ့ ဆက္ျပီးတည့္တည့္ေမာင္းထြက္လာရာမွာေတာ့ ဘယ္ဖက္မွာ တစ္ခါ<br />ကုန္းျမင့့္ျမင့္ နဲ ့ေျမဖုို ့ထားတဲ ့ ေရကန္တာေဘာင္ လို ေနရာမ်ဳိးမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆိုင္း<br />ဘုတ္တစ္ခု ေတြ ့ပါတယ္။ ေက်ာ္သြားပါတယ္။ ညာဖက္ ကပ္ရပ္ျပီး တစ္ခါ ကြမ္းယာဆိုင္<br />တစ္ဆိုင္ ကိုေမးပါတယ္။<br /> တကယ္ေတာ့ ကြမ္းယာဆိုင္ေရာလူေနအိမ္ေရာတစ္ခန္း ေလးေပသာသာေလာက္ရွိတဲ့<br />ဆိုင္ေလးပါ။ ဆိုင္က အမ်ဳိးသားက သိပုံမရေတာ့ အထဲက အမ်ဳိးသမီးက အကိုေရ ေနာက္<br />ျပန္ဆုတ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆိုင္းဘုတ္လမ္း က “ေဒါန” လမ္း ပါတဲ့။ ဟူး.......... သက္ျပင္း<br />ရွည္ခ်ျပီး တစ္ခါ ျပန္ဆုတ္ရျပန္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ခုနက္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဆိုင္းဘုတ္ကို<br />တည့္တည့္ ရွိတဲ့ လမ္းသြယ္ေသးေသး ကို ခ်ဳိးမယ္လုပ္ေတာ့ လမ္းထိပ္မွာ မီးေသြးစက္ဘီး<br />ေတြ ့တာနဲ ့ေသခ်ာေအာင္ ရပ္ျပီးေတာ့ ညီေလး ေရ ဒီလမ္းက ေဒါနလမ္း လား လို ့ေမး<br />မိေတာ့၊ အဲဒီလမ္းထိပ္မွာ ရပ္ေနတဲ့ မီးေသြးသည္ ျပန္ေျပာလိုက္တာက ေတာ့ ခပ္ျပတ္<br />ျပတ္ပါပဲ။ “ မသိဘူး” ဟူသတဲ့ ဗ်ာ။<br /> မီးေသြးသည္ က လမ္းအလိုက္ အိမ္အလိုက္ သိမွာသာ မီးေသြးပို ့လို ့ရတာကိုဗ်။ ဒါေပ<br />မယ့္ ကူညီရိုင္းပင္းခ်င္စိတ္က ေခါင္းပါးလာၾကေတာ့ ျပီးယင္ျပီးေတာ့ “ မသိဘူး” လို ့ဆို<br />ယင္ထပ္လဲ မေမးၾကေတာ့ဘူး ေလ။ ကြ်န္ေတာ္လဲ အဲဒီလမ္းေလး ကိုပဲဆက္ျပီးေမာင္း<br />၀င္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္လမ္း အတြင္းထဲ က ေစ်းဆိုင္ေလးမွာ<br />အကိုလုပ္သူက ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ၅ နာရီေက်ာ္စ ျပဳလာျပီ။<br />စကားစျမည္ေျပာဖို ့၊ ေဒၚေလး ေနေကာင္းလားသတင္းပလင္းေမးယင္း နဲ ့ အခ်ိန္အ<br />ေတာ္ေနွာင္းမွ ေျခာက္နာရီခြဲ ျမိဳ ့ထဲ ခ်ိန္းထားတာ ေၾကာင့္လို ့အေၾကာင္းျပျပီးေတာ့<br />ျပန္ရပါတယ္။ ေဒၚေလးက အဲဒီအခ်ိန္က ေသြးထပ္သြင္းထားတာေၾကာင့္ က်န္းမာေန<br />ပါတယ္။<br /> အခ်ိန္မကုန္သင့္ပဲ ကုန္သြားရတာကေတာ့ လမ္းဆိုင္းဘုတ္မရွိျခင္း၊ ေဒသခံလူ<br />ေတြဟာ ကူညီလိုစိတ္မရွိျခင္း၊ လမ္းအမည္မသိေသာ္လည္း “ေက်ာက္လမ္း” ဟူ<br />ေသာ ေ၀ါဟာရ ကို ေတြ ့သမွ်ကတၱရာလမ္းအား ေခၚေ၀ါျခင္းတို ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္<br />သည္ ထိုရပ္ကြက္ထဲ ေရာက္ျပီးခါ မွ ငိုရမလို ရီရမလို နဲ ့ တစ္နာရီခြဲ နီးပါး ပတ္ခ်ာ<br />လည္ေနေသာ “ေက်ာက္လမ္း” နဲ ့ “ မသိဘူး” ဟူေသာ အေတြ ့အၾကဳံသစ္အား<br />ဒဂုံဆိပ္ကမ္း (၈၈) ရပ္ကြက္မွ ေကာင္းစြာ ရရွိျပီးေသာ္ ခါ ဤစာေလး ကို စာဖတ္သူ<br />တို ့အား ျပန္လည္ျပီး မွ်ေ၀ေပးလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ေလေတာ့သည္။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-5078699034563550934?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-56906063563789757822011-10-29T01:22:00.000+04:302011-10-29T01:22:50.287+04:30အမွတ္တရ ( ၄၀)ဟုတ္ပါတယ္။ အမွတ္တရ ( ၄၀) တခုတ္ရပဲ အမွတ္ရေနေအာင္လို ့ပါ။<br /><br />မနက္ျဖန္ ၂၉ ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၁၁ ဆိုယင္ ကြ်န္ေတာ္ဟာဆို<br />ယင္ျဖင့္ ေလးဆယ္ ကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါျပီ။<br /> အနွစ္ေလးဆယ္ ဆိုတဲ့ လူ ့အသက္အရြယ္ ဟာျဖင့္ တကယ္ေတာ့ လဲ<br />ေနရာတစ္ခု ကို ေရာက္ရွိလို ့ေနပါျပီ။<br /> လူငယ္ ဘ၀ ကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ျပီးေတာ့ လူလတ္ ဆိုတဲ့ အရြယ္ကိုလဲ<br />ျဖတ္သန္းရေတာ့မွာပါ။<br /> ဘ၀ ရဲ ့ ဒုကၡသုခေတြ ကို ခါးစည္းရင္း နဲ ့ လူငယ္ဘ၀ ကို ျဖတ္ေက်ာ္<br />တည္ေဆာက္ ခဲ့ပါျပီ။<br /> အထိုက္အေလ်ာက္ တတ္သင့္ေသာ ပညာ မေတာက္တေခါက္ နဲ ့လည္း<br />ကိုယ့္၀မ္းကိုယ္ေက်ာင္း နိုင္ခဲ့ပါျပီ။<br /> အခက္အခဲေတြ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ နဲ ့ ကာလတစ္ခု ကို ျဖတ္ေက်ာ္နိုင္ခဲ ့<br />ျပီ။ အသက္ ေလးဆယ္ ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အားေကာင္းေမာင္းသန္ နဲ ့<br />ကိုယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္ ကို ေရာက္ေအာင္ သြားနိုင္ရမယ့္ ဘ၀ ရဲ ့ပထမ ခရီး<br />ပဲ ရွိပါေသးတယ္။<br /> ေက်းဇူးရွင္ မိဘ နွစ္ပါးသာ အသက္ရွင္ လို ့ရွိမယ္ ဆိုယင္ သူတို ့ရဲ ့<br />ေျခဖမိုးအစုံကို ဦးခိုက္လို့ ရွိခိုးမိလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ လည္း အခုခ်ိန္မွာ ဆု<br />ေတာင္းေပး ရုံး လြဲယင္ မေတြ ့ရေတာ့ပါဘူး။<br /> အသက္ေလးဆယ္ ေရာက္ယင္ျဖင့္ ဘာေတြ ေတာ့ လုပ္ပစ္မယ္ လို ့<br />ကိုယ့္ရဲ ့ အားမန္အျပည့္နဲ ့ က်ဳံး၀ါးေၾကြးေၾကာ္ခဲ့တာ ကို မေမ့ခဲ့ေသးပါ။<br />ငယ္လွတယ္ လည္း မဟုတ္သလို ၾကီးလွတယ္လည္း မဟုတ္ လို ့ ကိုယ့္<br />ရဲ ့ ဂ်ဴနီယာ ေတာင္မွ အခုဆို အသက္ ၁၂ နွစ္ကို ေက်ာ္လာခဲ ့ျပီ။<br /> အမွတ္တရ ( ၄၀ ) ကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ့္ အခ်ိန္ေလး ကို သတိတယနဲ့<br />ကိုယ့္ကိုယ္လည္းၾကီးလွေခ်လား မထင္ရေသာ္ အင္မတန္ငယ္ေသးသည္<br />ဟုလည္း အထင္မေရာက္ ေအာင္ ပဲ အၾကြားမပို သျဖင့္ လိုရင္းေလာက္သာ<br />ပဲ တိုတို နဲ ့ နိဂုံးကမၸတ္ အဆုံးသတ္ လို ့ ...............<br />ဒီမွာတင္ပဲ ရပ္နားလုိသည္ ဟူလို ...................<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ..............<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-5690606356378975782?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-85868529711877406602011-10-22T20:55:00.000+04:302011-10-22T20:55:04.239+04:30ဆက္ေျပာမယ့္ အပိုင္း ၃မေန ့က အခန္း ကို ျပန္ဆက္ေျပာမယ္ေနာ္...<br />ကြ်န္ေတာ္ဟာ ထိုင္းေလေၾကာင္း နဲ ့ ဘိုးရင္း ၇၄၇ ဂ်မ္ဘိုဂ်က္ ေပၚမွာ တေခါေခါ နဲ ့<br />စက္ေတာ္ေခၚလာလိုက္တာ ဘန္ေကာက္ ကို ေရာက္ခါနီးမွ အိပ္ရာက နိုးလာပါေတာ့<br />တယ္။ အိပ္ေရးပ်က္တာက ၁၉ ရက္ေန ့တစ္ညလုံး ၊ ၂၀ ရက္ေန ့တစ္ေနကုန္ပင္ပန္း<br />ဆိုေတာ့ ေဒလီက ေနေလယဥ္ထြက္ျပီး ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ ပ်ံသန္းခ်ိန္<br />တစ္ေလွ်ာက္လုံး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာပါ။ ဂ်မ္ဘို ဂ်က္နဲ ့က ပ်ံသန္းခ်ိန္ သုံးနာရီခြဲ ၾကာ<br />ပါတယ္။<br /> ညစာဆိုလို ့ ေဒလီ ေလဆိပ္မွာ ေစ်းၾကီးေပး ၀ယ္စားခဲ့တဲ ့ ဆင္းဒ၀စ္ တစ္ခု<br />ျပီးေတာ့ ေခ်ာကလက္ ကိတ္ ကေလး နွစ္တုံး ကို ည ၉ နာရီေလာက္ က စားထားတာ<br />ဆိုေတာ့ အိပ္ရာက နိုးတာ နဲ ့ ဗိုက္က အေတာ့္ ကို ဆာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေလယဥ္ေမာင္<br />ကို ေခၚျပီး ထမင္းဘူးေတာင္းေတာ့ သက္သတ္လြတ္တစ္ဘူး လာေပးပါတယ္။ စိတ္ဆိုး<br />ဆိုး နဲ ့ မင္းတို ့က ငါအိပ္ေနတာေတာင္ ထမင္းဘူးမခ်ိန္ထားေပးဘူး ၊ဘာျဖစ္လို ့ကုန္ရ<br />မွာလဲ ၊ မင္း တို ့တီဂ်ီရုံး ကို တိုင္ရမွာလား ၊ ဆိုေတာ့ အဲဒီ ေလယဥ္ေမာင္ က မရွိေတာ့<br />လို ့ပါ ဆိုျပီး ထြက္သြားတယ္။<br /> စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ နဲ ့ ဗိုက္ကလည္းဆာဆာ နဲ ့ေလယဥ္ၾကီးဘီးခ်မွာကို ပဲ စိတ္<br />ေစာေနပါေတာ့တယ္။ ဘန္ေကာက္ ေလဆိပ္ ကို မနက္ ၅ နာရီခြဲေလာက္ ( ေဒသစံ<br />ေတာ္ခ်ိန္) မွာ ဆိုက္ပါတယ္။ ေလဆိပ္ထဲ ကို ကေသာကေမ်ာေျပး ပါတယ္။ ေဒလီကေန<br />ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္ အတြက္ ဘုတ္ဒင္း ကတ္ ထုတ္လာျပီးသား မို ့ လုံျခဳံေရး စစ္ေဆးတာ<br />ကို ခံယူျပီးယင္ ေတာ့ ထြက္ခြာေဆာင္ထဲ ကို ေရာက္သြားပါတယ္။<br /> ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ လုံျခဳံေရးစစ္တာ အရည္ ဆိုယင္ ဘာမွေပးမယူပါဘူး။ ဖိနပ္၊<br />ခါးပတ္၊ ရွိသမွ်အိတ္ကပ္ထဲက အားလုံးထုတ္၊ အိပ္စ္ေရးျဖတ္၊ အသံျမည္ယင္ ရွိတာ<br />ထပ္ခြ်တ္ ၊ လူက ေဘာင္ထဲ ကို ျဖတ္ ၊ အသံမျမည္ေတာ့မွ သြားလို ့ရပါတယ္။ အဲတာနဲ့<br />ေလဆိပ္ထြက္ခြာေဆာင္ ထဲမွာ ပတ္ျပီးေတာ့ ဘာစားမလဲ လိုက္ၾကည့္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ<br />လည္း ဆင္းဒ၀စ္ ၂ ခု နဲ ့ ဆင္းဂါး ဘီယာ နွစ္ဘူး နဲ ့ ဗိုက္အဆာေျပျဖည့္လိုက္ပါတယ္။<br /> ဘုတ္ဒင္းဂိတ္ မသြားခင္ အိမ္က ကေလးေတြ အတြက္ ေခ်ာကလက္ မ်ဳိးစုံ ေကာင္း<br />ရာနိုးနိုး ေလွ်ာက္၀ယ္လိုက္တာ အိတ္တစ္လုံး ရလာပါတယ္။ ေတာ္သင့္ျပီ လို ့ဆိုျပီးေတာ့<br />ေခ်ာကလက္ အိတ္ ထုပ္ ကိုဆြဲ ျပီးေတာ့ ဘုတ္ဒင္းဂိတ္ ကို သြားပါတယ္။ ေလယဥ္ေပၚကို<br />ေတာ့ အခ်ိန္မွီတက္ရပါတယ္။<br /> ရန္ကုန္သြားမယ္ ့တီဂ်ီ က အဲယားဘတ္စ္ ေအ ၃၃၀ ပါ။ ၀မ္းဗိုက္ခပ္က်ယ္က်ယ္ နဲ ့<br />သူ ့ထိုင္ခုံက ၂ ၄ ၂ ပုံမ်ဳိး ကို ကြ်န္ေတာ့္ထိုင္ခုံက အျမီးနား မွာပါ။ လူကလဲ ေခ်ာင္သလား<br />မေမး နဲ ့။ ေဘး က လဲ လူမရွိ၊ အလယ္ခုံေတြ မွာလည္း ေဟာင္းေလာင္း ။ လူလဲပဲ ဗိုက္<br />က ခပ္တင္းတင္း ရွိတာနဲ ့ ေမးွ ကနည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားလို ့မနည္းျပန္ ျပီးေတာ့ ထယူရပါ<br />တယ္။ နို ့မို ့တစ္ခါ မနက္စာေကြ်းယင္ ငတ္ ေနမွာစိုးလို ့ပါ။ ေဒလီ က ထမင္းဘူးမရခဲ ့လို ့<br />ရန္ကုန္ ကိုသြားေတာ့ ေနာက္ထပ္တစ္ဘူး ပိုယူလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီဗူးေတြ ကိုလဲ မစားေသး<br />ပဲ နဲ ့ ဒီအတိုင္းထားျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္ပါတယ္။ ေမွးကနဲပဲရွိေသးတယ္။ ရန္ကုန္ေလဆိပ္<br />ကို ခ်ည္းကပ္ပါျပီတဲ ့။ ထိုင္ခုံ ခါးပတ္ေတြ ပတ္ၾကပါတဲ့ ဗ်ာ...<br /> မနက္ ၈ နာရီ ၃၀ ေလာက္ဆို ေလယဥ္ၾကီးက ေလဆိပ္ကိုေရာက္ပါျပီ။ ေလယဥ္ပ်ံကြင္း<br />ကလဲ အၾကီးၾကီး၊ အတက္အဆင္းေလယဥ္ေတြက လဲ အမ်ားၾကီး ၊ ရွဳပ္ရွဳပ္ခပ္ ေနတဲ ့ရန္<br />ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ၾကီး၊ ကမၻာ့ အလုပ္အမ်ားဆုံးေလဆိပ္ေတြ ထဲမွာေတာ့ဆို<br />ယင္ ေနာက္ဆုံးက တန္းစီလိုက္ယင္ နံပါတ္ ၂ ေလာက္ေတာ့ခ်ိတ္မယ္ထင္တာပဲ။ ေလယဥ္<br />ကြင္း ရပ္နားရာ နားက ကြန္ကရစ္လမ္းေတြဟာလည္း ေရညွိေတြတက္ျပီး မဲေနတဲ့အထိကို<br />ေလယဥ္ေတြ အသြားအလာထူထပ္လြန္းပါတယ္။ ေလယဥ္ေတြကလဲ ပဲ လက္တံအသီးသီး<br />မွာ ဆိုက္ကပ္ျပီး ခရီးသည္ အတက္အဆင္းလုပ္ေနၾကတာ ကလဲ ေရတြက္မရေအာင္မ်ား<br />လြန္းလို ့ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထိုင္းအဲေအးရွ ေလယဥ္တစ္စီးပဲ မွတ္ေလာက္သား<br />ေလာက္ရွိပါတယ္။ ထီးထီးၾကီး ရပ္နားေနတာၾကာေနတဲ့ အဲယားပုဂံ ၾကီးကလည္းသူ ့ေန<br />ရာမွာပဲ ျငိမ္လွ်က္ရွိေနပါတယ္။<br /> ေလယဥ္ကြင္း အေပၚကေနျပီး ေလဆိပ္တစ္၀ိုက္ ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္းပဲ မ်ား<br />ျပားလိုက္တဲ့ အေ၀းေျပးလမ္းေတြ၊ ကြန္ကရစ္ အေ၀းေျပးလမ္းေတြ တိုးခ်ဲ ့ေဖာက္လုပ္<br />ထားလိုက္တာ။ မဂၤလာဒုံေလဆိပ္ေဘးမွာလဲပဲ အေဆာက္အဦးေတြ မ်ားျပားလိုက္တာ<br />မိုးကိုေမွ်ာ္ေနတာေတြ၊ လည္တဆံ့ နဲ ့ေကာင္းကင္ ကိုထိုးတက္ေတာ့မယ့္ မိုးပ်ံတိုက္<br />ေတြ ဆိုတာ ေျပာမေနပါနဲ့ ။ တစ္ခုမွမေတြ ့ရပါဘူး။ :P လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေတြ နဲ ့ခပ္<br />ၾကဲၾကဲ ေဆာက္ထားတဲ ့ဂိုေဒါင္ပုျပတ္ျပတ္ေလးေတြ နဲ ့ က်ဳိးတို ့က်ဲတဲသြားေနဲ ့ ကား<br />ေလးေတြ ကို ျမင္ခဲ ့ရပါတယ္။<br /> ေလယဥ္ ဗိုက္ထဲကေနျပီးေတာ့ လက္တံၾကီး အတိုင္း ထြက္လာခဲ ့ျပီးေတာ့ ေလွကား<br />အတိုင္းသာဆင္းသြားလိုက္ပါ။ လ၀က ေကာင္တာမွာ လူတေလွၾကီးတန္းစီေနတာကို<br />ျမင္လိုက္ရမွာပါ။ အဲတာရန္ကုန္ေရာက္ျပီသာမွတ္ပါေတာ့။ ေလဆိပ္သစ္ၾကီးသာေျပာ<br />တယ္။ တစ္မိနစ္တစ္စီးေလာက္သာ ေလယဥ္ဆိုက္ေနယင္ေတာ့ ဒီလ၀က ေကာင္တာ<br />နဲ ့ ဒီဆိုက္ေရာက္ခန္းမ ဟာဘယ္လိုမွ ကိုင္တြယ္၀န္ေဆာင္ေပးနိုင္မွာမဟုတ္လို ့ ခရီး<br />သည္ေတြချမာေတာ့ အိပ္ရာလိပ္နဲ ့ေလဆိပ္မွာအိပ္ျပီး လ၀က ေကာင္တာျဖတ္ရဖို ့<br />ေသခ်ာပါတယ္။ ေဆာက္တာမၾကာေသးဘူး ဆိုျပီး အနာဂတ္မွာ တိုးပြားလာမယ့္ ေလ<br />ေၾကာင္းခရီးစဥ္၊ ေတြ၊ ခရီးသည္ေတြ ကို ခန့္မွန္းတြက္ခ်က္ျပီးေတာ့ မေဆာက္ခဲ ့ေတာ့<br />အခုေလယဥ္ ၂ စင္းေလာက္ပဲ ေရွ ့ေနာက္ဆိုက္ပါတယ္။ လူအုပ္က အဲဒီ လ၀ကေကာင္<br />တာမွာ မဆံ ့ေတာ့ဘူး။<br /> ထိုင္းနိုင္ငံက ဒြန္ေမာင္း ေလဆိပ္ ရဲ ့ ဖင္မွီးေတာင္မမွီေသးဘူး။ နိုင္ငံတကာအဆင့္<br />မွီဆိုတာကလဲ ေရးသလား ေျပာသလားမေမး နဲ ့။ သတင္းစာဖတ္လိုက္ယင္ အကုန္လုံး<br />က နိုင္ငံတကာ အဆင့္မွီေတြခ်ည္းပဲ။ ဒါေတာင္တကယ့္ ဗမာျပည္ရဲ ့၀င္ေပါက္မွာေနာ္။<br />ေလယဥ္ေပၚကဆင္းလာတဲ ့ခရီးသည္ ကို ျမန္မာလူမ်ဳိးကို ၃ စုခြဲတန္းစီရပါတယ္။ သိတဲ့<br />အတိုင္းပဲ သေဘၤာသားတစ္စု၊ အလည္အပတ္ေဆးကု တစ္စု၊ အလုပ္ခြင့္ျပန္တစ္စု ဆို<br />ျပီးေတာ့ အ၀င္တံဆိပ္တုံးထုဖို ့ ကို တန္းစီးရပါတယ္။<br />ကိုယ္လည္းပဲ အခြန္ေဆာင္လာျပီးျပီ ဆိုေတာ့ ခြင့္တုံးမ်ား ရမလား လို ့ ေပါ့။ ခြင့္တုံးဆို<br />တာကလဲပဲ Permitted to Land ဆိုတဲ ့လ၀က တုံးမွာ ေအာက္ Leave ဆိုတာေလး<br />လက္ေရး နဲ ့ေရးယင္ကိုပဲ D Form လုပ္စရာမလိုပဲ တစ္လအတြင္းျပန္ထြက္လို ့ရတာ<br />ပါ။ ခြင့္စာေတြ၊ အခြန္စာေတြ ျပေပမယ့္လည္းပဲ မိတၱဴတစ္ေစာင္စီေပးရမယ္ ဆိုလို ့စိတ္<br />က ကြ်ဲျမီးတို သြားပါတယ္။ လူ ကလည္း ညကတည္းက အရွိန္က ရွိေနတာ။ ဘုနဲ ့ေဘာက္<br />ေျပာရလဲ ေျပာရပါေစ ဆိုျပီး ၊ ဂြက်က်ေတြ ေျပာဆိုပစ္လိုက္ပါတယ္။<br /> လ၀က ကိုလဲ တျပားမွ မေပးခဲ ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ D Form လုပ္ျပန္ထြက္ပါတဲ့။ ျပီးတာပဲလို့<br />လ၀က ေကာင္တာက ေနျပီး ေတာ့ အိတ္ေရြးမယ့္ ေနရာ ကို သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ တြန္း<br />လွည္းတြန္းဖို ့ ေပၚတာသမားက လာခ်ည္းကပ္ပါတယ္။ တြန္းလွည္းမလိုဘူး ကိုယ့္အိတ္<br />ကိုယ္ဆြဲ မွာ လို ့ ေျပာလႊတ္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီ တြန္းလွည္းတြန္း ေပးျပီး ျပီးေတာ့ အိတ္ကို<br />ကားေပၚတင္ ဖို ့လူေလး ေယာက္ေလာက္၀ိုင္းလာျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ ကို တစ္ေထာင္<br />နွစ္ေထာင္ ၀ိုင္းေတာင္းတတ္တာမ်ဳိး သိပ္ျပီးရုပ္ပ်က္ပါတယ္။ အဲဒီ စံနစ္ ကို ဘာေၾကာင္ ့<br />ခုထက္ထိ ရွိေနေသးလဲ နားမလည္ေတာ့ပါဘူး။<br /> ကိုယ္က သူတို ့ကိုမ်ားသနားလို ့တြန္းလွည္းတြန္းေပးခ၊ အိတ္ဆြဲ ခမ်ား တစ္ေထာင္<br />က်ပ္ေလာက္ေပးယင္ သူတို ့ ေတြ က မေက်နပ္တဲ ့ပုံမ်ဳိး၊ ကားေပၚတင္ခါနီးက်ယင္လဲ<br />ဘယ္ကေန ဘယ္လို ေလးေယာက္ ေရာက္လာလဲ မသိဘူး။ ကီလို ၂၀ ပဲေလး တဲ ့အိတ္<br />ကို လူေလးေယာက္လုျပီး ၀ိုင္းမတင္ျပီး တစ္ေယာက္ ၂ ေထာင္ေတာင္းတာ မ်ဳိးေပါ့။<br />ပိုက္ဆံမရယင္ မာဘိုရိုစီးကရက္ဘူးေတာင္းတယ္။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ရုပ္ပ်က္လဲ စဥ္း<br />စားၾကည့္ပါဦး။<br /> ေလဆိပ္ထဲကေနျပီး ဂ်ဴတီဖရီးလားမဖရီးလားေတာ့မသိပါဘူး။ ကာစတန္ ေကာင္<br />တာကိုျဖတ္ျပီးေတာ့ ေဂ်ာ္နီတုတ္ေကာက္ နွစ္ဘူး ၀ယ္ျပီး ေတာ့ အျပင္ ကိုထြက္လိုက္<br />တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၁၀ နာရီလဲ ထိုးပါျပီ.. အထုပ္ခ်ျပီးတာနဲ ့ တခါတည္း<br />ျမင္သာလိုင္စင္ ရုံး ကို ေျပးရပါေတာ့တယ္။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့ ကားေမာင္း ဖို ့လိုင္<br />စင္ က ၈ လပိုင္းကတည္း က ရက္ေက်ာ္သြားလို ့ပါပဲ....<br /> မနက္ျဖန္မွာေတာ့ လိုင္စင္ရုံး က ပြဲစားရဲ ့ရိုက္စားအေၾကာင္း ဆက္ေရးပါဦးမယ္။<br />ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-8586852971187740660?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-60751603071100911062011-10-21T18:03:00.000+04:302011-10-21T18:03:09.558+04:30ကြ်န္ေတာ္နွင့္ ေျပာမဆုံးေပါင္ အေၾကာင္းမ်ား-၂<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-liBFlu3rAc4/TqFzNRPejqI/AAAAAAAAA5I/_DaA-4RT-Hg/s1600/Image0002.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-liBFlu3rAc4/TqFzNRPejqI/AAAAAAAAA5I/_DaA-4RT-Hg/s320/Image0002.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ေဒလီ ေလဆိပ္ ထြက္ခြာေဆာင္ ျမင္ကြင္း</td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BRhsT86s7CA/TqFzuhHHtTI/AAAAAAAAA5Q/vwsWoB8qKKk/s1600/Image0006.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-BRhsT86s7CA/TqFzuhHHtTI/AAAAAAAAA5Q/vwsWoB8qKKk/s320/Image0006.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ေလယဥ္ေပၚက ေျမပုံ</td></tr></tbody></table><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_jLNGcbDinQ/TqF0DhZnsMI/AAAAAAAAA5Y/KTz0FeDAXHk/s1600/Image0009.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-_jLNGcbDinQ/TqF0DhZnsMI/AAAAAAAAA5Y/KTz0FeDAXHk/s320/Image0009.jpg" width="240" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">အိပ္မေပ်ာ္ခင္ ဟိုရိုက္ဒီရိုက္ ေလယဥ္ေပၚမွာ</td></tr></tbody></table><br />မေန ့ညကေတာ့ ေရးယင္း ကေနျပီးေတာ့ အိပ္ငိုက္စျပဳလာလို ့ တစ္ပိုင္းတစ္စ<br />နဲ ့တင္ခဏရပ္လိုက္ရတာကို ေဗြမယူၾကပါနဲ ့ေနာ္။ အခုျပန္ျပီးဆက္ေရးပါ့မယ္။<br />ကြ်န္ေတာ္ နဲ ့သူငယ္ခ်င္း တို ့ဟာ စီးတီးစင္တာရဲ ့ အေပၚဆုံးထပ္စားေသာက္<br />ဆိုင္ေပၚမွာ စားေသာက္ဖို ့ေနရာ ယူထားၾကျပီမို ့ ၀န္ထမ္းေလးေတြ ရဲ ့အစား<br />အေသာက္ေတြ အဆင္သင့္ယူစားနိုင္ေအာင္ ျပင္ဆင္ျပီး ေအာင္ေစာင့္ယင္း<br />ကေန ပတ္၀န္းက်င္ ကို လိုက္ကာေလး အသာလွပ္ လို ့ တေစ့တေစာင္း ၾကည့္<br />ျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚစီး ကေန ဆိုေတာ့ တိုက္ေတြ၊တာေတြ၊ နဲ ့ အေနာက္ဖက္<br />ယြန္းယြန္းက ေနရာမွာေတာ့ Old Forth ကိုလည္း လြမ္းစရာေဆြးစရာ ျမင္ကြင္း<br />အျဖစ္ နဲ ့ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ ့ နွစ္ ၂၀၀ ေလာက္က သူတို ့အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေနထိုင္သြားရာ<br />ခံတပ္ေဟာင္း ကို ျမင္ေတြ ့ေနရပါတယ္။<br /> ေက်ာက္တုံးေတြ နဲ ့ တည္ေဆာက္ထားတာေၾကာင့္ အေတာ္အတန္ခိုင္ခံ ့ျပီး<br />ေတာ့ ပုံပန္းသ႑န္ကလည္း အေတာ့္ ကိုေဟာင္းႏြမ္းေနခဲ ့ပါျပီ။ စားေသာက္လို ့<br />ရျပီဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို ့ဟာ ပန္းကန္ ကိုယ္စီေလးေတြ နဲ ့အတူ တန္းစီျပီးခ်<br />ထားေပးတဲ ့ အရံသင့္စားစရာမ်ား ကို အေငြ ့ေလးေတြ တေထာင္းေထာင္း နဲ ့<br />ပန္းကန္ထဲ ကို ထည့္ယူၾကပါတယ္။<br /> ပထမဦးဆုံး အုပ္ေဆာင္း ကေတာ့ ထမင္း ကို စပ်စ္သီးေျခာက္ နဲ ့ဆီအနည္း<br />ငယ္ထည့္ျပီး ခ်က္ထားတဲ့ ထမင္း ၊ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဒံေပါက္ပုံစံ ခ်က္တဲ ့<br />ေဒသအေခၚ ခါဘူလီ (ကာဘူလီ) ထမင္း၊ သူနဲ ့ကပ္ကလွ်က္ ကထမင္းျဖဴ ၊<br />ေနာက္ Kidney Bean ကို ခပ္ပစ္ပစ္ ခ်က္ထားတာ၊ ေနာက္ ၾကက္သား ကို<br />Bone Less အတုံးေတြ ကို ခရမ္းခ်ဥ္သီး နဲ ့ ေရာေၾကာ္ထားတာ၊ ေနာက္ ငါး<br />ကို အရိုးမပါ အသားျပားလို ခ်ဳိခ်ဥ္ခ်က္၊ ေနာက္ အမဲသားနွပ္၊ သိုးသားခ်က္၊<br />သိုးသားကင္၊ အမဲသားတုတ္ထိုးလို ဘာဘီက်ဴး ၊ အာဖဂန္ နံျပား အစရွိတာေတြ<br />ကို အလွ်င္းသင့္သလို စားနိုင္သေလာက္ထည့္ယူ ျပီးေတာ့ ကို ယ့္စားပြဲ မွာ<br />ထိုင္စားေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ က သိုးသား ကို ဘယ္လိုခ်က္ခ်က္ အနံ ့မခံ နိုင္လို ့<br />မစားပါဘူး။ အမဲသား နွပ္ထားတာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။<br /> ထမင္းစားျပီးေတာ့ အခ်ဳိပြဲ ကို စက္ပိုင္းပုံ တစ္ပတ္လည္ ျပင္ဆင္ထားေပး<br />ပါတယ္။ အသီး အနွံေတြ၊ ကိတ္မ်ဳိးစုံ ၊ စည္သြတ္ဘူးထဲ က အသီးေတြ နဲ ့<br />အေတာ့္ ကို စုံလင္ပါတယ္။<br /> စားလို ့ေသာက္လို ့ေကာင္းပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက တစ္ေယာက္စာအ<br />တြက္ဘယ္ေလာက္က်လဲ တဲ့။ ကိုယ္ကလည္း ေဒၚလာ ၂၀ ေလာက္က်မယ္<br />ထင္တာပဲ လို ့ေျပာထားပါတယ္။ သူက ေျပာတာ က ဟိုတယ္အ၀င္၀ မွာ<br />တစ္ေယာက္ ကို ၇၈ ေဒၚလာက်မယ္ လို ့ေရးထားတယ္ လို ့ေျပာတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ ကိုယ္သိတာက ဟိုးအယင္ က လဲ နွစ္ေယာက္တည္းလာစားတာ<br />တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၂၀ နဲ ့ ၁၈ ေဒၚလာပဲ က်တယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ေျပာ<br />လိုက္ပါတယ္။<br /> ဘဏ္ ကိုသြားရဦးမွာ မို ့ စားေသာက္ျပီးတာ နဲ ့ ေငြရွင္းလိုက္ပါတယ္။<br />တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၂၀ က်တာမို ့ ေစ်းၾကီးတယ္လို ့ေျပာလို ့ရေသာ္<br />လည္းပဲ အဆင္ေျပေျပ စားရတာမို ့ ေစ်းအေတာ္ပဲလို ့ပဲ ေျပာၾကပါစို ့။<br />ကားသမား လည္းေရာက္ျပီမို ့ ကဘူးဘဏ္ ရုံးခ်ဳပ္ ကို ေငြသြားထုတ္ၾက<br />ပါတယ္။ ေငြထုတ္ျပီးေတာ့ အလုပ္က ဗီဇာထုတ္ရမွာ ညေန ၄ နာရီခြဲ ဆို<br />ေတာ့ ျမိဳ ့ထဲမွာ မေစာင့္ခ်င္တာ နဲ ့ ရုံးကို ျပန္ခဲ ့ၾကပါတယ္။<br /> ညေန ေလးနာရီခြဲ မွာ တစ္ခါ ကားသမားနဲ ့အတူ အိႏိၵယသံရုံး ကို ဗီဇာ<br />သြားထုတ္ပါတယ္။ သူတို ့ေျပာထားတာ ညေန ေလးနာရီခြဲတဲ့။ ထုတ္ခြင့္မ<br />ရေသးပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ ၁၅ မိနစ္ ေလာက္ၾကာမွ ပဲ တန္းစီခိုင္းျပီး သုံး<br />ေယာက္တစ္တြဲ သံရုံးထဲ ၀င္ခိုင္းပါတယ္။<br />ဗီဇာ ထုတ္တဲ့အခါမွာေတာ့ သံရုံး အုတ္ထရံ ကို ေဖာက္ထားတဲ့ ၆လက္မ<br />ပတ္လည္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ ကေန ျပီးေတာ့ ထုတ္ေပးတာပါ။ ကိုယ့္ေရွ ့<br />က သုံးေလး ေယာက္ ေစာင့္ျပီးေတာ့ ေဘာက္ခ်ာ ေပးလိုက္တာနဲ ့ စာအုပ္<br />ျပန္ရလာပါတယ္။<br />အခ်ိန္က ငါးနာရီ ထိုးပါျပီ။ ညေနလည္းေစာင္းျပီ မို ့ ရုံး ကိုျပန္လာခဲ ့ၾကပါ<br />တယ္။ ၁၉ ရက္ေန ့ တစ္ရက္တာေတာ့ ရုံးမွာ လုပ္စရာရွိတာ၊ လႊဲစရာရွိတာ<br />ကို လႊဲ၊ ျပီးေတာ့ အခန္းျပန္ျပီးေတာ့ လိုတာေလးေတြ အိတ္ထဲ ကို ထည့္<br />ရပါတယ္။ သိပ္လည္းမမ်ားပါဘူး။ အ၀တ္အစားနည္းနည္းပါးပါး ေလာက္<br />နဲ ့က်န္တာက တိုလီမိုလီေလးေတြပါ။<br /> ညေနစာထမင္းစားေသာက္ျပီးေတာ့ ေစာေစာအိပ္မယ္ ဆိုေတာ့လည္းပဲ<br />ဘယ္လိုမွ အိပ္မေပ်ာ္ လို ့ သတင္းဖြင့္ၾကည့္ လိုက္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္<br />လိုက္နဲ ့ပဲ မနက္ ေလးနာရီ ထိုးသြားပါတယ္။<br /> ၂၀ ရက္ေန ့ မနက္ကိုေရာက္ျပီဆိုေတာ့ ေလယဥ္ကြင္း ကိုသြားရေတာ့မွာ<br />ပါ။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေသာက္၊ ဘုရားေလးဘာေလးရွိခိုးဦးခ်ျပီး ကားသမား ကို<br />ေစာင့္ေနရပါတယ္။ မနက္ ငါးနာရီခြဲေလာက္ ေလဆိပ္ ကို ေရာက္ပါျပီ။အိႏိၵယ<br />ကို၀င္ျပီးေတာ့ စာအုပ္လဲရဖို ့ရွိေတာ့ ေစာနိုင္သမွ် ေစာေစာေရာက္ခ်င္ပါတယ္။<br />ေလယဥ္က ၇ နာရီ ၅၅ ထြက္မယ္ေျပာပါတယ္။<br />မယုံရတဲ့ ၊ အခ်ိန္မေလး စားတတ္တဲ ့ တိုင္းျပည္ မွာဆိုေတာ့ ေလယဥ္ထြက္ခ်ိန္<br />ဟာ အေတာ့္ကိုေနာက္က်ေနပါျပီ။ မနက္ ၉ နာရီမွ ကဘူးေလဆိပ္ကေန ေဒလီ<br />ကိုထြက္ခြာခဲ ့ပါတယ္။ ပ်ံသန္းခ်ိန္ က ၂ နာရီၾကာမွာဆိုေတာ့ ေန့လည္ ၁၁ နာရီ<br />ေဒလီခ်ိန္ ၁၂ နာရီမွ ေရာက္ပါတယ္။ ေလယဥ္ကေနျပီးေတာ့ ဆင္း ေလွ်ာက္လမ္း<br />အရွည္ၾကီးေလွ်ာက္ျပီးမွ လ၀က ေကာင္တာကို ေရာက္ပါတယ္။အယင္ေခါက္ေတြ<br />တုန္းက Transit ခန္းမွာပဲ တစ္ေနကုန္ ေနျပီး ည က်မွ သာ Boarding Pass ရျပီး<br />ဘန္ေကာက္ေလယဥ္ေပၚတက္ရတာပါ။<br /> အခုကေတာ့ ျမန္မာသံရုံး ကို သြားရမွာဟုတ္လို ့ ေလဆိပ္ မွာအခ်ိန္မၾကာခ်င္<br />ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ခရီးသည္ ေလယဥ္ေတြ တစ္စီးျပီးတစ္စီး ဆိုက္ေနေတာ့<br />လ၀က ေကာင္တာ မွာ လူကအင္မတန္မ်ားပါတယ္။ လ၀က ေကာင္တာျဖတ္ျပီး<br />ေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးဖို ့ Black Label နွစ္လုံး၀ယ္ပါတယ္။ အဲဒီကေနျပီးတစ္ခါ<br />ေငြလဲ ဖို ့ အတြက္ State Bank Of India ေငြလဲ ေကာင္တာမွာ တန္းစီရပါတယ္။<br />တန္းစီတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ေရွ ့မွာ က ၂ ေယာက္ပဲ ရွိတာပါ။<br /> အိႏိၵယနိုင္ငံ အင္ဒီရာဂႏီၵေလဆိပ္အသစ္ က အၾကီးၾကီးပါပဲ။ ေလယဥ္ေတြက<br />လည္းပဲ တစ္မိနစ္ တစ္စီးေလာက္ အတက္အဆင္းရွိေနတဲ ့ ေလယဥ္ကြင္းပါ။<br />ဒါေပမယ့္ ဘာေတြ မွားေနလဲေတာ့မသိဘူး။ ေငြလဲဖို ့ေကာင္တာ က ၂ ခုပဲ<br />ရွိတာမို ့ အင္မတန္မွ ရိတ္ တဲ့ Thomas Cook ရယ္ ၊ State Bank of India<br />ရယ္ ဒီနွစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုရိတ္ၾကီး Thomas Cook မွာ လူေတြက<br />အမ်ားၾကီးတန္းစီေနတာမို ့ SBI မွာေငြ လဲဖို ့တန္းစီလိုက္ပါတယ္။<br /> အစိုးရ၀န္ထမ္း ေတြ ျဖစ္တာမို ့ ေျပာရတာဆိုရတာ က အစ၊ ဘာမွ အဆင္<br />မေျပသလို အလုပ္လုပ္ေနတာကလည္း မလုပ္ခ်င္လုပ္ခ်င္ လွဳပ္လီ လွဳပ္လဲ ့နဲ ့<br />အင္မတန္စိတ္ပ်က္ စရာေကာင္းပါတယ္။ ေငြလဲတာမွာတင္ မ လိုအပ္ပဲ နဲ ့<br />၁၅ မိနစ္ေလာက္ ကုန္ပါတယ္။ ေငြလဲနွဳန္းက တစ္ေဒၚလာကို ၄၄ ရူပီး ပဲ ရ<br />ပါတယ္။ အဲဒီ အထဲ ကေနျပီး Tax က ၂ မ်ဳိး နွဳတ္ပါတယ္။ တစ္ခုက ၇ ရာနွဳန္း<br />ေနာက္တစ္ခု က ဆားဗစ္Tax တဲ ့။ အဲသလိုပဲ Thomas Cook ကလဲ ယူပါတယ္။<br />SBI ( State Bank of India) က ယူတာ နည္းပါေသးတယ္။ ဥပမာ ေဒၚလာတစ္<br />ရာလဲယင္ ရူပီး ၄၄၀၀ ရမယ့္အစား ရူပီး ၄၃၀၀ စြန္းစြန္းပဲ ရပါတယ္။ တကယ္<br />လို ့ Thomas Cook မွာ လဲယူမယ္ဆိုယင္ ေတာ့ ၄၄၀၀ ရမယ့္အစား ၄၂၀၀ရူပီး<br />ေလာက္ပဲ ရမွာေသခ်ာပါတယ္။ သူက ရိတ္တယ္ေလ။<br /> တကယ္လို ့မ်ား မိတ္ေဆြ တို ့ၾကဳံၾကိဳက္လို ့ အိႏိၵယသြားယင္ ေဒၚလာ နဲ ့ရူပီး<br />လဲလွယ္ရာမွာ လိုအပ္သေလာက္ သုံးလို ့ကုန္သေလာက္သာ လဲသင့္ပါတယ္။<br />ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အ၀င္မွာ ေငြလွဲနွဳန္းက 1US=44 Rps ျဖစ္ျပီး ေတာ့<br />အျပန္အထြက္မွာ Thomas Cook က ရူပီးျပန္၀ယ္ယင္ေတာ့ 55Rps= 1US<br />ပဲ ေပးေတာ့မွာမို ့ ေဒၚလာ တစ္ေထာင္လဲ ယင္ ကိုယ္က ၄၄၀၀၀ ပဲ ရခဲ ့ျပီး<br />ေတာ့ ရူပီး ၅၅၀၀၀ ေပးမွ သူတို ့ဆီက ေဒၚလာ တစ္ေထာင္ျပန္ရမွာပါ။ စဥ္းစား<br />သာၾကည့္ပါ မိတ္ေဆြ၊ ရူပီးတစ္ေသာင္းတိတိရွဳံးပါျပီ။ ဒါဟာ အိႏိၵယရဲ ့အၾကီးဆုံး<br />တံခါးေပါက္ အ၀င္အထြက္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာပါ။<br /> ျပန္ဆက္ပါဦးမယ္။ ေငြလဲျပီးေတာ့ယင္ ကားငွား ဖို ့ အတြက္ ေငြၾကိဳေပးစံ<br />နစ္ကား ကို ငွားလိုက္ပါတယ္။ ျမန္မာသံရုံးတည္ရွိရာ က်နကပူရီ အရပ္ ကို<br />ရူပီး ၂၈၀ ေပးရပါတယ္။ အိတ္ ကေလးဆြဲ ျပီးေတာ့ အငွားကား ရွိရာ ကိုသြား<br />ေတာ့ ကားနံပါတ္ ၄၀ ကားသမားက အဂၤလိပ္ လို မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဒါနဲ ့<br />၄၁ က ကားသမားေလး က သူလိုက္ပို ့မယ္ ဆိုလို ့ ေမာင္းထြက္ခဲ ့ပါတယ္။<br />ေန့လည္ ၁ နာရီထိုးေနပါျပီ။<br /> အိႏိၵယ က SIM ကတ္ေတြက လဲ အကုန္ ရက္ေတြလြန္ကုန္လို ့ လမ္းမွာ<br />လဲ ဘယ္မွ ဖုန္းဆက္လို ့မရပါဘူး။ ကားသမား ေကာင္ေလး အဲဒီ သံရုံး ရပ္<br />ကြက္ မွာပတ္ရွာရပါေတာ့တယ္။ အေမရိကန္ သံရုံး နဲ ့ တစ္ျခမ္းတည္းမွာ<br />ပါ။ လူတစ္ေယာက္ ကို ကားသမား က ရပ္ျပီးေမးေတာ့ အဲဒီ ေအာက္ က<br />လူက ဗမာလို ျပန္ေမးတယ္ ။ ဗမာျပည္က လာတာလားတဲ့။ ေၾသာ္ ပီပီသ<br />သၾကီး။ ကုလားလုိလုံး၀ မ၀ဲဘူး။ ဟင္ဒီ လို ေျပာေတာ့လဲ သူတို ့ေလသံ<br />အတိုင္းပဲ။ ကိုယ္ေတာင္ အံ ့ၾသတယ္။<br /> အဲဒီလူ ညႊန္ျပတာနဲ ့ပဲ သံရုံး ကို နွစ္နာရီမွာ ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္.<br />သံရုံးထဲ ကို ကိုယ့္အိတ္ေလး ကိုယ္ဆြဲ ျပီး၀င္သြားရတာေပါ့။ တကၠစီသမား<br />ေလး ကိုလဲ လိုရမယ္ရ ဖုန္းနံပါတ္ယူထားလိုက္တယ္။ ငါ ညေန ေလဆိပ္<br />ျပန္ဆင္းမယ္ ။ မင္းကို ဖုန္းေခၚမယ္ လို ့ေျပာထားလိုက္တယ္။ ေကာင္ေလး<br />က သူ ့ကို နာရီ၀က္ၾကိဳေခၚပါတဲ့။<br /> သံရုံး က ၀င္းအက်ယ္ၾကီးပါ။ ျခံၾကီးက ၾကီးသေလာက္၊ အပင္အခက္ေတြ<br />နဲ ့စိမ္းလန္း စိုေျပပါတယ္။ ဂိတ္ကေနျပီးေတာ့ တစ္မိနစ္ သာသာေလာက္<br />ေလွ်ာက္သြားယင္ ပင္မ အေဆာက္အဦး ကို ေရာက္ပါျပီ။ နွစ္ထပ္ အေဆာက္<br />အဦး ျဖစ္ျပီးေတာ့ အနည္းငယ္ေတာ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနပါျပီ။ ဦးနု လက္ထက္က<br />တည္း က တည္ေဆာက္ထားခဲ ့တယ္လို ့ဖတ္ဖူးပါတယ္။<br /> ျမန္မာသံရုံး က ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ကို ေမး ေတာ့ သူက အဂၤလိပ္လို ျပန္<br />ေျဖေနပါတယ္။ ေနာက္မွ သတိထားမိတာက အိႏိၵယနိုင္ငံသား၀န္ထမ္း ျဖစ္ေန<br />ပါတယ္။ ရုပ္ကလဲ ဗမာနဲ ့အရမ္းတူေတာ့ ကိုယ္လဲ ဗမာပဲထင္တာေပါ့။<br /> အေပၚထပ္က ပထမ အတြင္း၀န္ ကို အကူအညီ ေတာင္းပါတယ္။ျမန္မာသံရုံး<br />ကအားလုံးအကူအညီေပးပါတယ္။ သေဘာလည္းေကာင္းပါတယ္။ အခြန္ေဆာင္<br />တာ၊ စာအုပ္အသစ္လုပ္တာ၊ လိုေလေသးမရွိ၊ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ အားသြန္ခြန္<br />စိုက္ ကူညီေပးတာကိုျမင္ရေတာ့ အရမ္းကိုပဲ ၀မ္းသာမိတယ္။ ဘန္ေကာက္ျမိဳ ့<br />ျမန္မာသံရုံး က ၀န္ထမ္းေတြ နဲ ့သြားယွဥ္ၾကည့္မိတယ္။ တျခားစီပဲ။ တကယ့္ကို<br />မွ ဆီနဲ ့ေရလိုကြာတာ။ ဘန္ေကာက္သံရုံးမွာ အတြင္း၀န္ နဲ ့ေတြ ့ရဖို ့ေနေနသာ<br />သာ ၊ အခြန္စာေရး က အစ အခြန္လာေဆာင္သူ ကို ေဟာက္ခ်င္တာတစ္မ်ဳိး၊<br />အခြန္ပိုလိုခ်င္တာ က တစ္မ်ဳိး၊ နဲ ့ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ရွာျပီး ရစ္လိုက္တာ ၊ ကြ်န္<br />ေတာ္ ဘန္ေကာက္မွာ အခြန္ေဆာင္ဖို ့ေငြ ကြက္တိတြက္ယူလာတာ၊ အဲဒီ အခြန္<br />စာေရး က ကြ်န္ေတာ့ ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ Arrow အကၤ်ီ နဲ ့ Cross ေဘာလ္ပင္<br />ကိုင္ တယ္ လို ့ဆိုျပီးေတာ့ အခြန္ တိုးေကာက္တာ ကို ခံလိုက္ရပါတယ္။<br /> သံရုံး ေစာင့္ဆိုင္းရာေနရာမွာလဲ ျမန္မာပြဲစားေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကပါတယ္။<br />ဘတ္တစ္ေထာင္နဲ ့ ပြဲစားအပ္ယင္ အခြန္သက္သာတယ္လို ့ေျပာပါတယ္။<br />အခုျမန္မာသံရုံး က ပထမအတြင္း၀န္က အစ အားလုံးက ကူညီေဖးမ ျပီးေတာ့<br />မျပီးျပီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတယ္။ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ လို တရင္းတနွီးဆက္<br />ဆံတယ္။ အခြန္ေဆာင္တာကိုလည္း ပဲ ထိုက္သင့္သေလာက္ပဲ ၊ သက္သာသင့္<br />တာ သက္သာေအာင္ ေကာက္ခံတယ္။ အားလုံးေျပေျပေခ်ာေခ်ာ နဲ ့ပဲ ညေန<br />ေျခာက္နာရီ မွာ အခြန္လည္းေဆာင္ျပီး၊ စာအုပ္လဲ အသစ္ရ ျပီ။ ည ေလယဥ္က<br />၁၁ နာရီစီးရမွာ ဆိုေတာ့ သူတို ့လဲ မနားမေန ေဆာင္ရြက္ေပးၾကတယ္။<br />ကြ်န္ေတာ္ နိုင္ငံျခားမွာေနခဲ ့တဲ ့ ၈ နွစ္အတြင္း ျမန္မာသံရုံး ကို ေရာက္ဖူးတာ<br />၃ နိုင္ငံရွိတယ္။ ဒီ ေဒလီသံရုံးက က ေဆာင္ရြက္ရတာ ေျပာဆိုရာ ကူညီေပးတာ<br />အေကာင္းဆုံးပဲ။ ဘန္ေကာက္သံရုံးကေတာ့ ေနာက္ၾကဳံယင္ ၀င္းထဲေတာင္မ<br />၀င္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပဲ ေအာ္ေၾကာ့လံဆက္ဆံေရးညံ ့တယ္။<br /> သံရုံးကိစၥ ျပီးေတာ့ ညေန ေျခာက္နာရီ ေက်ာ္ေလာက္ အျပင္ထြက္လိုက္ေတာ့<br />ေမွာင္စပ်ဳိးေနျပီ။ လမ္းမၾကီးဖက္ ကိုထြက္ျပီး အငွားကား တစ္စီး ရွာေပမယ့္<br />ရွာမရလို ့ လာပို ့သြားတဲ ့ေကာင္ေလး ကို ပဲ ဖုန္းဆက္ ေခၚရပါေတာ့တယ္။<br />အာဖဂန္ က ဖုန္း နံပါတ္ က Roaming ဖြင့္ထားတာေၾကာင့္ အဆင္ေျပပါတယ္။<br />ကားသမားေလး ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္ေတာ့ ၇နာရီ ေက်ာ္ ေနပါျပီ။<br /> ကားသမားကို ခပ္ျမန္ျမန္ေမာင္း ေလယဥ္က ၈ နာရီ ကို ၀င္ရမွာဆိုေတာ့<br />ေကာင္ေလးက ခပ္ျမန္ျမန္ ျဖတ္လမ္းက ေမာင္းပါေတာ့တယ္။ အခု အိႏိၵယနိုင္<br />ငံ ထဲ ကို ၀င္တာ ၂၀၀၉ ကေန ဆိုယင္ ပထမဦးဆုံးျပန္၀င္ျဖစ္တာ။ လမ္းေတြ<br />နဲ ့တံတားေတြ ဟာ အၾကီးအက်ယ္ေျပာင္းလဲသြားလို ့သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။<br />ေလဆိပ္ ကေနျပီးေတာ့ Metro Train စီးသြားယင္ ျမိဳ ့ထဲ ေရာက္တယ္။ ဘယ္<br />ဘူတာလဲ ေတာ့မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကားနဲ ့သြားတာ ပိုျပီးေတာ့ စိတ္တိုင္းက်<br />တယ္လို ့ဆိုျပီးေတာ့ သြားခဲ ့တာပါ။ ေနာက္တစ္ခါက်မွ Metro စီးဦးမယ္။<br /> ေလဆိပ္ ထြက္ခြာေဆာင္ ကို ေတာ့ ည ၈ နာရီ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေရာက္<br />ပါတယ္။ ေလဆိပ္ မွာေတာ့ ကိုယ္စီးမယ္ TG ေကာင္တာလဲ ဖြင့္ေနျပီ ဆိုျပီး<br />ေတာ့ ယင္ ေကာင္တာေရွ ့သြားရပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္ ့ ၀န္ထမ္းေတြ က ေနာက္<br />က်လို ့လားဘာလို ့လဲ ေတာ့မသိပါဘူး။ ေကာင္တာေရွ ့မွာ နာရီ ၀က္ေလာက္<br />ေစာင့္ေနရပါတယ္။ ၉နာရီ မထိုးခင္ေလာက္ အိတ္ ကို ေကာင္တာအပ္ျပီးေတာ့<br />တြန္းလွည္းတစ္စီး နဲ ့ လဖက္ရည္ေသာက္ မုန္ ့စား ပါတယ္။ ေလဆိပ္အသစ္ဆို<br />ေတာ့ ေကာ္ဖီ လဖက္ရည္တစ္ခြက္လည္း ရူပီး ၁၀၀ ေက်ာ္၊ ၾကက္သားဆင္းဒ၀စ္<br />လဲ ရူပီး ၁၄၀ ၊ ေခ်ာကလက္ကိတ္ တစ္တုံး ရူပီး ၁၀၀ ေက်ာ္ ေပးရပါတယ္။<br />ေန့ခင္းက ထမင္းမစားရေသးတာေၾကာင့္ စားေကာင္းေကာင္း နဲ ့စားလိုက္တာ<br />အားလုံးေျပာင္သလင္းခါသြားပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ေလဆိပ္ ခန္းမ ထဲမွာ ကင္မရာ<br />နဲ့ ဟိုရိုက္ဒီရိုက္ ေပါ့ဗ်ာ။<br /> ေလဆိပ္ အျပင္မွာတုန္း က ေတာ့ ဟိုးအယင္က လို ပဲ ဓါတ္ပုံ ရိုက္ခြင္ ့မျပဳဘူး<br />ထင္လို ့ မရိုက္ရဲဘူး။ ၂၀၀၇ ေလာက္က ေဒလီ ေလဆိပ္မွာ အထဲမွာ ကင္မရာနဲ ့<br />ဟိုရိုက္ဒီရိုက္ လုပ္ေနတုန္း ရဲ က လာျပီးေတာ့ တားတယ္။ သူတို ့ေလဆိပ္မွာ<br />ဓါတ္ပုံ ရိုက္ခြင့္မရွိတဲ ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့လဲ အိႏိၵယေလဆိပ္ က လူၾကီးေတြ နားလည္<br />လာျပီ။ အတြင္းအျပင္ ၾကိဳက္သလို ဓါတ္ပုံ ရိုက္ခြင့္ေပးလိုက္ျပီ။<br /> ေလဆိပ္ ထြက္ခြာေဆာင္မွာ Thomas Cook က ေငြလဲေကာင္တာေတြ ကို<br />ေငြသြားလဲမယ္ လို ့သြားၾကည့္ပါတယ္။ အထက္က ေရးခဲ ့သလိုပဲ ၅၅ ရူပီးေပးမွ<br />၁ ေဒၚလာရမယ္။ ကိုယ္လဲစဥ္တုန္းက တစ္ရာကို ၄၃၀၀ ေက်ာ္ပဲ ရတယ္။ ဒီေတာ့<br />ေနယင္းထိုင္ယင္း ေသာမတ္စ္ကြတ္မွာေတာ့ အဆုံးမခံနိုင္ဘူး လို ့ဆိုျပီး ရူပီးေငြ<br />အားလုံး ကို အိတ္ထဲ ထည့္လာပါတယ္။<br /> ျပီးေတာ့ လဝက ေကာင္တာ ကို ျဖတ္ရပါတယ္။ အဲတာျပီးတာနဲ ့ လုံျခဳံေရးစစ္<br />ေဆးခံရပါတယ္။ လုံျခံဳေရး စစ္ေဆးခံျပီးမွာ ထြက္ခြာခန္းမ ကို ေရာက္ပါေတာ့<br />တယ္။ စစခ်င္း ေတြ ့ရမွာေတာ့ အရက္ နဲ့ စီးကရက္ မ်ဳိးစုံ ေရာင္းတဲ ့ ေဒလီ ဂ်ဴတီ<br />ဖရီးဆိုင္ ၾကီးပါ။ သူ ့မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွာေတာ့ ကမၻာ့ နာမယ္ၾကီး အလွကုန္မ်ဳိးစုံ<br />ေရာင္းတဲ့ ဂ်ဴတီဖရီးဆိုင္၊ အဲဒီက ဆက္ေလွ်ာက္ယင္ေတာ့ ဘယ္ဖက္မွာ နာမယ္<br />ၾကီးတံဆိပ္ဆိုင္ေတြ၊ သူတို ့ေရွ ့က အလယ္ေကာင္မွာ က အရက္ဘား၊ အရက္<br />ဘားေဘးမွာ က ေသာမတ္စ္ကြတ္ခ္ ေငြလဲေကာင္တာ။ အဲဒီေကာင္တာမွာေတာ့<br />အိႏိၵယ နိုင္ငံသား ပဲ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ရမယ္တဲ့။ နိုင္ငံျခားသား ကေတာ့<br />သူတို ့ဆီမွာ ေရာင္းလို ့လဲမရ ၀ယ္လို ့လဲ မရ၊ ဘယ္လိုမ်ဳိးဥပေဒလဲ ေတာ့မသိဘူး။<br /> ကိုယ္က ဘန္ေကာက္ ကေန ရန္ကုန္ျပန္မွာ။ ဘီယာျဖစ္ျဖစ္ အရက္ျဖစ္ျဖစ္<br />နည္းနည္းေတာ့ ေသာက္ဦးမွပဲ လို ့စဥ္းစားမိျပန္ေတာ့ ခုနက ဘားမွ ၀င္ထိုင္ပါ<br />တယ္။ ေစ်းၾကီးလိုက္တာကလဲ မေျပာပါနဲ ့။ အရက္ ၂ ပက္ ေဆာ္ဒါ ေရခဲ ကို<br />ရူပီး ၄၀၀ ( ၁၀ ေဒၚလာ) ယူပါတယ္။ ၀ီစကီ ကလည္း ျပည္တြင္းျဖစ္ ပဲရတယ္။<br />အဲသလိုမွန္းသိယင္ ေဂ်ာ္နီ၀ါးကား ရက္ေလဘယ္ တစ္လုံး ၁၉ ေဒၚလာနဲ ့၀ယ္<br />လိုက္ပါတယ္။ ( သူက ပါကင္ဖြင့္ေသာက္လို ့မရျပန္ဘူး)။ ဒါေၾကာင့္ မ၀ယ္ျဖစ္<br />တာ။ အဲဒီ အရက္ေရာင္းတဲ ့ဂ်ဴတီဖရီး ေရွ ့မွာ ေလး ေခါက္ေလာက္ျဖတ္သန္း<br />ၾကည့္တယ္ ။ ၀.၅ လီတာ ပုလင္းေသး ရမလားေပါ့။ ေျခသာေညာင္းပါတယ္။<br />၀.၅ လီတာလဲ မရွိ ၀.၁ လီတာအေသးလဲမရွိ ဆိုေတာ့ လဲ နွမလက္ေလ်ာ့ေန<br />ေလဦးေတာ့ ဆိုျပီး ေတာ့ ေလယဥ္စီးရမယ့္ ဂိတ္နံပါတ္ ၉ ကို ထြက္လာခဲ ့ပါ<br />တယ္။<br />ေလယဥ္ဂိတ္ရွိတဲ ့ေနရာ ကို အေတာ့္ကို အေ၀းၾကီးလမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။<br />အဲသလို နဲ ့ေလွ်ာက္လာယင္း ကေနျပီး ဂိတ္ နံပါတ္ ေလး နားေရာက္ေတာ့<br />ဂ်ဴတီဖရီး ဆိုင္ အေသးစားေတြ ့ပါတယ္။ စီးကရက္ နဲ့ အရက္ ၊ ေခ်ာကလက္<br />ေရာင္းပါတယ္။ ဒါ နဲ ့Grants တံဆိပ္ ၀.၅ လီတာ ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါ<br />ေသးေသး ကို ၁၀ ေဒၚလာတဲ့။<br /> အစီအစဥ္က ေလယဥ္ေပၚေရာက္မွ ေသာက္မယ္လို ့စိတ္ကူးပါတယ္။<br />အဲတာကေနျပီး အေအးဗူးေတြ ေရာင္းတဲ ့စက္ေရာက္ေတာ့ စိတ္ကူး ေျပာင္း<br />သြားပါတယ္။ အခ်ဳိရည္ ဗူးစက္ထဲကေနျပီး ေရသန့္ဗူး၊ ေရေႏြးဗူး ေတြ ၀ယ္<br />လိုက္ပါတယ္။ ၀ယ္ျပီးေတာ့ ခုနက္ ၀ီစကီ တစ္ျပားကို နွစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလုပ္<br />ပါတယ္။ အဲတာတစ္ငုံေသာက္လိုက္၊ ေတာင္ၾကည့္လိုက္ ေျမာက္ၾကည့္လိုက္<br />အာလူးေၾကာ္စားလိုက္ ဟန္က်ေနပါတယ္။<br /> ည ၁၀နာရီ ၄၅ ေလာက္က်ေတာ့ တီ၈်ီ ကေနျပီး ေလယဥ္ေပၚ ကို ခရီး<br />သည္ေတြ တင္စျပဳေနပါျပီ။ ေလယဥ္က Jambo 747 ပါ။ ေလယဥ္ေပၚ ကို<br />တက္ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ထိုင္ခုံမွာ ေနရာယူလိုက္ျပီး ခါးပတ္ပတ္ျပီးထိုင္ေနခဲ့ပါ<br />တယ္။ ေလယဥ္ကလဲ ထြက္ခြာခ်ိန္ ထက္ နာရီ၀က္ေလာက္ေနာက္က်ျပီး<br />မွပဲထြက္ေတာ့ ကိုယ္လည္းပဲ ထိုင္ခုံမွ သတင္းစာဖတ္ျပီးလိုက္လာတာေပါ့။<br />ေလယဥ္ေပၚက လဲ ၀ီစကီ တိုက္ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္အိတ္ထဲ က ၀ီစကီ နဲ့<br />အတူ သူတို ့၀ီစကီ ေရာလိုက္ေတာ့ ေဘးခုံေတြ လူမရွိတာမို ့ သုံးခုံတြဲ မွာ<br />ေျခဆန့္လက္ဆန့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။<br /> အိပ္ရာက နိုးလာခ်ိန္မွာေတာ့ ေလယဥ္ပ်ံၾကီးဟာ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္<br />ကိုခ်ဥ္းကပ္လို ့လာပါျပီ။ ဗိုက္က လဲ အေတာ္ဆာလာတာမို ့ ေလယဥ္ေမာင္<br />ကိုေခၚျပီး ထမင္းဗူး လို ့ေမးတဲ့ အခါမွာ ေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ ့ ျပန္<br />ၾကားသံ ကို ပဲ ၾကားလိုက္ရပါေတာ့တယ္................................<br /><br />( တတိယပိုင္း ကို ဆက္ေရးပါဦးမယ္)<br /><br />ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ.........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-6075160307110091106?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-83019421007628529682011-10-21T00:46:00.002+04:302011-10-21T00:56:02.455+04:30ကြ်န္ေတာ္နွင့္ ေျပာမဆုံးေပါင္ အေၾကာင္းမ်ား<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-A5C4cZbI9OQ/TqCAs0I3mdI/AAAAAAAAA44/H78eHtqcSBY/s400/DSC09300.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" width="400" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">အင္ဒီရာဂႏီၵ ေလဆိပ္ ထြက္ခြာခန္းမ က ပန္းအလွခုံ ေလးပါ။</td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-A5C4cZbI9OQ/TqCAs0I3mdI/AAAAAAAAA44/H78eHtqcSBY/s1600/DSC09300.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> </a> </div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1N5PIF4it7A/TqCBBspy1tI/AAAAAAAAA5A/k5f6EBXDLwI/s1600/DSC09304.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="300" src="http://3.bp.blogspot.com/-1N5PIF4it7A/TqCBBspy1tI/AAAAAAAAA5A/k5f6EBXDLwI/s400/DSC09304.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">အင္ဒီရာဂႏီၵေလဆိပ္ထြက္ခြာေဆာင္ က ဆင္္းသားအမိ ရဲ ့ေၾကးထြင္းလက္ရာပါ။</td></tr></tbody></table><br />ဘယ္ကစေျပာရမလဲလို ့စဥ္းစားေတာ့ အိႏိၵယနိုင္ငံ ကို ျပည္၀င္ခြင့္ ရဖို ့အတြက္<br />အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံ၊ ကဘူးျမိဳ ့ေတာ္မွာ ရွိတဲ့ အိႏိၵယနိုင္ငံ သံရုံး ကို ဗီဇာ ေလွ်ာက္<br />တာကေနစေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။<br /> စက္တင္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန ့ ေန့လည္ခင္း UNOPS ရုံးမွာ တင္ဒါ အစည္းအေ၀း<br />တက္ယင္းကေန အျပန္က်ေတာ့ အိႏိၵယသံရုံး ကို ေန ့လည္ ၃ နာရီေလာက္မွာ၀င္<br />ၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ့အခ်ိန္ က မနက္ ၁၀နာရီခြဲ မွ ေလွ်ာက္လႊာတင္လို ့ရ<br />တယ္ တဲ့။ သံရုံးတည္ေနရာက နာမယ္ေက်ာ္ ဗုံးခဏခဏ အခြဲခံရတဲ့ City Centre<br />လို ့ လူသိမ်ားတဲ့ ကုန္တိုက္ၾကီးနား က လမ္းအဆုံးမွာေပါ့။<br /> ဒီေတာ့ စက္တင္ဘာ ၁၂ ရက္ေန ့မွာ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္း ေတြ နဲ့ အတူ<br />မိတၱဴမ်ား ကူးျပီးေတာ့ ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္ျပီး မနက္ ၁၀ နာရီမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေနတဲ ့<br />ရုံး ကေနျပီး ေတာ့ ဒရိုင္ဘာ နဲ ့ သံရုံး ကို ထြက္ခဲ ့ပါတယ္။ သံရုံး တည္ရွိရာလမ္း<br />ထဲ ကို ကား၀င္မရေအာင္ ေမာင္းတံဂိတ္ၾကီး နဲ ့ပိတ္ထားသမို ့ ကား ကို ခပ္လွမ္း<br />လွမ္းမွာ ရပ္ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ ့အတူ သံရုံး အေပါက္နား ကို<br />လမ္းေလွ်ာက္သြားရာမွာေတာ့ လမ္းထိပ္ ေမာင္းတန္ ဂိတ္ကေနျပီးေတာ့ ယင္<br />အာဖဂန္ ရဲ မ်ားက စစ္ေဆးပါေတာ့တယ္။<br /> ျပီးေတာ့ လမ္းထဲ ကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီး သြားၾကပါတယ္။ အိႏိၵယသံရုံး မေရာက္<br />ခင္မွာေတာ့ အင္ဒိုနီးရွား သံရုံး ကို လမ္းညာဖက္ အျခမ္းမွာေတြ ့ရပါတယ္။ အဲဒီ<br />မွာလည္း လုံျခဳံေရးေတြ ထူထူထဲထဲ ခ်ထားတာေတြ ့ရပါတယ္။<br />အိႏိၵယ နိုင္ငံ သံရုံး က ေတာ့ လမ္းရဲ ့ညာဖက္အျခမ္းမွာ တည္ရွိေပမယ့္လည္းပဲ<br />လမ္းတစ္၀က္ ကို အျမင့္ ၁၃ ေပေလာက္ျမင့္ တဲ ့ ကြန္ကရိ ဂ်ာစီဘယ္ရီယာ နဲ ့<br />ကာရံထားျပီးေတာ့ ေမာင္တံ အေသး၊ နဲ ့သံရုံး ကို ၀င္တဲ့လမ္း မွာ အတားအဆီး<br />ပိုက္ တစ္လုံး လမ္းလယ္ေကာင္ေထာင္ထားပါတယ္။<br /> အဲဒီဂိတ္မွာေတာ့ အာဖဂန္ ရဲေတြ ေလး ငါးေယာက္ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾကပါ<br />တယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲေလာက္ လုံျခဳံေရးထူထပ္ရလဲ ဆိုေတာ့ ၂၀၀၉ ခုနွစ္က<br />အေသခံ ကားဗုံး နဲ ့ ၀င္ေရာက္တိုက္ခံတာ ကို ခံရျပီး ကတည္း က အခုလို လုံ<br />ျခဳံေရး ကို အဆမတန္တိုးခ်ဲ ့ထားပါတယ္။<br /> သံရုံး ရဲ ့ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ က သစ္ပင္ ရိပ္မွာ ကိုယ့္လို ပဲ ဗီဇာ လာေလွ်ာက္<br />သူေတြ ကို ေတြ ့ရပါတယ္။ ေဒသခံ အာဖဂန္ေတြ၊ တျခား အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္<br />နဲ ့ နိုင္ငံျခားသားေတြ တစ္ေယာက္စ နွစ္ေယာက္စ ေပါ့။<br /> မနက္ ၁၀နာရီသာခြဲသြားပါတယ္။ ဗီဇာေလွ်ာက္ထားသူေတြ ကို မေခၚေသး<br />ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ၾကာမွ ရဲအရာရွိ ခပ္အိုအို လူၾကီးကေန<br />ျပီး အာဖဂန္စကား နဲ ့ တန္းစီ ခိုင္းျပီးေတာ့ နွစ္ေယာက္တစ္တြဲ ေပး၀င္ပါတယ္။<br />ကိုယ့္အလွည့္က သုံးခါေျမာက္ ေလာက္မွာ၀င္ရျပီဆိုေတာ့ သံရုံး ေမာင္းတံ ကို<br />သြားေတာ့ ရဲသားကေနျပီးေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ ကို ရွာေဖြ ေတာ့ မိုဘိုင္းဖုန္း ၊မီးျခစ္<br />ယူလို ့မရဘူးတဲ့။<br /> မရေတာ့ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္လိုလဲ မေျပာတတ္၊ ကိုယ္ကလဲ<br />အာဖဂန္လို မေျပာတတ္၊ လက္ဟန္ေျခဟန္ အျပည္ျပည္သုံး ဘာသာစကားနဲ ့<br />ေမးမွ လက္ညွဳိးထိုးျပရာ ကြမ္းယာေဆးလိပ္ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ မွာ အပ္ထားခဲ ့လို ့<br />ရတယ္ဆိုတာ နဲ ့သြားအပ္ရပါေသးတယ္။<br /> အဲဒီဆိုင္ေလး က ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရွိေပမယ့္ နီးပါတယ္။ စကၠန္ ့ ၅၀ ေလာက္<br />ေလွ်ာက္ယင္ ေရာက္ပါတယ္။ သူက အထဲ ကိုေခၚသြားျပီး ေတာ့ ဖုန္း၊မီးျခစ္ နဲ ့<br />ေဆးလိပ္ဘူး ကိုယုူျပီး တုံကင္ေလး တစ္ခု ေပးပါတယ္။ ဒီေတာ့ မွတစ္ခါ သံရုံး<br />ေမာင္းတံ ဂိတ္ ကို ျပန္သြားရပါတယ္။<br /> ၀င္ခြင့္ရျပီးေနာက္ သံဆူးၾကိဳး ဘယ္ရီယာ ၂ ခု ကို ထပ္ျပီး ျဖတ္ရပါတယ္။ ရွိလွ<br />ကိုက္ ၂၀ ေလာက္မွာေတာ့ ညာဖက္ မွာ တံခါးေပါက္ ေသးေသး ကို ၀င္သြားရ<br />ပါတယ္။ တံခါးအတြင္းမွာ တစ္ခါ အိႏိၵယသံရုံး ရဲ ့ စစ္ေဆးသူ က တစ္ခါ ခႏၶာကိုယ္<br />ကို ရွာျပန္ပါတယ္။ ရွိသမွ် အိတ္ထဲ က အကုန္ထုတ္ျပရပါတယ္။<br /> ဒီအခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ ရဲ ့ ေဖာင္တိန္ ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ကို စစ္ပါေတာ့<br />တယ္။ ေဖာင္တိန္ က ခပ္ေပါေပါ ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဖုံးထိပ္ မွာ စိန္ ပြင့္ေလးတစ္ခု<br />တပ္ထားတဲ ့ အခါ က်ေတာ့ အဲဒီ စိန္ပြင့္ ( အတုေနာ္) ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္<br />ရွဳ ့စစ္ေဆးပါတယ္။ အဲဒီလုံးျခဳံေရးက အဖုံးလဲ မဖြင့္ပဲ နဲ ့ဒါမယူရဘူးတဲ့။ အိုေကေပါ့<br />ဆိုေတာ့ သူတို ့သံရုံးအမိုးထဲ ကို ေရာက္ေတာ့ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ နဲ့ တန္းစီရတဲ ့<br />ေလွ်ာက္လမ္း ကို ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီ ေလွ်ာက္လမ္းအဆုံးမွာ အာဖဂန္ ရဲ<br />သားတစ္ေယာက္ က တစ္ခါ ခႏၶာကိုယ္ ကို ရွာေဖြပါေသးတယ္။<br /> အာဖဂန္သား ဆိုယင္ ေတာ့ ရွိသမွ်လူေနာက္ က တန္းစီ၊ ကိုယ္ က နိုင္ငံျခား<br />သားမို ့ လို ့ ေက်ာ္၀င္လို ့ရတယ္။ အဲဒီမွာ သံတံခါး ခ်ပ္ေလးက ေန အတြင္းက<br />လုံျခဳံေရး က ေသနတ္လြယ္လို ့ ေခ်ာင္းၾကည့္ျပီး ေတာ့ လူ၀င္ေပါက္ တံခါး ကို<br />ဖြင့္ျပီး ထိုင္ခုံမွာ ေနာက္ဆုံးက ၀င္ထိုင္ေစာင့္ ဖို ့ေျပာပါတယ္။<br /> ကိုယ္လည္းပဲ ေရွ ့က လူေလးငါးေယာက္ေနာက္ ၀င္တန္းစီထိုင္လိုက္ပါတယ္။<br />ထိုင္ေစာင့္ယင္း ၅ မိနစ္ ၁၀ မိနစ္တစ္ခါေလာက္ တစ္ေယာက္စီ၀င္သြားၾကပါ<br />တယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကိုယ္လည္း သံအရာရွိနဲ ့ ၀င္ေတြ ့ခြင့္ရပါ<br />တယ္။ သံအရာရွိက သူ ့စားပြဲမွာ ထိုင္လို ့။ ကိုယ္က သူ ့ေရွ ့က ျပီးေတာ့ စာရြက္<br />ေတြၾကည့္ယင္း Fax Form လိုတယ္ ဆိုလို ့ ျပန္ထြက္ျပီး ေဖာင္ျဖည့္ရပါတယ္။<br />ေဖာင္ျဖည့္ျပီးမွ တစ္ခါ သံအရာရွိက စစ္ေဆးပါတယ္။<br /> သူက ခင္ဗ်ား ပတ္စ္ပို ့သက္တမ္းက ငါးလ ပဲက်န္ေတာ့တယ္တဲ့။ သူ ့ဥပေဒ<br />အတိုင္းဆို ဗီဇာထုတ္ေပးလို ့မရဘူးတဲ ့။ ကိုယ္ကလဲ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ေပးရတာ<br />ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ PP သက္တမ္း က နည္းေနလို ့ နယူးေဒလီက ျမန္မာသံရုံးမွာ<br />စာအုပ္အသစ္ထုတ္ရမွာပါ။ လို ့ရွင္းျပရပါတယ္။ ဒီေတာ့သူက အင္း ဒီတခါေတာ့<br />ေပးလိုက္မယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ၊ဘယ္ေန ့သြားခ်င္တာလဲ ဆိုေမးပါတယ္။ ၂၀ ရက္ေန ့<br />ဆိုေတာ့ ဒါဆိုယင္ ၁၈ ရက္ေန ့မွာ ဗီဇာလာကပ္ပါ လို ့ေျပာျပီးေတာ့ ျပန္လႊတ္<br />ပါေတာ့တယ္။<br /> အခ်ိန္က ေတာ့ ေန့လည္ ၁၁ နာရီ ေလးဆယ့္ငါး ေလာက္ရွိသြားပါျပီ။ ဆိုတာ<br />နဲ ့ ထမင္းစားခ်ိန္လည္းနီးတာနဲ ့ရုံး ကို ျပန္လာခဲ ့ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ရက္<br />မနက္ မွာေတာ့ ၁၃ရက္ စက္တင္ဘာမွာေတာ့ တာလီဘန္ တပ္ဖြဲ ့ကေနျပီးေတာ့<br />အေမရိကန္သံရုံး နဲ ့ တစ္ကီလို အကြာက ေဆာက္လက္စ အေဆာက္အဦး ကို<br />၀င္စီးျပီးေတာ့ သံရုံး ကို ေလာင္ခ်ာ နဲ ့ပစ္ၾကခတ္ၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ အေဆာက္<br />အဦး နားေလး က လမ္းဆုံဟာ ကြ်န္ေတာ္ တို ့ အျမဲျဖတ္သြားျဖတ္လာေနၾကေန<br />ရာတစ္ခုပါ။ ေနာက္လမ္းဆုံ မွာလဲ Check Point တစ္ခု ရွိျပီးေတာ့ ေန့ ေရာ ည<br />ေရာ ပါ စစ္ေဆးေနတဲ ့ေနရာလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါ က ကြ်န္ေတာ္ ့ကို ကားေမာင္း<br />ေနတုန္း တားစစ္တဲ ့ေနရာလဲ ျဖစ္သလို မရပ္ေပးပဲ ေမာင္းေျပးခဲ ့ပါတယ္။<br /> ေဆာက္လက္စ အေဆာက္အဦ အျမင့္ က ၁၃ ထပ္ေလာက္ရွိျပီးေတာ့ တာလီဘန္<br />က အေပၚက ရဲ က ေအာက္ က ဆိုေတာ့ တိုက္ပြဲဟာ ရက္ဆက္သြားပါတယ္။ ဒီၾကား<br />ထဲမွာ အေမရိကန္ တပ္ေတြက သံရုံး ကေန ျပီးျပန္ခုခံ၊ ေနတိုးအဖြဲ ့က ရဟတ္ယဥ္ နဲ့<br />လည္း ကူညီတိုက္ေပးပါတယ္။ ေအာက္ က အာဖဂန္ ရဲ ၊ စစ္တပ္ေတြ ကလည္းပဲ<br />၀ိုင္း တိုက္ေနၾကပါတယ္။ ၁၃ ရက္ ၁၄ ရက္ မွာ ေန့ခင္း ေရာ ညဖက္ပါ တိုက္ပြဲ ျဖစ္<br />လို ့ လမ္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ကို ပိတ္ထားပါတယ္။<br /> ရုံးကလည္းပဲ လုံျခဳံေရး အေၾကာင္းျပျပီး ၁၃ ရက္ေန ့ ကို ရုံးပိတ္ရက္ အျဖစ္ ေၾက<br />ျငာျပီး ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ တိုက္ပြဲ က နာရီ ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ၾကာ ျဖစ္<br />ျပီးေတာ့ တာလီဘန္ ေျခာက္ေယာက္ ေသပါတယ္။ ရဲ နဲ ့စစ္သား ၉ ေယာက္ ေသ<br />ေၾကပါတယ္။ အကယ္၍ ကိုယ္က လည္း ၁၃ ရက္ေန ့မွာသာ သြားျဖစ္ယင္ အိႏိၵယဗီ<br />ဇာလဲ ရမွာမဟုတ္သလို သြားလို ့လည္းမရပါဘူး။<br /> ခ်ိန္းထားတဲ ့ ၁၈ ရက္ေန ့ ေရာက္ေတာ့ သံရုံး ကို ခါတိုင္းလို ပဲ ၁၀နာရီခြဲ ဖို ့၁၀<br />မိနစ္အလို မွာေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ သံရုံး ကို အ၀င္မွာေတာ့ လမ္းထိပ္က စျပီး စစ္<br />ေဆးခံ ဖုန္း နဲ ့မီးျခစ္ ၊ေဆးလိပ္ ကို ကားေပၚမွာ ထားခဲ ့။ အခိ်န္မွန္ေသာ္ျငားလည္း<br />ပဲ သူတို ့က အနည္းေလး ၁၅ မိနစ္ ေနာက္က်ျပီးမွ ပဲ ၀င္ခြင့္ေပးပါတယ္။<br /> အာဖဂန္ နဲ ့ အိႏိၵယနိုင္ငံ သားေတြ ဟာ အခ်ိန္ မေလးစားတာခ်င္း အင္မတန္တူ<br />ၾကပါတယ္။ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို ့လိုအပ္တာ စာရြက္စာတမ္း ဆိုတာကလဲ ကိုယ့္ဟာ<br />ကိုယ္ ကြန္ျပဴတာနဲ ့ပရင့္ထုတ္၊ ရုံးတံဆိပ္တုံးထု၊ လူၾကီးလက္မွတ္ မိတၱဴ ကူးထားတာ<br />ကေန ျဖတ္ထည့္ နဲ ့ ေထာက္ခံစာ ေရာခြင့္စာေရာ အစုံ ယူသြားရတာေပါ့။<br /> အဆင့္ဆင့္ ေသာ စိတ္ညစ္စရာ ရွာေဖြစစ္ေဆးျပီးေတာ့ မွ သံရုံးအတြင္း ကို ၀င္<br />လို ့ရပါတယ္။ သံအရာရွိ က ေတာ့ ေလွ်ာေလွ်ာရွဴရွဴ နဲ ့ ဗီဇာထုတ္ေပးလိုက္ျပီးေတာ့<br />ဗီဇာေၾကး ေပးဖို ့ ေငြ ကိုင္ စာေရးဆီ သြားပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္းပဲ ေဒၚလာ အေၾကြ<br />မယူသြားမိပါဘူး။ အိတ္ထဲမွာလဲ တစ္ရာတန္ ၃ ရြက္ အသစ္ခ်တ္ခြ်တ္ခ်ည္း ယူသြား<br />တာ။ အဲတာမွာ ေငြကိုင္စာေရးက အမ္းစရာမရွိဘူးဆိုျပီး ေတာ့ တြင္တြင္ၾကီးေခါင္းခါ<br />ေနပါေတာ့တယ္။<br /> ကိုယ့္အမွား ကိုယ္ဗ်။ မတတ္နိုင္ပါဘူး။ သံရုံး အျပင္ထြက္ ၊ အဲနားတစ္၀ိုက္ က<br />ေငြလဲ ေပးမယ့္ ဖုန္းကတ္ေရာင္း တဲ ့သူဆီ ကေနျပီးေတာ့ ေဒၚလာ တစ္ရာကိုအ<br />ေၾကြ နဲ ့လဲရပါတယ္။ ၂၀ တန္ နဲ ့ ငါးက်ပ္တန္၊ ေပါ့။ လိုက္ လာတဲ ့သူငယ္ခ်င္းချမာ<br />လည္း အေပါ့အပါးသြားခ်င္ လို ့အေတာ္ ဒုကၡေတြ ့ေနျပီ။<br /> အခေပးအိမ္သာလည္းမရွိသလို ဘယ္နား သြားယိုလို ့ယိုရမလဲ ဆိုတာလဲ မသိ။<br />ဆိုေတာ့ ဖုန္းကတ္ေရာင္းသူ ကို ေမးျပီးေတာ့ အာဖဂန္ အိမ္သာတစ္ခု ကို အခေပး<br />ျပီး ကိစၥေျဖရွင္းရတယ္ ဆိုပဲ။ သူတို ့အိမ္သာ ဆိုတာ ကလည္း ယိုသူမရွက္ ျမင္သူ<br />ရွက္ေပါ့ ဗ်ာ၊ တံခါးမရွိ ဘာမရွိ ၊ ညစ္တီးညစ္ပတ္ ဘယ္ေလာက္နိုင္မလဲ ဆိုတာ<br />ေတာ့ ေျပာလို ့ရမယ္မထင္ဘူး။ အထူးညစ္ပတ္သည္လို ့သူငယ္ခ်င္း က ျပန္ေျပာ<br />ျပေလရဲ ့။<br /> ေဒၚလာ လဲ ျပီးတစ္ခါ စာေရးေတာ္ ေငြကိုင္မင္း အား အေၾကြ ကို သြားဆက္သ<br />ရေတာ့တာေပါ့။ ဒီေတာ့မွ ေမာင္မင္းၾကီးသား လည္း ေခါင္းခါခါ လည္ခါခါ မလုပ္<br />ေတာ့ပဲ အေၾကြ နွစ္ ေဒၚလာ အမ္းစရာ မရွိဘူး လုပ္ေနျပန္တယ္။ ကဲ မထူးေတာ့<br />ပါဘူး ေမာင္မင္းၾကီးသား ေငြကိုင္ မင္းရယ္ ယူသာယူလိုက္ပါေတာ့ လို ့ေပးခဲ ့ပါ<br />တယ္။ ဒီေတာ့မွ ေတာင္ေယာင္ေျမာက္စမ္း နဲ ့ သူ ့အိပ္ကပ္ က တစ္ေဒၚလာတန္<br />ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ကို ထုတ္ေပးပါတယ္။ ဗီဇာေၾကးက ၄၈ ေဒၚလာ က်ပါတယ္။ နွစ္<br />ေခါက္ ၀င္မယ္ ဆိုလို ့ေပါ့။ တစ္နွစ္စာ အသြားအျပန္ ၾကိဳက္သေလာက္ ၀င္ထြက္<br />မယ္ ဆိုယင္ ေတာ့ ၁၃၃ ေဒၚလာ က်တယ္ေျပာပါတယ္။<br /> ညေန ေလးနာရီခြဲ ကေန ငါးနာရီ အတြင္း ဗီဇာ ေရြး ရန္ လို ့ ျဖတ္ပိုင္းတစ္<br />ခု ရလာပါတယ္။ သံရုံး အျပင္မွာ ေစာင့္ေနတဲ ့ သူငယ္ခ်င္း နဲ ့အတူ ခပ္သုတ္<br />သုတ္ ပဲ ကားေပၚတက္ ျပီးေတာ့ ျမိဳ ့ထဲမွာ ရွိတဲ့ မိန္းေအာ့ဖစ္ ကို ထပ္သြားရ<br />ပါေတာ့တယ္။ ခရီးစရိတ္ ၾကိဳတင္ေငြ ကို ခ်က္ လက္မွတ္ ေရးေပးလိုက္တာ<br />ေၾကာင့္ တစ္ခါ ကဘူး ဘဏ္ ရဲ ့ ပင္မ ဌာန ကိုသြားရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီ ကဘူး<br />ဘဏ္ ပင္မဌာန ၾကီးကလဲ ပဲ ၁၂ နာရီ မထိုးခင္ ၁၀ မိနစ္မွာပဲ ထမင္းစားခ်ိန္<br />ပိတ္ပစ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<br />သြားေမာ ၾကီး ျဖစ္သြားတာ မို ့ ကားသမား ကို ကဲ မင္းထမင္းစားခ်င္ယင္ သြား<br />စား ငါတို ့ကို အဲဒီ စီးတီး စင္တာမွာ ၀င္ပို ့ေပးခဲ ့ လို ့ ေျပာျပီးသကာလ အိႏိၵယ<br />သံရုံး နား က စီးတီးစင္တာ ကို ျပန္သြားခဲ ့ၾကပါေတာ့တယ္။<br /> ေန့လည္စာ စားခ်ိန္ ေရာက္ျပီမို ့ စီးတီးစင္တာ အေပၚဆုံးထပ္ ၇ လႊာမွာ ရွိ<br />တဲ့ ဘူေဖးလ္ ေရာင္းတဲ ့ စားေသာက္ဆုိင္ ကို ခပ္ျမန္ျမန္ ခ်ီတက္ခဲ ့ၾကပါတယ္။<br />သူက ေအာက္ထပ္ ၂ ထပ္ က စူပါမားကတ္ျဖစ္ျပီးေတာ့ က်န္တဲ ့အထပ္ေတြ<br />က ဟိုတယ္ အျဖစ္ ဖြင့္ထားပါတယ္။<br /> ဆိုင္ ကို ေရာက္ေတာ့ အနည္းငယ္ ေစာေနေသးလို ့ လူတစ္ေယာက္မွေတာင္<br />မေရာက္ေသးပါဘူး။ စားပြဲေတြ ျပင္တုန္း ဆင္တုန္း ခင္တုန္း က်င္းတုန္း ရွိပါေသး<br />တယ္။ ဒါေပမယ္လည္း ကိုယ္ေတြက မေလ််ာ့ပါဘူး ။ ၀င္ထိုင္ပစ္လိုက္ပါေတာ့<br />တယ္......................<br />( ေနာက္ရက္ေတြ က်ယင္ ဆက္ေရးဦးမွာ မို ့ ခုေတာ့ ခဏရပ္နားပါဦးမယ္။)<br /><br />ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-8301942100762852968?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-24892413149728491232011-09-18T01:41:00.000+04:302011-09-18T01:41:46.442+04:30King Zahir Shar လက္ထက္အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံ<table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-_L2CGBGZAdU/TnUMWJEfxgI/AAAAAAAAA40/RXb89ttfelM/s1600/King+Zahir+Shar.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="201" src="http://2.bp.blogspot.com/-_L2CGBGZAdU/TnUMWJEfxgI/AAAAAAAAA40/RXb89ttfelM/s320/King+Zahir+Shar.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">King Zahir Shah and wife with US President John F.Kennedy and</td><td class="tr-caption" style="text-align: center;"> Sister Eunice in the United State</td></tr></tbody></table><br />၁၉ ရာစုထဲမွာေတာ့ အင္ဂလို-အာဖဂန္ ဒုတိယ စစ္ပြဲျဖစ္ပြားခဲ ့ျပီးေတာ့ ယင္<br />Barakzai Dynasty မင္းဆက္ကိုလုပ္ၾကံခဲ ့ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အာဖဂန္ဟာ<br />အိႏိၵယ-ျဗိတိသွ် အုပ္ခ်ဳပ္မွဳ ့ေအာက္ကို သြတ္သြင္းထည့္ျခင္းခံလိုက္ရပါတယ္။<br />ေနာင္မွာပါကစၥတန္နိုင္ငံ ရယ္လို ့ ျဖစ္လာမယ္ ပါ့ရွတြန္းလူမ်ဳိးစု ေတြ ရဲ ့ဆက္<br />ဆံေရး ဟာ ျဗိတိသွ်-အိႏိၵယအင္ပါယာ နဲ ့ အာဖဂန္တို ့ ရဲ ့ဆက္ဆံေရးကို တင္း<br />မာသထက္တင္းမွာလာျပီးေတာ့ ပါ့ရွတြန္းေတြ ဟာ ၁၈၉၃ ခုနွစ္မွာ Duran Line<br />နဲ ့နယ္ေျမပိုင္းျခားသတ္မွတ္ခဲ ့ၾကပါတယ္။<br /> ဘုရင္ေအမင္န်ဴလာခန္ အတိုင္ခင္ ၁၉၁၉ ခုနွစ္ အထိ ယူေက နိုင္ငံ ဟာလည္း<br />သူတို ့အာဖဂန္ကို ျပန္လည္လႊမ္းမိုးမွဳ ့ရေအာင္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ ့ၾကေပမယ့္<br />လည္း ၁၉၁၉ ခုနွစ္ ၾသဂတ္စ္ ၁၉ ရက္ေန ့မွေတာ့ အာဖဂန္နစၥတန္ ကို လြတ္<br />လပ္ေရး ေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ လြတ္လပ္ေရး ေပးခဲ ့တဲ ့စာခ်ဳပ္ကေတာ ့ျဗိ<br />တိသွ်ေတြ ရဲ ့ အာဖဂန္နိုင္ငံျခားေရးမွာ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္မွဳ ့ကေနျပီး အျပီးတိုင္<br />ေစခဲ ့ျပီးေတာ့ Treaty of Rawalpindi လို ့အမည္ရပါတယ္။<br /> တတိယ အင္ဂလို - အာဖဂန္စစ္ပြဲ ကို ေတာ့ ဘုရင္ေအမင္ႏ်ဴလာ က အဆုံးသတ္<br />ေစခဲ ့ျပီးေတာ့ နိုင္ငံ တကာအသိုင္းအ၀ိုင္း နဲ ့သံတမန္ ဆက္ဆံေရးေတြ ထူေထာင္<br />လာနိုင္ပါေတာ့တယ္။ ၁၉၂၇ ခုနွစ္မွာ ဥေရာပနိုင္ငံ ေပါင္း ၂၈ နိုင္ငံအထိ တိုးခ်ဲ ံနိုင္<br />ခဲ ့ျပီးေတာ့ အထူးသျဖင့္ တူရကီ နိုင္ငံ နဲ ့ မိတ္ဖြဲ ့ယင္း နိုင္ငံ ရဲ ့ ျပန္လည္ထူေထာင္<br />ေရး ၊ေခတ္မီနိုင္ငံ ျဖစ္ေရးတို ့ ကိုလည္းပဲ ေဆာင္ရြက္ခဲ ့ပါေသးတယ္။<br /> ဘုရင္ေအမင္ႏ်ဴလာ ရဲ ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ ကို ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ေဒသ<br />ဆိုင္ရာ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းေတြ နဲ ့လက္နက္ကိုင္ သူပုန္ေတြ ရဲ ့ဆန့္က်င္ေရးေတြ<br />ခံ ခဲ ့ရျပီးေတာ့ ၁၉၂၉ ခုနွစ္မွာေတာ့ သူပုန္တပ္ဖြဲ ့ဟာ ကဘူး ျမိဳ ့ကို သိမ္းပိုက္ျပီး<br />ဘုရင္ ျဖဳတ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရင္အျဖစ္ခံယူသူကေတာ့ Mohammed<br />Nadir Shah ဆိုသူ ဘုရင္ေဟာင္းရဲ ့ ညီ၀မ္းကြဲ ေတာ္စပ္သူပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း<br />သူဟာလည္း ကဘူးေက်ာင္းသားေတြ ရဲ ့လုပ္ၾကံမွဳ ့နဲ ့ ၁၉၃၃ မွာ ေသဆုံးခဲ ့ရပါ<br />တယ္။<br /> အသက္ ၁၉ နွစ္သား သာရွိေသးတဲ ့ Mohammed Nadir Shah ရဲ ့သားျဖစ္သူ<br />Mohammed Zahir Shah ဟာ သူ ့အေဖ ရဲ ့အရိုက္အရာ ကို ဆက္ခံျပီးေတာ့<br />အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ ရဲ ့ ဘုရင္ျဖစ္လာခဲ ့ပါေတာ့တယ္။ သူ ့နန္းသက္ကအနွစ္<br />ေလးဆယ္ အထိ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္နိုင္ခဲ ့ပါတယ္။ ၁၉၃၃ ခုနွစ္ကေနျပီးေတာ့<br />၁၉၇၃ ခုနွစ္ အထိပါ။ ၁၉၄၆ ခုနွစ္အထိ သူ ့ဦးေလး ျဖစ္သူ အကူအညီ နဲ ့ရွင္ဘု<br />ရင္ဟာ တိုင္းျပည္ ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္နိုင္ခဲ ့ျပီးေတာ့ ဦးေလး ကို ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ရာ<br />ထူး နဲ ့ခန့္ထားျပီး အတုိင္ပင္ခံလုပ္ခဲ ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘုရင္ရဲ ့အေဖက<br />ခ်မွတ္ခဲ ့တဲ ့လမ္းစဥ္အတိုင္းၾကီးၾကပ္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ ့တာျဖစ္ပါတယ္။<br />ေနာက္ဦးေလးတစ္ဦးျဖစ္သူ Shah Mahud Khan ဟာ ၁၉၄၆ ခုနွစ္မွာ နိုင္ငံရဲ ့<br />၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာခဲ ့ျပီးေတာ့ နိုင္ငံေရး လြတ္လပ္မွဳ ့ေတြ ေပးျပီး စမ္းသပ္ခဲ ့ပါ<br />တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ပဲ နဲ ့ ၁၉၅၃ ခုနွစ္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး<br />ဒါ၀ုဒ္ ခန္ ကို ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ခန္ ့အပ္ခဲ ့ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး က လဲပဲ<br />ဘုရင္ နဲ ့ ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲေတာ္စပ္ျပီး သမီးေယာက္ဖ လဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။<br />ဒါ၀ုဒ္ ဟာဆိုယင္ ဆိုဗီယက္ျပည္ၾကီး နဲ ့အနီးကပ္ဆက္ဆံနိုင္ခဲ ့ျပီးေတာ့ယင္<br />ပါကစၥတန္နိုင္ငံ ကို ေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေန သတိနဲ ့ဆက္ဆံေနသူေပါ့။<br />ဒုတိယကမၻာစစ္မီးေတာက္ေလာင္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အာဖဂန္ဟာ စစ္ရဲ ့ဘယ္<br />ဘက္မွ မပါပဲ ၾကားေနအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ ့ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးအျပီး<br />စစ္ေအးေခတ္ကာလမွာေတာ့ အင္အားၾကီးနွစ္နိုင္ငံ ကေနျပီး အားျပိဳင္မွဳ ့ေတြ<br />ဟာ အာဖဂန္ မွာ အျပိဳင္ျဖစ္လာတာဟာ ၾကားေနခဲ ့တဲ ့အက်ဳိးရလာဒ္ေတြ<br />အျဖစ္ ဟိုင္းေ၀းလမ္းမေတြ၊ ေလဆိပ္ေတြ ကို အဲဒီ အင္အားၾကီး နွစ္နိုင္ငံ က<br />ေနျပီး အျပိဳင္အဆိုင္ ေဆာက္ေပးခဲ ့ၾကပါတယ္။<br /> ၁၉၇၃ ခုနွစ္မွာေတာ့ ဘုရင္ ဇာဟီရာရွား ဘုရင္ ရဲ ့ ညီအစ္ကိုတစ္၀မ္းကြဲ<br />လည္းျဖစ္ ၊ ေယာက္ဖ လည္းျဖစ္သူ မိုဟာမက္ဒါ၀ုဒ္ ဟာ ေသြးထြက္သံယုို<br />မွဳ ့နဲ ့ အာဏာသိမ္းယူခဲ ့ျပီးေတာ့ ပထမဦးဆုံးသမၼတ ျဖစ္လာခဲ ့ပါတယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဘုရင္ျဖစ္သူ ဇာဟီရာရွားဟာ ျပည္ပ ကို တရား၀င္ခရီး<br />ထြက္ေနခဲ ့ခ်ိန္မွာေပါ့။ သူက တိုင္းျပည္သမၼတတက္လုပ္ျပီးေတာ့ နိုင္ငံ ရဲ ့<br />စီးပြားေရး တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာေအာင္ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမွဳ ့ေတြ<br />ကို လုပ္ေဆာင္ခဲ ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ ့ပါဘူး။<br /> ဘုရင္ဇာဟီရာရွား ဟာ ျပည္ပေရာက္ေနရာကေနျပီးေတာ့ နိုင္ငံေရးခိုလွဳံ<br />ခြင့္ေတာင္းခံကာ အီတလီနိုင္ငံ မွာေနထိုင္ခဲ ့ပါတယ္။ ၂၀၀၂ ခုနွစ္ေနာက္<br />ပိုင္း အေမရိကန္တပ္ဖြဲ ့ဟာ တာလီဘန္တို ့ကို တိုက္ျပီးမွ အာဖဂန္နစၥတန္<br />ကိုျပန္လည္၀င္ေရာက္လာခဲ ့ပါတယ္။<br />ျပည္ေတာ္ျပန္လာေသာ္ျငားလည္း ဘုရင္စံနစ္ကို ဆက္လက္ ထူေထာင္ဖို ့<br />အတြက္ ျပည္သူအမ်ားစု က ဆက္လက္ကန္ ့ကြက္တာေၾကာင့္ သမၼတ စံ<br />နစ္နဲ ့ေရွ ့ဆက္သြားဖို ့ျဖစ္လာေပမယ့္ သူ ့ကုို ေတာ့ ( နိုင္ငံ ရဲ ့ ထူေထာင္<br />သူ ဖခင္ၾကီး အျဖစ္ ) တညီတညြတ္တည္းသတ္မွတ္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။<br />သူ ့လက္ထက္ ၁၉၃၃ ကေန ၁၉၇၃ ခုနွစ္မွာ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္လမ္းေတြ<br />တံတားေတြ ကို ျပိဳင္ဖက္ အေမရိကန္ နဲ ့ဆိုဗီယက္ တို ့က တည္ေဆာက္<br />ေပးခဲ ့တာေၾကာင့္ ေရကာေတြ၊လမ္းေတြ၊ အေဆာက္အဦေတြ တိုးတက္<br />တည္ေဆာက္နိုင္ခဲ ့ေသာ္ျငားလည္း ေဒသဆိုင္ရာ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ ့ညီ<br />ညြတ္ေရး အျပီးမတည္ေဆာက္နိုင္တာ ေၾကာင့္ ထင္သေလာက္မတိုးတက္<br />ခဲ ့ပါဘူး။<br />အာဖဂန္ ရဲ ့ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ ့ Country Of Father ျဖစ္တဲ ့ဘုရင္ၾကီး<br />အေၾကာင္း ဒီမွာပဲ အဆုံးသတ္ပါဦးမယ္။<br />အခ်ိန္သိပ္မရတာေၾကာင့္ ဒီထက္မက ျပည့္စုံေအာင္တင္ျပခ်င္ေပမယ့္လည္း<br />ဒီေလာက္နဲ ့ဒီေန ့ေက်နပ္ေပးၾကပါ။<br />ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ ့ၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-2489241314972849123?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-28510586614160791562011-09-09T22:02:00.000+04:302011-09-09T22:02:34.986+04:30အစၥလာမ္ ေခတ္ မတိုင္ခင္က အာဖဂန္နိုင္ငံ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-4lvkrYZDXjw/TmpMwX0s_qI/AAAAAAAAA4w/Fgj3Isrig-Q/s1600/Map+af.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-4lvkrYZDXjw/TmpMwX0s_qI/AAAAAAAAA4w/Fgj3Isrig-Q/s400/Map+af.jpg" width="395" /></a></div> အစၥလမ္မစ္ေခတ္ မတိုင္ခင္ က အာဖဂန္ေျမပုံ<br /><br />ခရစ္ေတာ္ မေပၚခင္ ၆ ရာစု မွာ Achaemenid Emprire ထဲမွာ ပါ၀င္ေနတဲ ့<br />Arachosia,Aria နဲ ့ Bactria တိုဟာ ယခုေခတ္ အာဖဂန္နစၥတန္ ျဖစ္လာမယ္<br />ေနရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီရပ္၀န္းေဒသမွာ ေရွးေဟာင္းေခတ္ က အေျခခ်ေန<br />ထိုင္သူအမ်ားစု ကိုေတာ့ Pactyans လူမ်ဳိးေတြက ေန ဆင္းသက္လာဖြယ္ရာရွိ<br />တဲ ့ Pakhtuns ဒါမွမဟုတ္ ယခုေခတ္ Pashtun လို ့ေခၚေ၀ၚသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ၂၀ရာစုမွာ ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ ့တဲ ့ ေရွးေဟာင္းသုေတသနျပုသူေတြ အၾကံျပဳခ်က္<br />ကေတာ့ အာဖဂန္နစၥတန္ တစ္၀ိုက္ အေရွ ့ အေနာက္၊ေတာင္ေျမာက္၊ ပတ္၀န္း<br />က်င္ေဒသ ၊ အိမ္နီးခ်င္းေတြ နဲ ့ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မွဳ ့ေတြ ရွိခဲ ့ၾကတယ္<br />လို ့ေတြ ့ရွိခဲ ံၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရွးေခတ္ ေတြျဖတ္တဲ့ ေက်ာက္ေခတ္၊ ေက်ာက္<br />ေခတ္လြန္၊ ေၾကးေခတ္ နဲ ့သံေခတ္ ေတြ ရဲ ့သမိုင္းေတြ ကိုလည္း ေရွးေဟာင္တူး<br />ေဖာ္ေရးပညာရွင္ေတြ ဟာ အာဖဂန္နစၥတန္မွာ ေတြ ့ရွိခဲ ့ရတာမို ့ ေရွးေခတ္လူသား<br />မ်ားအေျခခ်နိုင္ထားသြားတာကိုလဲသက္ေသျပေနပါတယ္။<br /> ျမိဳ ့ျပယဥ္ေက်းမွဳ ့စတင္ထြန္းကားလာခဲ ့တာ အေစာဆုံးကာလ အျဖစ္ ခရစ္ေတာ္<br />မေပၚခင္ နွစ္ေပါင္း ၃၀၀၀ ေလာက္က စတင္ခဲ ့ျပီး ေရွးဦးျမိဳ ့ေဟာင္း ကေတာ့<br />ကန္ဒါဟာ ျမိဳ ့အနီး က Mundigak မွာ ျမိဳ ့တည္ထားတာ ေတြ ့ရွိရပါတယ္။ ျပီးေတာ့<br />Indus Velley နားက ျမိဳ ့ျပယဥ္ေက်းမွဳ ့ထြန္းကားခဲ ့တာကိုလည္း ျပန္လည္ေတြ ့ရွိ<br />ရပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္ မေပၚခင္ နွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ ေလာက္မွာေတာ့ အာရွအလယ္ပိုင္း<br />နဲ ့ေတာင္ပိုင္း အိႏိၵယေတာင္ပိုင္း က ေနျပီးေတာ့ လူမ်ဳိးစုေတြဟာ ဒီေဒသမွာ ေရြ ့ေျပာင္း<br />အေျခခ်ခဲ ့ျပီးေတာ့ Indo-European -speaking, Indo-Iranians ေတြ ရဲ ့ဘာသာစကား<br />ေျပာဆိုခဲ ့ၾကပါတယ္။ အိႏိၵယေတာင္ပိုင္း နဲ ့ အခု အီရန္ နဲ ့ထိစပ္ေနတဲ ့ေနရာေတြ<br />ျပီးေတာ့ ဥေရာပဖက္ကို ျဖတ္ျပီးေတာ့ ကက္စပီယံပင္လယ္ ေျမာက္ဖက္ကထိ ထိုးေဖာက္<br />၀င္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီ အေျခခ်ေနထိုင္ရာေဒသ ကိုေတာ့ Ariana ( အာရီယားနား)<br />လို ့ေခၚဆိုၾကပါတယ္။<br /> ေရွးေဟာင္း Zoroastranism ဘာသာ ကို ကနဦးယုံၾကည္သက္၀င္ၾကျပီးေတာ့ ခရစ္ေတာ္<br />မေပၚမီ နွစ္ေပါင္း ၁၈၀၀ ကေနျပီး ၈၀၀ အထိ အာဖဂန္ မွာ Zoroaster ထူေထာင္သူဟာ<br />Balkh ျမိဳ ့မွာ ေသဆုံးခဲ ့တယ္လို ့ေတြ ့ရွိထားပါတယ္။ ေရွးေဟာင္း အေရွ ့အီရန္ စကား<br />ေျပာနိုင္ေျခရွိတဲ ့ ေဒသေတြကေတာ့ Zoroastrianism ေတြျမင့္မားလာခဲ ့ၾကပါတယ္။<br />ဘုရင္ Darisu 1 Of Persia အုတ္ဂူမွာေတာ့ ကဘူးေတာင္ၾကား ဟာ သူေအာင္နုိင္ခဲ ့တဲ ့<br />၂၉ နိုင္ငံစာရင္းမွာပါ၀င္ခဲ ့ပါတယ္။<br /> Hindu Kush ေတာင္တန္းေတြ နဲ ့ Pamir ေတာင္တန္းတစ္၀ိုက္မွာေတာ့ ဟိႏၵဴဘာသာ<br />ထြန္းကားခဲ ့ပါတယ္တယ္။ အိႏၵဴဘာသာ အိႏိၵယဘုရင္ေတြ နဲ ့ အဲဒီ Zoroastrian ဘုရင္ေတြ<br />ဟာ မၾကာခဏ မဟာမိတ္ေတြ ဖြဲ ့ခဲ ့ၾကတာကလဲ ဟိႏၵဴဘာသာ ျပန္ ့နွံ ့ခဲ ့ရတဲ့အေၾကာင္းအ<br />ရင္းတစ္ရပ္ဆိုယင္မမွားပါဘူး။ ေဒသတြင္းမွာေတာ့ အဲဒီဘာသာဟာ အစၥလာမ္ဘာသာမ၀င္<br />ေရာက္ခင္အခ်ိန္ထိ က်ယ္က်ယ္ျပန့္ျပန္ ့ကို ထြန္းကားခဲ ့ပုံရပါတယ္။<br /> ခရစ္ေတာ္ မေပၚမီ ဘီစီ ၃၃၀ မွာေတာ့ Alexander the Great နဲ ့သူ ့ရဲ ့ Macedonian<br />စစ္တပ္ၾကီးဟာ အာဖဂန္နစၥတန္ ကို ေရာက္ခဲ ့ပါတယ္။ Alexander ရဲ ့သိမ္းပိုက္ျခင္းခံရတဲ ့<br />Seleucid Empire ကို ခရစ္ေတာ္မေပၚခင္ ဘီစီ ၃၀၅ အထိ ထိန္းခ်ဳပ္ထားနိုင္ျပီးေတာ့ အိႏိၵ<br />ယ Maurya Empire ကို မဟာမိတ္အျဖစ္နဲ ့ ျပန္လည္ေပးခဲ ့ခဲ ့ပါတယ္။<br /> Mauryans ေတြဟာ အိႏိၵယနိုင္ငံ ေနျပီးေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ ကို သယ္ေဆာင္ခဲ ့ၾကျပီးေတာ့<br />ခရစ္ေတာ္မေပၚခင္ ၁၈၅ နွစ္ထိ အာဖဂန္ေတာင္ပိုင္းမွာ ထိန္းခ်ဳပ္ျပီးသာသနာျဖန့္ျဖဴးခဲ ့ပါတယ္။<br />အိႏိၵယ က အေသာကမင္းေခတ္ မွာ ဒီအာဖဂန္နိုင္ငံ ကို ဗုဒၶဘာသာ ျပန့္နွံ ့လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ<br />အခ်ိန္က သာသနာ၀င္ မွာ ကိုးတိုင္း ကိုးဌာန ကို သာသနာျပဳေစလႊတ္ခဲ ့ရာမွာ ေတာ့ ရဟန္း<br />တစ္ပါး ကေနစျပီးသာသနာျပဳရာ တစတစ ဗုဒၶဘာသာ ဟာ စိမ့္၀င္ျပန္ ့နွံ ့သြားတာျဖစ္ပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္လဲ ပဲ Bamiyan ေဒသ က ေတာင္ေတြ၊ ဂူနံရံေတြမွာ ဗုဒၶ၀င္ နံရံေဆးေရးခ်ယ္ခဲ ့တာ<br />ေတြ ကို ေတြ ့ရွိရတာျဖစ္ျပီး ကမၻာ့ အၾကီးဆုံး ရပ္ေတာ္မူ ရုပ္ပြားေတာ္ နွစ္ဆူ ကိုလည္း အာဖဂန္<br />နစၥတန္ က Bamiyan ေဒသမွာေတြ ့ရွိခဲ ့ရျပီး ယူနက္စကို ကေနျပီးေရွးေဟာင္းသမိုင္း၀င္ အ<br />ေနနဲ ့ထိန္းသိမ္းထားလာခဲ ့ပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနာဟာ အာဖဂန္နစၥတန္မွာ ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ<br />၂ရာစု နွစ္ေလာက္ကတည္းေနျပီး ေတာ့ ၉ ရာစု ေအဒီ ( အစၥလမ္၀ါဒ မ၀င္ေရာက္ခ်ိန္) အထိ<br />ထြန္းကား ခဲ ့တယ္လို ့သူတို ့သမိုင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာေတြ ့ရွိရပါတယ္။ ေတာင္နံရံအတြင္းေရ<br />ေဆးပန္းခ်ီ ဗုဒၶ၀င္ကားေတြ တည္ရွိခဲ ့တာကလဲ အဲဒီ Bamiyan ေဒသမွာျဖစ္ပါတယ္။ တာလီဘန္<br />လက္ထက္ ၁၉၉၂ - ၂၀၀၁ အတြင္းမွာေတာ့ ကမၻာ့ အၾကီးဆုံး ရပ္ေတာ္မူ နွစ္ဆူဟာ Rocket နဲ ့<br />ပစ္ခ်ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ ့တာမို ့ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး။<br />တကမၻာလုံးကေနျပီးေတာ့ ၀ိုင္း၀န္းတားျမစ္ေနတဲ ့ၾကား၊ ဂ်ပန္နိုင္ငံ ဆိုယင္ သူတို ့နည္းပညာနဲ ့<br />အဲဒီ ေရွးေဟာင္းရပ္ေတာ္မူရုပ္ပြားေတာ္ ကို ၀ယ္ယူမယ္ လို ့တာလီဘန္ ကို ကမ္းလွမ္းေသာ္<br />ျငားလည္း တားမရပဲ နဲ ့ ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ ့ပါတယ္။ ယခု ပါကစၥတန္နိုင္ငံ က ေနရာအေတာ္မ်ား<br />မ်ားမွာလည္းပဲ ဗုဒၶသာသနာ နဲ ့ဆိုင္တဲ ့ေရွးေဟာင္း အေမြ အနွစ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ ့<br />ရွိခဲ ့ရတာမို ့ တစ္ခ်ိန္က ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းလင္းေတာက္ပခဲ ့တာကို သိရွိနိုင္ပါတယ္။<br /> ေလးရာစု ကေနျပီး ၁၉ ရာစု အထိ အာဖဂန္နစၥတန္ ကို သိရွိတာကေတာ့ Korasan အျဖစ္<br />တည္ရွိခဲ ့ပါတယ္။ သူ ့ရဲ ့အဓိက ျမိဳ ့ေတာ္ေလးခုထဲက ( Balkh, Merv, Nishapur နဲ ့ Herat)<br />တို ့ဟာ ခုခ်ိန္ထိ တည္ရွိေနၾကဆဲ ပါပဲ။ အာဖဂန္နယ္စားၾကီးေတြ အေျခခ်ေနထိုင္သူ Pashtun<br />ေတြ ကေနျပီးေတာ့မွ အာဖဂန္နစၥတန္အျဖစ္ေျပာင္းလဲ လာခဲ ့ပါတယ္။<br /> အာရပ္မြတ္စလင္ ေတြဟာ Islam ဘာသာကို အာဖဂန္နစၥတန္ ရဲ ့အေနာက္ဖက္ က်တဲ ့ အီ၇န္<br />ဖက္စေနျပီး ၇ ရာစုမွာ စတင္ျဖန္ ့ျဖဴးခဲ ့ျပီးေတာ့ အေရွ ့တလႊား ထိ ေရာက္နိုင္ခဲ ့ပါတယ္။ အဲဒီ<br />မွာ ေနထိုင္လာခဲ ့ၾကသူ နိုင္ငံသားေတြဟာ အတင္းအားဓမၼ ဘာသာထဲ ကိုသြတ္သြင္းေသာ္ျငား<br />လည္း သူတို ့ကိုးကြယ္ေနတဲ့ Zoroastrian, Buddhist နဲ ့ Hindu ဘာသာေတြနဲ ့အနည္းငယ္<br />ေသာ ဂ်ဴး ဘာသာ၀င္ေတြ ကို Islam ဘာသာကို စတင္ျဖန္ ့ျဖဴးပါေတာ့တယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္ ေတြ အထိ အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံမွာ Non Muslims နဲ ့ Muslims ေတြဟာ အတူ<br />ယွဥ္တြဲေနထိုင္လာခဲ ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ၁၁ ရာစု အေရာက္မွာေတာ့ နိုင္ငံလုံးကြ်တ္<br />သူတို ့မြတ္စလင္ဘာသာ၀င္ေတြ အျဖစ္ ကို သြတ္သြင္းခဲ ့ပါေတာ့တယ္။ ခရစ္နွစ္ ၁၂၁၉ မွာ<br />ေတာ့ Genghis Khan နဲ ့သူ ့ရဲ ့ Mongoal ေတြဟာ အာဖဂန္ကိုစတင္က်ဴးေက်ာ္ဖ်က္ဆီးခဲ ့<br />ၾကပါတယ္။ မဂိုေတြဟာ တီေမာလ္ ေတြ မက်ဴးေက်ာ္ခင္အခ်ိန္ အထိ အာဖဂန္ကို အုပ္ခ်ဳပ္<br />ခဲ ့ၾကျပီးေတာ့ မဂိုေတြ ဖ်က္ဆီးသတ္ျဖတ္ တာေၾကာင့္ ျမိဳ ့ၾကီးျပၾကီးေတြ မွာ လူဦးေရ ေလ်ာ့<br />က် တာနဲ ့လည္းရင္ဆိုင္ခဲ ့ရပါတယ္။ Ghurids နဲ ့ Timurids ေတြ ဟာ အာဖဂန္ ရဲ ့<br />အစၥလာမ္မစ္ ဗိသုကာေျမာက္ ေတြကို တည္ေဆာက္ထားခဲ ့သူေတြ ျဖစ္ခဲ ့ပါေတာ့တယ္။<br /> အာဖဂန္ရဲ ့ အစၥလာမ္မစ္ လႊမ္းမိုးမွဳ ့ေနာက္ပိုင္း အေၾကာင္းအရာေတြ နဲ ့အတူ ေတာက္<br />ေလွ်ာက္ နိုင္ငံေရး မျငိမ္မသက္မွဳ ့ေတြ ျပည္တြင္းစစ္မီးေတြ အေၾကာင္း ကို ေနာက္တစ္<br />ပတ္မွာဆက္လက္ျပီး ရွာေဖြတင္ျပပါဦးမယ္။ အခုေတာ့ ခဏနားပါဦးမယ္။<br /><br />မွီျငမ္းကိုးကား<br />Wiki/Afghanistan<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-2851058661416079156?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-52128663370383995192011-09-06T22:45:00.004+04:302011-09-06T23:24:20.568+04:30အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံ ရဲ ့ ေျမမ်က္နွာသြင္ျပင္ ရာသီဥတု<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6JcMJTFZAS4/TmZksYO__lI/AAAAAAAAA4c/rGE0c-ZvAB8/s1600/220px-Afghanistan_physical_en.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="312" src="http://1.bp.blogspot.com/-6JcMJTFZAS4/TmZksYO__lI/AAAAAAAAA4c/rGE0c-ZvAB8/s400/220px-Afghanistan_physical_en.png" width="400" /></a></div> Topography Map of Afghanistan <br /><br /> ကုန္းတြင္းပိတ္ျပီးေတာ့ ပင္လယ္ထြက္ေပါက္ မရွိတဲ့ အာရွတိုက္ ေတာင္ပိုင္း နဲ ့<br />အလယ္ပိုင္းက နိုင္ငံေတြထဲမွာ ဆိုယင္ ေတာ့ အာဖဂန္နစၥတန္ ပါ၀င္ေနပါတယ္။<br />သူ ့လိုပဲ တာဂ်စ္ကစၥတန္၊တာမင္နစၥတန္၊ဥဇဘက္ကစၥတန္ နိုင္ငံ ေတြဟာလည္းပဲ<br />ကုန္းတြင္း ပိတ္ျပီး ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အာေရဗ် ပင္လယ္ရဲ ့<br />ထြက္ေပါက္ ကို ရသြားတာကေတာ့ အီရန္နိုင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။ အိႏိၵယသမုဒၵရာက<br />ေန ထြက္ေပါက္ ရသြားတာက ပါကစၥတန္နိုင္ငံ ကရာခ်ိ ျမိဳ ့ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့<br />အာဖဂန္နစၥတန္ က ကဘူးျမိဳ ့တို ့၊ ကန္ဒါဟာ ျမိဳ ့တို ့ဆိုတာက ပင္လယ္လုပ္ငန္း<br />ကုန္သြယ္မွဳ ့မထြန္းကား တဲ ့ ျမိဳ ့ေတြေပါ့။<br /> အေရွ ့အလယ္ပိုင္းက မြတ္စလင္ဘာသာ၀င္လႊမ္းမိုးတဲ ့နိုင္ငံ ထဲမွာ ဒီနိုင္ငဲလည္း<br />ပါ၀င္ျပီးေတာ့ ေျမာက္လတၱီတြဒ္ ၂၉ နဲ ့ ၃၉ ဒီဂရီ၊ အေရွ ့ေလာင္ဂ်ီတြဒ္ ၆၀ နွဲ ့ ၇၅ ဒီ<br />ဂရီ ၾကားမွာ တည္ရွိေနျပီး ပင္လယ္ေရမ်က္နွာျပင္အထက္ ေပေပါင္း<br />၂၄၀၀၀ ေက်ာ္ျမင့္ပါတယ္။ အျမင့္ဆုံး ေတာင္ထြတ္ အျဖစ္ထင္ရွားတာ ကေတာ့<br />ေနာ္ေရွာ့ခ္ ေတာင္ျဖစ္ျပီး ၇၄၈၅ မီတာ( ၂၄၅၅၇ ေပ) ျမင့္မားပါတယ္။ အေရွ ့ေျမာက္<br />ဖက္ မွာတည္ရွိေနတဲ ့ ဝါခန္ေတာင္ေၾကာ ဟာ ေရခဲေတာင္အျဖစ္ နွစ္ပတ္လည္<br />တည္ရွိေနျပီး ကုန္းတြင္းပိတ္ ရာသီဥတုမ်ဳိး ရွိကာ ေဆာင္းတြင္းေတြ မွာ ျပင္းျပင္းထန္<br />ထန္ ဆီးနွင္းေတြ က်ျပီးေတာ့ ဆက္သြယ္ေရး ျပတ္ေတာက္တတ္ပါတယ္။<br /> ဆီးနွင္းေတြခဲေနတဲ့ အေရွ ့ေျမာက္ဖက္ က ပင္မကုန္းျမင့္ေဒသ ရယ္ ၀ါခန္ေတာင္<br />တန္း ေဒသေတြဟာ ပ်ွမ္းမွ် အပူခ်ိန္ ဇန္န၀ါရီလမွာ အနွဳတ္ ၁၅ ဒီ၈ရီ စင္တီဂရိတ္<br />( ၅ ဒီဂရီ ဖာရင္ဟို္က္ ) ေလာက္ရွိျပီးေတာ့ ေႏြရာသီမွာေတာ့ ေျမနိမ့္ပိုင္း က်တဲ ့<br />အေနာက္ေတာင္ပိုင္းက Sistan ေျမနိမ့္ခ်ဳိင့္၀ွမ္း၊ အေရွ ့ဖက္က ဂ်ာလာလဘတ္ နဲ ့<br />ေျမာက္ဖက္မွာေတာ့ တူရကစ္ရွ္ လြင္ျပင္ အျပင္ Amu River ျမစ္တို ့ေဒသ ဟာဆို<br />ယင္ အပူခ်ိန္ ၃၅ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္( ၉၅ ဒီဂရီ ဖာရင္ဟိုက္ ) ကို ေက်ာ္လြန္ေအာင္<br />ပူျပင္းပါတယ္။ ေတာင္ပိုင္း ကန္ဒါဟာ၊ ဟီရတ္ ျမိဳ ့တို ့ဟာလည္း ပူျပင္းတဲ ့ေဒသမွာ<br />ပါ၀င္ေပမယ့္ ေဆာင္းတြင္း ကာလ မွာေတာ့ တနိုင္ငံ လုံး ဆီးနွင္းက်တတ္ပါတယ္။<br /> ဗမာျပည္မွာေနတုန္း ဆီးနွင္းက်တဲ ့ေဒသ ျဖစ္တဲ ့ ကခ်င္ျပည္နယ္ ေျမာက္ဖ်ား<br />ကို မေရာက္ဖူးခဲ ့ပါဘူး။ ဂမ္လမ္ရာဇီေတာင္၊ မခ်မ္းေဘာ၊ ပူတာ အိုလည္းမေရာက္<br />ဖူးခဲ ့ေပမယ့္ အခု အာဖဂန္ ကိုေရာက္လာျပီးမွ ဆီးနွင္းေတြ ေဖြးေနေအာင္က်တာ<br />ကို ျမင္ဖူးခဲ ့ရ ၊ နွင္းခဲ နဲ ့ပစ္ေပါက္တမ္း ကစားရနဲ ့ ဆီးနွင္းေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ေနခဲ့<br />ပါေသးတယ္။ ဟိုတုန္းက ဇန္န၀ါရီ မွာ နွင္းက် တတ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ ရာသီဥတု<br />ေတြ ေျပာင္းလဲ ေဖါက္ျပန္ေနမွဳ ့ေၾကာင့္ ေနာက္က်လို ့လာပါျပီ။ ဆီးနွင္း ေတြ က်<br />တာ အခု ေဖေဖၚ၀ါရီ လ ဆန္း မွာ ျဖစ္သြားပါျပီ။ ဟိုးအရင္ က ေတာ့ ဆီးနွင္းထု<br />ဟာ ၃ ေပ ေက်ာ္အထိ က်တတ္ေပမယ့္လည္း အခုေတာ့ ၃၀ စင္တီ ေရာက္ဖို ့ကို<br />အေတာ္ေစာင့္ရပါတယ္။<br /> ျမစ္ေခ်ာင္းေတြ၊ ေရေလွာင္ခ်ဳိင့္ ေတာင္ၾကားေတြ၊ ခ်ဳိင့္၀ွမ္းေတြ နဲ ့ေရေတြရွိ<br />ေနေသာ္ျငားလည္း ပဲ နိုင္ငံ ရဲ ့အၾကီးဆုံးေသာ အစိတ္အပိုင္းဟာ ေျခာက္ေသြ ့ တဲ့<br />ဇုန္မွာ ပါ၀င္ေနတာကိုေတြ ့ရပါတယ္။ ကမၻာ့အေျခာက္ေသြ ့ဆုံးထဲမွာ ပါ၀င္တဲ ့<br />Sistan Basin ေရကန္ၾကီး ဟာလဲ အေနာက္ေတာင္ပိုင္းမွာတည္ရွိေနပါတယ္။<br />အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံ ဟာ ေျခာက္ေသြ ့ဇုံထဲမွာပါ၀င္ေနေပမယ့္လို ့ လည္းပဲ<br />ေရျပတ္လတ္ျခင္း ကို မၾကဳံရပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ေဆာင္းရာသီမွာ<br />ဆီးနွင္းေတြထူထပ္စြာက်ေရာက္ျပီးေတာ့ ေႏြရာသီ နွင္းေပ်ာ္ခ်ိန္မွာ ေတာ့အဲဒီ<br />နွင္းေပ်ာ္ရည္ေတြ ဟာျဖင့္ ျမစ္ေတြေခ်ာင္းေတြ ကို ကိုစီး၀င္သြားၾကပါတယ္။အဲဒီ<br />ေတာင္တန္းေတြ ၾကားမွာေတာ့ Hindu Kush နဲ ့ Pamir Mountains ၾကီးေတြ<br />ရဲ ့ နွင္းေပ်ာ္ေရေတြဟာလဲ ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြ ၊ ေျမေအာက္ေရေတြ ၊ ေရကန္<br />ာကီးေတြ ကို စီးဆင္းသြားတာေၾကာင့္ ေရျပတ္လတ္မွဳ ့မရွိတဲ ့နိုင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါေပမယ့္ ေျမေအာက္ေရ ကေနျပီးေတာ့ အ၀ီစိတြင္းတူးယူျပီး ေရ ကို ထုတ္ယူ<br />သုံးစြဲၾကျပီးေတာ့ ေရေလွာင္တမံ ကေနျပီး ဗဟုိေရေပးေ၀ေရး စံနစ္ ျပဳလုပ္ထား<br />ျခင္း မရွိေသးပါဘူး။ ကဘူးျမိဳ ့ ၊ ကန္ဒါဟာျမိဳ ့ေတြဟာလည္း ျမဴနီစီပါယ္ကေန<br />ျပီး ေရပိုက္သြယ္တန္ေပးတဲ ့စံနစ္ မရွိေသးပါဘူး။<br /> ေျမေအာက္ မီတာ ၆၀ ၈၀ ၁၀၀ ၀န္းက်င္ က ရလာတဲ ့ေရ ဟာ ဆယ့္နွစ္လ ရာ<br />သီ ေရခဲေရလိုပဲ ေအးစက္ေနပါတယ္။ တကယ္လို ့မ်ား ေရပူေပးစက္သာ ပ်က္ေန<br />ခဲ ့မယ္ဆိုယင္ ေရခ်ဳိးဖို ့ရာအေတာ္စဥ္းစားရမွာပါ။ ေရေအး နဲ ့ခ်ဳိးေနယင္း နဲ ့ေလ<br />ေတြ ဘာေတြ ေတာင္ျဖတ္သြားနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေဒသခံ ကဘူးျမိဳ ့သူ<br />ျမိဳ ့သားေတြ က ေတာ့ အခေပး ေရခ်ဳိးခန္းေတြ မွာ ေရပူ နဲ ့ေရခ်ဳိးနိုင္ေပမယ့္ အိမ္<br />မွာျဖင့္ ေရေႏြးတည္ခ်ဳိးဖို ့ရာ သိပ္မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကဘူး က သာမန္<br />ဆင္းရဲသား ျပည္သူေတြဟာ ေရခ်ဳိးတာမွာကန့္သတ္ခ်က္ေတြ ရွိေနပါတယ္။ဒါေပ<br />မယ္ ့ ကိုယ့္ဆီက အလုပ္သမားေတြ က်ေတာ့ လစ္ယင္ ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ၀င္ျပီးေတာ့<br />ေရခိုးျပီး ခ်ဳိးတာ ေတြ ့ဖူးတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာတာ နဲ ့ဒီေကာင့္ ကို မဆူ ျဖစ္လိုက္ပါ<br />ဘူး။ ေနာက္ ေကာင္ေလး က ပိုက္ျပင္သမား ျဖစ္ေနတယ္ေလ။<br /> အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ က ေတာင္တန္းၾကီးေတြ မွာ ဆီးနွင္းေတြ ျဖဴေဖြးျပီး<br />ေတာ့ ဂြမ္းေစာင္ၾကီး အုပ္ထားသလို လွလွပပေတြ ့ျမင္ရတာ ကေတာ့ Salang<br />ေတာင္ၾကား လမ္းမွာပါ။ အဲဒီ Salang ေတာင္ၾကားဟာ နာမယ္ေက်ာ္ ပိုးလမ္းမ<br />ၾကီး ရဲ ့တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပါ၀င္ေနပါေသးတယ္။ ေတာင္ ရဲ ့ေအာက္ဖက္ေတြ မွာ<br />စိမ့္စမ္း ေရ အျဖစ္ ကေနျပီး ေခ်ာင္းငယ္ေလး အျဖစ္ ေရေတြ ဟာ ၾကည္လင္<br />ျပီးေတာ့ တသြင္သြင္ နဲ ့လည္း စီးေနတတ္ပါေသးတယ္။<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ZE9HuilJwg4/TmZk9GzICUI/AAAAAAAAA4g/eDp2SosH9ys/s1600/220px-Landscape_in_Paktia_Province.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://2.bp.blogspot.com/-ZE9HuilJwg4/TmZk9GzICUI/AAAAAAAAA4g/eDp2SosH9ys/s400/220px-Landscape_in_Paktia_Province.jpg" width="400" /></a></div> Snow cover mountain of Afghanistan<br /><br /> မဇာအီ ရွရစ္ ျမိဳ ့က ကဘူး ကို ကားနဲ ့ ျပန္လာေတာ့ Salang ေတာင္ၾကား<br />လွဳိင္ေခါင္း ၀ မွာ ကားသမား ဟာ ကားရပ္ျပီးေတာ့ အဲဒီ စိမ့္စမ္း ေရ ကို တာ<br />ယာေဂြ နဲ ့ေဘာင္ လုပ္ထားတဲ့ တရစပ္ အဆက္မျပတ္ထြက္ ေနတဲ ့ေရ ကိုယူ<br />ကားထဲ ကိုထည့္ ပုံးေတြ နဲ ့ထည့္ လာၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ တပည့္ေက်ာ္ ေလး<br />ေယာက္ ကလဲ အဲဒီ နွင္းေပ်ာ္ေရ ေတြ ကို ပုလင္းေတြ ထဲ က ေနျပီး ယူေသာက္<br />ေနတာ ကို ေတြ ့မိေတာ့ ေၾသာ္ သူ ့ေျမ သူ ့ေရ မွာ သန့္မသန့္လဲ မေတြးေတာ<br />ပဲ ေရေတြ ့ယင္ ယူျပီးေသာက္လိုက္ၾကတာပါပဲ လို ့ ကိုယ့္ ျမန္မာနိုင္ငံ မွာလဲ<br />အဲသလို စိမ့္စမ္းေရ ေသာက္ၾကတာကို ျမင္ေယာင္လိုက္ပါေသးတယ္။<br /> အဲသလို နွင္းေပ်ာ္ေရေတြဟာ ျမစ္ေတြ ေခ်ာင္းေတြ ထဲ ကို စီး၀င္သြားေသာ္<br />ျငားလည္းပဲ တိုင္းျပည္ရဲ ့ ၇၀ % နွဳန္းေသာ ေရေတြဟာ အိမ္နီးခ်င္း နိုင္ငံေတြ<br />ျဖစ္တဲ ့ အီရန္၊ ပါကစၥတန္ ၊ တာမင္နစၥတန္ နိုင္ငံေတြ ကို စီး၀င္သြားၾကပါတယ္။<br />တျခားက်န္တဲ ့ရာနွဳန္း က ေတာ့ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ ့တဲ ့ကႏၱာရ ေဒသေတြမွာ<br />အဆုံးသတ္သြားပါတယ္။ ျမစ္ေခ်ာင္း ေတြ ကို နိုင္ငံ က စံနစ္တက် စီမံခန့္ခြဲမယ္<br />ဆိုယင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၂ ဘီလ်ံေက်ာ္ တဲ ့ရံပုံေငြ လိုအပ္ေနပါေသးတယ္။အဲ<br />လိုသာ စီမံနိုင္ယင္ေတာ့ နိုင္ငံ ရဲ ့ရင္းျမစ္ ျဖစ္တဲ ့ ေရေတြ ကို အက်ဳိးရွိရွိထုတ္<br />ယူသုံးစြဲ နိုင္မွာပါ။ သို ့ေပမယ့္ လည္း ေဒသ အလိုက္ warlord ေတြ နဲ ့နယ္စား<br />ပယ္စားေတြ၊ တာလီဘန္ ေတြ က တိုင္းျပည္ အနွံ ့ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ မို ့ အဲသ<br />လို ေတာင္ၾကိဳေတာင္ၾကား၊ ျမစ္ၾကိဳျမစ္ၾကား ေရ ကို ထိန္းသိမ္းဖို ့ဆိုတာ က စာ<br />အုပ္ထဲ က စီမံကိန္းပဲ ရွိဦးမွာပါ။ လက္ေတြ ့ က ေတာ့ အိမ္မက္ထက္ေတာင္ေ၀း<br />ေနပါေသးတယ္။<br /> နိုင္ငံ အနွံ ့ ဆူပူေသာင္းက်န္းေနသေရြ ့၊ လက္နက္ကိုင္ျပီး ဗဟုိ အစိုးရ ကို<br />တြန္းလွန္ တိုက္ခိုက္ ေနတဲ ့လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ ့အစည္းေတြ ရွိေနသေရြ ့ေတာ့<br />ေရ စီမံကိန္း၊ မီးစီမံ ကိန္း ဆိုတာ လက္ေလ်ာ့ထားရမွာပါ။ အဲတာေတြ လုပ္ဖို ့<br />အတြက္ အယင္ဆုံး လုပ္ရမွာက တိုင္းျပည္ျငိမ္းခ်မ္းေရး ကို လုပ္ရမွာပါ။<br /> အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ ရဲ့ ေျမဧရိယာ က်ယ္၀န္းမွဳ ့ကေတာ့ ၂၄၉ ၉၈၄ စတု<br />ရန္းမိုင္ ( ၆၄၇၄၅၆ စတုရန္းကီလိုမီတာ) က်ယ္၀န္းျပီး ေျမပိုင္ဆိုင္မွဳ ့အဆင့္<br />ကေတာ့ ကမၻာေပၚမွာ အဆင့္ ၄၁ မွာတည္ရွိပါတယ္။ သူ ့အထက္ နိုင္ငံ က<br />ေတာ့ မဆိုစေလာက္ သာၾကီးတဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံ (261 227 ) SQMile ( 676<br />578 SQKM ) က ေတာ့ ေျမပိုင္ဆိုင္မွဳ ့အဆင့္ ၄၀ မွာရွိေနပါတယ္။ ျပင္သစ္<br />ျပည္ ကေတာ့ အဆင့္ ၄၂ မွာ ရွိေနပါတယ္။ နိုင္ငံ ရဲ ့ အေရွ ့ေျမာက္ဖက္ပိုင္း<br />Hindukish ေတာင္တန္းေဒသ ကို ဗဟိုျပဳ ျပီး ေျမငလွ်င္ ခဏခဏ လွဳပ္ခတ္<br />တဲ ့နိုင္ငံေလးတစ္ခုပါ။ ေျမငလွ်င္လွဳပ္ယင္ သိပ္သိသာပါတယ္။ ခဏခဏလဲ<br />လွဳပ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ည ဖက္ ၁ နာရီ ၂ နာရီေလာက္ မွာ လွဳပ္တာ<br />ၾကဳံခဲ ့တာ အၾကိမ္ေပါင္းမနည္းေတာ့ပါဘူး။<br /> ၁၉၈၉ ခုနွစ္ ေျမငလွ်င္မွာ ေက်းရြာေပါင္း ၁၂၅ ရြာပ်က္စီးဆုံးရွဳံးျပီးေတာ့<br />လူေပါင္း ေလးေထာင္ေသဆုံးခဲ့ရပါတယ္။ ငလွ်င္ကေတာ ့ ျပင္းအားမ်ားယင္<br />မ်ားသေလာက္ ပ်က္စီးရတာမို ့ အေတာ္လဲ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ ့သဘာ<br />၀ ေဘးအႏၱာရယ္တစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကဘူးျမိဳ ့ေပၚမွာ ရႊံ နဲ ့မံျပီးေတာ့<br />ေဆာက္ တဲ ့ အိမ္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးေတြ ့ပါတယ္။ ကဘူးျမိဳ ့ေလး ဟာ<br />ေတာင္ပတ္လည္၀န္းရံထားတဲ့ ျမိဳ ့ေလး ျဖစ္တာမို ့ ျမိဳ ့ပတ္လည္က ေတာင္<br />ကပန္းရံေတြမွာ အိမ္ေတြ ေဆာက္ထားတာ ကို လဲ ျမင္ရမွာပါ။<br /> သဘာ၀တြင္းထြက္ေတြ အေန နဲ ့ကေတာ့ ေရႊ၊ေငြ၊ ေၾကးနီ နဲ ့ ဇင့္ ၊ သံစိမ္း<br />တို ့ ကို အေရွ ့ေတာင္ဖက္မွာ ေတြ ့ရွိရျပီးေတာ့ စီးပြားျဖစ္ တူးယူထုတ္လုပ္နိုင္<br />တာ မရွိေသးပါဘူး။ အလယ္အလတ္တန္ဖိုး ရွိတဲ ့ Lapis, Emerald and Azure)<br />ေတြ ကိုေတာ့ အေရွ ့ေျမာက္ဖက္မွာ ေတြ ့ရွိရပါတယ္။ နိုင္ငံ ရဲ ့ေျမာက္ဖက္ပိုင္း<br />မွာေတာ့ ေရနံနဲ ့ သဘာ၀ ဓါတ္ေငြ ့ေတြ တည္ရွိေနတဲ ့ အလားအလာ ကို ေတြ ့<br />ရွိထားပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ေတာ့ Uranium, coal, chromite, talc, barite,sulfur<br />lead, marble, and salt တို ့လည္း ေတြ ့ရွိရပါတယ္။ တိုင္းျပည္ ရဲ ့သယံဇာတ<br />ကေတာ့ ခန့္မွန္းေျခ 3 Trillion ပမာဏာေလာက္ အရံအျဖစ္ ရွိေနပါေသးတယ္။<br />ဒီစာရင္းဇယားေတြ ကို ၂၀၁၀ တုန္းက ထုတ္ျပန္ခဲ ့တာ ျဖစ္ျပီးေတာ့ ခုထိေတာ့<br />ေနာက္ထပ္ တရား၀င္သတင္းမထုတ္ေသးပါဘူး။<br /> အယ္လဂ်ာဇီးယား သတင္း တစ္ပုဒ္ မွာ ဖတ္ရတာကေတာ့ ေရႊတူးေဖာ္ ေရးလုပ္<br />ငန္း တစ္ခု ကို တရုတ္နိုင္ငံ က Company တစ္ခု က ၁၀ မီလ်ံဘိုး ကန္ထရိုက္ ရ<br />သြားေပမယ့္ နိုင္ငံ ရဲ ့အေရွ ့ဖက္ တာလီဘန္ ထိန္းခ်ဳပ္ရာနယ္ေျမ နားမွာ ဟုတ္လို ့<br />ထုတ္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းေတြ မစတင္ရေသးပါဘူး။ အဲသလိုပဲ အခု ကာဇိုင္း အစိုးရ<br />သတၳဳတြင္း၀န္ၾကီး က လဲပဲ ေျမာက္ပိုင္းမွာ သံစိမ္း တူးေဖာ္ ေရး လုပ္ငန္း အတြက္<br />ကန္ထရိုက္တာေတြ ကို ေပး ဖို ့အတြက္ေခၚျပတာကို လဲ အယ္ဂ်ာဇီးယားသတင္း<br />ရုပ္သံလႊင့္တာမွာ ျမင္လိုက္ပါေသးတယ္။<br /> တိုင္းျပည္တစ္ခုလုံး ရဲ ့လူဦးေရ ဟာ ၂၀၁၀ စာရင္း အရ ၂၈ သန္းေက်ာ္ေနထိုင္<br />ျပီး တိုင္းျပည္ရဲ ့လူအမ်ားစု က ေတာ့ Pashtun လူမ်ဳိး ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္<br />လူမ်ဳိးႏြယ္စုက အီရန္က ဆင္းသက္လာၾကတဲ ့ Farsi စကားေျပာတဲ့ Persia ေတြပါ။<br />ကူဗလိုင္ခန့္လက္က်န္ မြန္ဂိုလက္ထက္က က်န္ေနခဲ ့တဲ ့တရုတ္အႏြယ္၀င္ေတြ ကို<br />ေတာ့ ဟာဇားရာ ေတြ နဲ ့တျခား နယ္ခ်င္းထိစပ္ေနတဲ့ နိုင္ငံ က မ်ဳိးႏြယ္စုေတြ လဲ<br />ေနထိုင္ၾကပါတယ္။ လူဦးေရ နဲ ့ရာခိုင္နွဳန္းေတြ ကို ေတာ့ ေအာက္မွ ၾကည့္လို ့ရပါ<br />တယ္။<br /><table class="wikitable sortable" id="sortable_table_id_0"><tbody><tr><th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 15%;">Ethnic group<a class="sortheader" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#"><span class="sortarrow"><img alt="↓" src="http://bits.wikimedia.org/skins-1.17/common/images/sort_none.gif" /></span></a></th> <th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 20%;"><span style="font-size: smaller; line-height: 130%;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_World_Factbook" title="The World Factbook">World Factbook</a> / <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Library_of_Congress_Country_Studies" title="Library of Congress Country Studies">Library of Congress Country Studies</a> estimate (2004–2010)</span><sup class="reference" id="cite_ref-LoC-pdf_55-1"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#cite_note-LoC-pdf-55">[56]</a></sup><sup class="reference" id="cite_ref-CIA-Ethnic-groups_201-0"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#cite_note-CIA-Ethnic-groups-201">[202]</a></sup><a class="sortheader" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#"><span class="sortarrow"><img alt="↓" src="http://bits.wikimedia.org/skins-1.17/common/images/sort_none.gif" /></span></a></th> <th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 20%;"><span style="font-size: smaller; line-height: 130%;">World Factbook / Library of Congress Country Studies estimate (1992–2003)</span><sup class="reference" id="cite_ref-202"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#cite_note-202">[203]</a></sup><sup class="reference" id="cite_ref-LoC-Ethnic-Groups_203-0"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#cite_note-LoC-Ethnic-Groups-203">[204]</a></sup><sup class="reference" id="cite_ref-CAL-People_204-0"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#cite_note-CAL-People-204">[205]</a></sup><sup class="reference" id="cite_ref-205"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#cite_note-205">[206]</a></sup><a class="sortheader" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan#"><span class="sortarrow"><img alt="↓" src="http://bits.wikimedia.org/skins-1.17/common/images/sort_none.gif" /></span></a></th> </tr><tr> <td><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pashtun_people" title="Pashtun people">Pashtun</a></td> <td align="center">42%</td> <td align="center">38–44 percent</td> </tr><tr> <td><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tajik_people" title="Tajik people">Tajik</a></td> <td align="center">27%</td> <td align="center">25–26.3% (of this 1% are <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Qizilbash" title="Qizilbash">Qizilbash</a>)</td> </tr><tr> <td><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hazara_people" title="Hazara people">Hazara</a></td> <td align="center">9%</td> <td align="center">10–19 percent</td> </tr><tr> <td><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Uzbeks" title="Uzbeks">Uzbek</a></td> <td align="center">9%</td> <td align="center">6–8% percent</td> </tr><tr> <td><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Aym%C4%81q" title="Aymāq">Aimak</a></td> <td align="center">4%</td> <td align="center">500,000 to 800,000</td> </tr><tr> <td><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Turkmen_people" title="Turkmen people">Turkmen</a></td> <td align="center">3%</td> <td align="center">2.5 percent</td> </tr><tr> <td><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Baloch_people" title="Baloch people">Baloch</a></td> <td align="center">2%</td> <td align="center">100,000</td> </tr><tr> <td>Others (<a class="mw-redirect" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pashai_people" title="Pashai people">Pashai</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Nuristani_people" title="Nuristani people">Nuristani</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Arabs_in_Afghanistan" title="History of Arabs in Afghanistan">Arab</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Brahui_people" title="Brahui people">Brahui</a>, <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Pamiri_people" title="Pamiri people">Pamiri</a>, <a class="mw-redirect" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gujjar" title="Gujjar">Gujjar</a>, etc.)</td> <td align="center">4%</td> <td align="center">6.9 percent</td></tr></tbody></table><table class="wikitable sortable" id="sortable_table_id_0" style="width: 70%;"><tbody><tr></tr></tbody></table><table class="wikitable sortable" id="sortable_table_id_0"><tbody><tr></tr><tr><th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 15%;"></th><th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 20%;"><br /></th><th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 20%;"><table class="wikitable sortable" id="sortable_table_id_0"><tbody><tr><th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 15%;"></th><th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 20%;"></th><th style="background: none repeat scroll 0% 0% rgb(221, 221, 255); width: 20%;"></th></tr><tr><td></td><td align="center"></td><td align="center"></td></tr><tr><td></td><td align="center"></td><td align="center"></td></tr><tr><td></td><td align="center"></td><td align="center"></td></tr><tr><td></td><td align="center"></td><td align="center"></td></tr><tr><td></td><td align="center"></td><td align="center"></td></tr><tr><td></td><td align="center"></td><td align="center"></td></tr><tr><td></td><td align="center"></td><td align="center"></td></tr><tr><td></td><td align="center"></td><td align="center"></td></tr></tbody></table></th></tr><tr><td><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-1HblriBansQ/TmZmTYcwYYI/AAAAAAAAA4k/rsFsKM3l-aI/s1600/220px-Khost_children_in_2010.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="288" src="http://3.bp.blogspot.com/-1HblriBansQ/TmZmTYcwYYI/AAAAAAAAA4k/rsFsKM3l-aI/s400/220px-Khost_children_in_2010.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">Khost Province Children </div><br /></td><td align="center"><br /></td><td align="center"><br /></td></tr></tbody></table><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-jUZwEfLwz8M/TmZpdqEgcpI/AAAAAAAAA4s/J83eCuJ7xnk/s1600/220px-Village_girls_of_Guzara_district_in_Herat_province-2009.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://3.bp.blogspot.com/-jUZwEfLwz8M/TmZpdqEgcpI/AAAAAAAAA4s/J83eCuJ7xnk/s400/220px-Village_girls_of_Guzara_district_in_Herat_province-2009.jpg" width="400" /></a></div>Herat Province's Afghanistan Girl<br /><br />ဒီေန ့ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ ့ပဲ ခဏရပ္နားပါဦးမယ္။<br />ေအာက္ပါလင့္မွ မွီျငမ္းကိုးကားပါသည္။<br /> http://en.wikipedia.org/wiki/Afghanistan<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8981479142138812431-5212866337038399519?l=www.maungmaungmfs.com' alt='' /></div>ေမာင္ေမာင္http://www.blogger.com/profile/08984575797159096415noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8981479142138812431.post-31408631138041814112011-09-05T00:19:00.001+04:302011-09-06T22:48:30.996+04:30အာဖဂန္နစၥတန္အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ားကြ်န္ေတာ့္ ကို ေတာင္းဆိုထားတဲ့ ကိုကိုေမာင္( သူၾကီးမင္း) နဲ ့ မေရႊစင္ဦး တို ့က အာဖဂန္<br />နစၥတန္ အေၾကာင္း ေလး ေရးပါ ဆိုတာနဲ ့ မွီျငမ္းျပီး အခ်က္အလက္ေလးရွာျပီးေတာ့<br />တင္ျပထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အာဖဂန္နိုင္ငံ ထဲမွာ ခရီးသြားဖူးတာ သုံးေလးျမိဳ ့ ပဲ ရွိ<br />ပါေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရာက္တဲ့ ျမိဳ ့မွာလဲပဲ Camp ေတြထဲမွာ ေနရတာ ျဖစ္တာမို ့<br />အျပင္က သူတို ့ျမိဳ ့ေတြ ရြာေတြ အေၾကာင္း သိပ္ျပီးေတာ ့ ဂဃနဏ မသိပါဘူး။ လုပ္<br />ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေတြ နဲ ့ တပည့္ေတြ က သာေျပာျပတာေလာက္ သာ သိရပါတယ္။<br />ကဘူးျမိဳ ့ မွာ ေနေသာ္လည္းပဲ ကိစၥ နဲ ့သြားတဲ ့ေနရာ ကို ေရာက္ျပီး ေတာ့ ရုံးျပန္<br />လာတာမ်ားပါတယ္။<br />အျပင္စားေသာက္ဆုိင္လည္း သိပ္မစား ျဖစ္သလို ရံဖန္ရံခါ ေလာက္ပဲ သြားစားျဖစ္<br />တာပါ။ ဒီေတာ့ သူတို ့နိုင္ငံ အေၾကာင္းသိခ်င္ေတာ့ အင္တာနက္ပဲ အားကိုး ရပါ<br />ေတာ့တယ္။ အခု တင္ျပထားတဲ့ အခ်က္အလက္ နဲ ့သမိုင္းဆိုင္ရာ ေတြ အားလုံး<br />ကို ေတာ့ မွီျငမ္းထားတဲ ့ web page ကို ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။<br />သတင္းအခ်က္လက္ကို မွီျပီး ေရးျပထားတာ ျဖစ္လို ့သူ ့မူရင္းနဲ ့ေတာ့ကြဲျပား<br />ျခားနားေနပါလိမ့္မယ္။ မူရင္းဖတ္ခ်င္ယင္လဲ အဲဒီလင့္မွာ ဖတ္လို ့ရပါတယ္။<br /><br />အာဖဂန္နစၥတန္နုိင္ငံ အေၾကာင္း<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-h8PaL7ygHms/TmPU-dzHuKI/AAAAAAAAA4Y/CjjOt2nWQns/s1600/Buddha+Statute.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-h8PaL7ygHms/TmPU-dzHuKI/AAAAAAAAA4Y/CjjOt2nWQns/s320/Buddha+Statute.jpg" width="247" /></a></div> ဘာမီယန္ျပည္နယ္ မွာတည္ရွိတဲ ့ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ပါ။ တာလီဘန္လက္ထက္က<br />ဖ်က္ဆီးျခင္းခံရပါတယ္။ <br /><br /><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အာဖဂန္နစၥတန္ဟာ ၂၀၀၁ ခုနွစ္ေနာက္ပိုင္း အၾကမ္းဖက္စစ္ပြဲေခ်မွဳန္းေရး ေနာက္ပိုင္း စစ္မက္ျဖစ္ပြားခဲ ့တာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေၾကာင့္ ကမၻာေပၚမွာ အီရတ္ျပီးယင္ ဒုတိယ ေျမာက္ အေမရိကန္တပ္ဖြဲ ့ေတြ ရဲ ့ က်ဴးေက်ာ္မွဳ ့ကို ခံရတဲ ့ အာရွ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တိုက္ ေတာင္ပိုင္း နဲ ့အလယ္ပိုင္း တို ့ကို ဆက္စပ္ေပးထားတဲ့ မဟာဗ်ဴဟာ အရ အခ်က္အခ်ာက်တဲ ့ နိုင္ငံတစ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ခု ျဖစ္ျပီး ပိုမိုထင္ရွားလာပါတယ္။ သူ ့ ရဲ ့အဓိက ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမွဳ ့ဟာ ဘာသာေရးအစြန္း ေရာက္ လွဳပ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ရွားသူ အိုစမာဘင္ လာဒင္ ရဲ ့ အယ္ေကဒါး တပ္ဖြဲ ့နဲ ့အတူ တာလီဘန္ အစိုးရတို ့ ရဲ ့အၾကမ္းဖက္ လုပ္ရပ္ေတြ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေၾကာင့္ လဲ ပိုမိုပါ၀င္လာပါတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကမၻာ့သမိုင္းမွာ တစ္ခ်ိန္ က အင္ပါယာအၾကီးအငယ္ ခ်ဲ ့ထြင္လွဳပ္ရွားမွဳ ့ေတြ ရဲ ့ ဂယက္ ကလဲ အျမဲလိုလို ပဲ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ေစတာဟာ သူ ့ရဲ ့ပထ၀ီ အေနအထားအရ တည္ရွိေနမွဳ ့ ေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ ဟာ ေတာင္အာရွ ရဲ ့ အစြန္ ပါကစၥတန္ နိုင္ငံ ရဲ ့ ေျမာက္ဖက္ မွာ တည္ရွိျပီးေတာ့ တရုတ္ နဲ ့အေရွ ့ဖက္ေျမာက္ပိုင္း၊ ေျမာက္မွာေတာ့ တာဂ်စ္ကစၥတန္၊ ဥဇဘက္ကစၥတန္၊ အေနာက္ေျမာက္မွာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေတာ့ တာမင္နစၥတန္၊ အီရန္ တို ့နဲ ့ထိစပ္လာျပီးေတာ့ အေနာက္ေတာင္ပိုင္းမွာ ပါကစၥတန္၊ ေတာင္ပိုင္းမွာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ပါကစၥတန္ နိုင္ငံေတြ နဲ ့ထိစပ္ျပီး ကုန္တြင္းပိတ္နိုင္ငံ အျဖစ္ ရွိေနခဲ ့ပါတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဘီစီ ၃၀၀၀ ေလာက္ကစျပီး ဒီ အာဖဂန္လို ့ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ေနရာေလးဟာ လူသားေတြ အေျခခ် ေနထိုင္ၾက</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေၾကာင္းကို ေတာ့ ေရွးေဟာင္းသမိုင္းသုေတသီေတြ ရဲ ့သုေတသနျပဳလုပ္ထား တဲ ့ ေတြ ့ရွိမွဳ ့ေတြ ကေနျပီးေတာ့ ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ ကေန ့ ေခတ္သစ္ကမၻာမွာေတာ့ အာဖဂန္ နိုင္ငံ ေရး ရဲ ့အလွည့္အေျပာင္း နဲ ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကံၾကမၼာေတြ ဟာ အေတာ့ ကိုဆိုးဆိုးရြားရြား တိုင္းျပည္ကို ပ်က္စီးဆုတ္ယုတ္ေစတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒီဖက္ေခတ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">၁၈ ရာစု၀န္းက်င္ က ေနျပန္ျပီးေတာ ့ ၾကည့္ယင္ သမိုင္းေၾကာင္းေတြဟာ အစဥ္အျမဲလို နိုင္ငံေရး မတည္ျငိမ္မွဳ ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေတြ နဲ ့ ျဖတ္သန္းခဲ ့တာ အခုဆို ယင္ ၂၁ ရာစု ကို တိုင္ခဲ ့ပါျပီ။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ျပန္ၾကည့္ရေအာင္လား </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သမုိင္းတစ္ခု ကို ျပန္ေျပာင္းျပီးေတာ့ ဖြင့္ခ်ရာမွာေတာ့ ခုနွစ္ေတြ ၊ သကၠရာဇ္ ေတြက လဲ အေရးပါေနတာကို ျမင္ေတြ ့ရမွာပါ။ ျမန္မာနိုင္ငံ ကို ကိုလိုနီ နယ္ခ်ဲ ့လို ့ေခၚတဲ့ ျဗိတိသွ်ေတြ စတင္ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္ခ်ိန္ ၁၈ ၂၄</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">မတိုင္ခင္ မွာ ေတာင္ အိႏိၵယ နိုင္ငံ အေရွ ့ပိုင္း ကာလကတၱားျမိဳ ့ဟာ သူတို ့ရဲ ့ ကုန္သြယ္ေရးဗဟုိ အျဖစ္တည္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ထားျပီး ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားေနခ်ိန္ မွာေတာ့ နယ္သစ္ပယ္သစ္ေတြ ကို အစြမ္းကုန္ အရွာေကာင္းခ်ိန္မွာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ ဟာ လဲ အဂၤလိပ္ တို ့ရဲ ့လက္ေအာက္ ကို က်ေရာက္ခဲ ့ရပါတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">၁၈၃၈ ကေနျပီး ေတာ့ ၁၈၄၂ ခုနွစ္ အထိ အဂၤလိပ္ တပ္ဖြဲ ့ေတြ ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္နယ္ခ်ဲ ့ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘုရင္အျဖစ္ ရွားရွဴဂ်ာ ကို တင္ေပး ျပီး အိႏိၵယကို ျပန္သြားခဲ ့ၾကပါတယ္။ ျမိဳ ့ေစာင့္တပ္ဖြဲ ့ေတာ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ထားခဲ့တာေပါ့ေလ။ အဂၤလိပ္ က</span><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေနျပီးေတာ့ နန္းတင္ခဲ ့တဲ ့ ရွင္ဘုရင္ဟာ ၁၈၄၂ ခုနွစ္မွာ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ျခင္းခံရပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ ပဲ အဂၤလိပ္ နဲ ့ အိႏိၵယတပ္ေတြ ရဲ ့ ခံတပ္ေတြ၊ သံတမန္ေတြ နဲ ့အတူ အလုံး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">အရင္း နဲ ့ သတ္ျဖတ္တာကို ခံရျပီးေတာ့ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ ့ဟာ အိႏိၵယ က စစ္တပ္ျပန္လည္ေခၚယူျပီးေတာ့ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">နွိမ္နင္းရပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေခတ္ျပိဳင္သမိုင္း က ေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံ ကို အဂၤလိပ္ က ဒုတိယ အၾကိမ္တိုက္ဖို ့တာစူေနတာပါပဲ။ ပထမစစ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ပြဲတုန္းက ၁၈၂၄ ခုနွစ္မွာ စတင္တိုက္ခိုက္ခဲ ့ျပီး ေအာက္ျမန္မာျပည္၊ ရခိုင္ နဲ ့တနသၤာရီ တိုင္းေတြ ကို အဂၤလိပ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">လက္ေအာက္သိမ္းသြင္းခဲ ့ခ်ိန္ နဲ ့ အနည္းငယ္ေနာက္က်တဲ ့ျဖစ္ရပ္ပါပဲ။ အဂၤလိပ္ျမန္မာဒုတိယစစ္ဟာ ၁၈၅၂ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ခုနွစ္မွာ ျဖစ္ခဲ ့တာမို ့ အာဖဂန္စစ္ပြဲ နဲ ့ ၁၀ နွစ္ေလာက္ေတာ့ကြာပါတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ ့ေတြဟာ မေက်ပြဲ အာဖဂန္ဒုတိယစစ္ပြဲ ကို ဆက္တိုက္ခဲ ့ရာ ၁၈၇၈ ခုကေနျပီး ၁၈၈၀ ခုနွစ္ထိ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">တိုက္ခဲ ့ၾကပါတယ္။ စစ္ေျပျငိမ္းေရးစာခ်ဳပ္ အရ ျဗိတိသွ်တပ္ဖြဲ ့ေတြဟာ အာဖဂန္ နိုင္ငံ ရဲ ့ နိုင္ငံျခားေရးရာေတြ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">မွာ ၀င္ေရာက္ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္ ကို ရရွိခဲ ့ပါေတာ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံဟာ ျဗိတိသွ် အုပ္ခ်ဳပ္မွဳ ့ေအာက္မွာ ေနရေပမယ့္ ရရာလက္နက္ နဲ ့ အျမဲေတာ္လွန္တိုက္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ခိုက္ေနတာေၾကာင့္ လဲ နယ္ခ်ဲ ့ ျဗိတိသွ် တို ့ဟာလည္း ၁၉၁၉ ခုနွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန ့မွာ ေတာ့ လြတ္လပ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေရး ေပးခဲ ့ရပါတယ္။ ေအမန္န်ဴလာ ခန္ ဆိုသူဟာ အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ ရဲ ့လြတ္လပ္ေရး ကို ေၾကျငာေပးခဲ ့သူ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">လို ့ သမိုင္းမွာမွတ္တမ္းတင္ထားတာကို ေတြ ့ရပါတယ္။ က်န္ခဲ ့တဲ ့ၾသဂတ္စ္ လ လဆန္းတုန္း က ေတာ့ တာလီ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ဘန္ တပ္ဖြဲ ့ေတြ က သူတို ့ကို ျဗိတိသွ်ေပးခဲ ့တဲ ့လြတ္လပ္ေရး အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ ျဗိတိသွ်ေကာင္စီ ၀င္း ကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">အေသခံ ဗုံးခြဲတိုက္ခိုက္ ခဲ ့တာေၾကာင့္ လူ ၁၀ ဦးေသဆုံးခဲ ့ရျပီးေတာ့ နယူးဇီလန္ နိုင္ငံသား တပ္ၾကပ္ တစ္ဦး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေသဆုံးခဲ ့ပါတယ္။ အမ်ားစု က ေတာ့ လုံျခဳံေရးတာ၀န္ယူထားတဲ ့ အာဖဂန္ ရဲတပ္ဖြဲ ့၀င္ေတြ ေသဆုံး တာျဖစ္ပါ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">တယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရလာျပီးတဲ ့ ေနာက္မွာ ၁၉၂၃ ခုနွစ္မွာ ေတာ့ ကမၻာ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကို အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ အျဖစ္ တရား၀င္ အသိအမွတ္ျပဳေစခဲ ့ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရယူေပး ခဲ ့တဲ ့ ေအမန္န်ဴလာခန္ ဟာလည္းပဲ နိုင္ငံ ရဲ ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ ကို ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေသာ္လည္းပဲ ျပည္တြင္း မွာ ဆက္လက္ျပီး မျငိမ္မသက္မွဳ ့ေတြ တိုးပြားလာတာေၾကာင့္ သူဟာ လည္းပဲ တိုင္းျပည္ကေနျပီး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ထြက္ေျပးသြားခဲ ့ပါေတာ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အာဖဂန္နိုင္ငံ ရဲ ့ ဘုရင္အျဖစ္ ဇာဟီယာရွား က ဆက္လက္ ျပီးထိန္းခ်ဳပ္ခဲ ့ရာမွာေတာ့ နွစ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေပါင္းေလးဆယ္ ခန့္အထိ ရပ္တည္နိုင္ခဲ ့ပါတယ္။ ဇာဟီယာရွားဘုရင္ဟာ ၁၉၃၃ ခုနွစ္မွာ စတင္ျပီးထီးနန္းကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ထူေထာင္ခဲ ့သူ ျဖစ္ျပီးေတာ့ ၁၉၅၃ ခုမွာဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး မိုဟာမက္ဒါ၀ုဒ္ က ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">သူဟာ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု နဲ ့ စီးပြားေရး စစ္ေရးဆက္ဆံမွဳ ့ေတြ ၊ အကူအညီေတြ ရရွိလာခဲ ့ပါတယ္။ သူ ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">လက္ထက္မွာေတာ့ လူမွဳ ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ငန္း ျဖစ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ ကို အျပင္မထြက္ရ၊ ေခါင္းျမီး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ျခဳံျပီးမွ အျပင္သြားလာခြင့္ အစရွိတဲ ့ ဘာသာေရးနဲ ့ပက္သက္တဲ ့စည္းမ်ဥ္းေတြ ထုတ္ျပန္ ျပီး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ခဲ ့ပါတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">အဲသလိုျပဳလုပ္ေနယင္း ေနာင္ဆယ္နွစ္အၾကာမွာေတာ့ အဲဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး မိုဟာမက္ဒါ၀ုဒ္ ဟာလည္းပဲ ၀န္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ၾကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ကေန ထြက္လိုက္ရပါတယ္။ စည္းမ်ဥ္းခံ ဘုရင္စံနစ္ ကို စတင္ျပီးေတာ့ ေျပာင္းလဲ ဖို ့လဲ ျဖစ္လာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ပါေတာ့တယ္။ နိုင္ငံေရးအားျပိဳင္မွဳ ့ေတြ လြန္ဆြဲမွဳ ့ေတြ က ေတာ့ ျမင့္တက္လာပါတယ္။ ၁၉၇၃ ခုနွစ္မွာ ေတာ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">အဲဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ကပဲ နိုင္ငံေတာ္ အာဏာကို သိမ္းယူလိုက္ျပီးေတာ့ ဘုရင္ ကို နန္းခ်လိုက္တာေၾကာင့္ ဘုရင္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ျဖစ္သူ ဇာဟီရာရွားဟာ လဲ ထြက္ေျပးသြားရပါေတာ့တယ္။ သူ ဟာ ရီပတ္ပလစ္ နိုင္ငံ အျဖစ္ ကမၻာကို ေၾကျငာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ျပီးေတာ့ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု နဲ ့ ယွဥ္တြဲျပီး အေနာက္ ကို ဆန့္က်င္ ဖို ့ၾကိဳးစားလာပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ငါး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">နွစ္အၾကာ ၁၉၇၈ ခုနွစ္မွာ ေတာ့ သူတို ့စစ္တပ္အတြင္းမွာ အာဏာလုၾကရာကေနျပီး ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ပစ္သတ္လိုက္ၾကပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူအျဖစ္ ဘာကာကာမာလ္ ကို ဆိုဗီယက္ရုရွ အကူအညီ နဲ ့တင္ေျမွာက္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ၁၉၈၀ ကို စတင္ခ်ဥ္းနင္း ၀င္ေရာက္လာပါျပီ။ ဆိုဗီယက္ရုရွ ဆိုတာကလည္း စစ္ေအး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေခတ္မွာ ဆရာတစ္ဆူ ဆိုေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ ကို မွဳိင္းတိုက္ျပီးေတာ့ နိုင္ငံ ငယ္ေတြ ကိုစည္းရုံးသိမ္းသြင္း</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ထားခ်ိန္ပါပဲ။ ျမန္မာနိုင္ငံ ကေတာ့ ၁၉၆၂ ခုနွစ္ကတည္း က စစ္တပ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေန၀င္းဦးေဆာင္ျပီး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္ တို ့ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္ၾကီး တို ့ က ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ ဆိုရွယ္လစ္ ကို သြားခဲ ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ျပီမို ့ ၁၉၈၀ မွာေတာ့ သူတို ့နည္းက် ဆိုရွယ္လစ္ ကို သြားေနခ်ိန္လဲ ျဖစ္သလို တိုင္းျပည္ တံခါး ကို လုံးလုံး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ပိတ္ထားလို ့ အေမွာင္လႊမ္းေနတဲ ့ကာလၾကီးလို ့ေျပာယင္ မမွားေလာက္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ အေဖ ဖတ္တဲ ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ပါတီဌာနခ်ဳပ္က ထုတ္တဲ ့ နိုင္ငံတကာေရးရာ စာအုပ္ေတြ စဖတ္ေနခ်ိန္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ဆိုဗီယက္ရုရွ က အာဏာတန္ခိုးထြားေနခ်ိန္ သူ ့ေထာက္ခံမွဳ ့နဲ ့တက္လာေပမယ့္လည္း ပဲ ဆိုဗီယက္ကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ဆန့္က်င္တြန္းလွန္ေနတဲ ့ မူဂ်ာဟီဒင္တပ္ဖြဲ ့ေတြက ေတာ့ ေျပာက္က်ား စံနစ္ နဲ ့စတင္တိုက္ခိုက္ေနၾက</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ ၊ တရုတ္၊ အီရန္ နဲ ့ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားတို ့ ဟာဆိုယင္ မူဂ်ာဟီ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ဒင္ေတြ ကို ေငြအား၊လက္နက္အား နဲ ့ ကူညီေနခဲ ့ခ်ိန္လဲ ျဖစ္ပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">၁၉၈၆ ခုနွစ္မွာ ေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ဟာ မူဂ်ာဟီဒင္ သူပုန္ေတြ ကို ဆိုဗီယက္တပ္ဖြဲ ့ ကို </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">တိုက္ခိုက္နိုင္ဖို ့ အတြက္ Stinger ဒုံး ေတြ ကို အကူအညီေပးခဲ ့ပါတယ္။ ဆိုဗီယက္ ရဟတ္ယဥ္ေတြ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">နဲ ့ ေထာက္ပံ ့ေရး အကူယဥ္တန္းေတြ ကို ၾကားျဖတ္ဟန့္တားနိုင္ဖို ့ အေမရိကန္ က မူဂ်ာဟီဒင္ေတြ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ကို ပါကစၥတန္နယ္စပ္ကေနတဆင့္ ေထာက္ပံ ့ခဲ ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆိုဗီယက္ျပန္သြားခ်ိန္ ၁၉၈၉ ခု</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">နွစ္ ေနာက္ပိုင္း အေမရိကန္ေတြဟာ မူ၈်ာဟီဒင္ လက္ထဲ က စတင္ဂ်ာဒုံး ေတြ ကို လက္၀ယ္ရပါေတာ့</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">တယ္။ အဲဒီ ဒုံး ေတြဟာ ျဖင္ ့ လက္ထဲရထားသူက ဒုံး တစ္စင္း ကို ေဒၚလာ ၈၀၀၀ ကေန ျပီးေတာ့ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">၁၆၀၀၀ အထိ တင္ေတာင္းေသာ္လည္း ျပန္လည္၀ယ္ယူခဲ ့ပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">၁၉၈၈ ခုနွစ္ မွာေတာ့ အာဖဂန္နစၥတန္၊ အေမရိကန္၊ ဆိုဗီယက္ နဲ ့ ပါကစၥတန္နိုင္ငံ ေတြဟာ ျငိမ္းခ်မ္း</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေရးစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ ့ၾကျပီးေတာ့ ဆိုဗီယက္တပ္ဖြဲ ့ေတြ ဟာ ျပန္လည္ဆုတ္ခြာသြားၾကပါျပီ။ အာဖဂန္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ကို အုပ္ခ်ဳပ္ဖို ့ နာဂ်ီဘူလာ ကိုတင္ေပးခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ နာဂ်ီဘူလာ ဟာလည္းပဲ ကြန္ျမဴနစ္ကို</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေထာက္ခံသူ ျဖစ္ျပီးေတာ့ လက္၀ဲသမား အမ်ားစု က သူ ့ကိုေထာက္ခံၾကပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">၁၉၈၉ ခုနွစ္မွာ ဆိုဗီယက္တပ္ဖြဲ ့ေနာက္ဆုံးအသုတ္ ဆုတ္ခြာခ်ိန္မွာေတာ့ နာဂ်ီဘူလာအစိုးရဟာျဖင့္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">မူဂ်ာဟီဒင္ တပ္ဖြဲ ့ နဲ ့ ျပည္တြင္းစစ္စတင္ဆင္ႏႊဲရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီျပည္တြင္းစစ္ၾကီးမွာေတာ့ အာဖ၈န္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ျပည္တြင္း ကို ၀င္လာၾကတဲ့ ဘာသာေရးစစ္သည္ေတာ္မ်ားျဖစ္လာမယ့္ တာလီဘန္ တပ္ဖြဲ ့၊ မူဂ်ာဟီဒင္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">နဲ ့အတူ ေျမာက္ပိုင္းမဟာမိတ္အဖြဲ ့ေတြ ဟာ ျပည္တြင္းစစ္ကို အားရပါးရ ေထာင္းေထာင္းေၾကေအာင္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ဆင္ႏြဲေနၾကပါတယ္။ ၁၉၉၂ ခုနွစ္မွာေတာ့ နာဂ်ီဘူလာရ္ အစိုးရလည္းပဲ ျပဳတ္က်ျပီးေတာ့ နာမယ္ေက်ာ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ၾကားတဲ့ တာလီဘန္ အစိုး၇ တက္လာခဲ ့ပါတယ္။ တာလစ္ ဆိုတာ ေက်ာင္းသား လို ့ အဓိပၸါယ္ရတဲ ့ </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ပက္ရွ္တြန္း ဘာသာစကား ကေန ဆင္းသက္လာတာပါ။ ဘာသာေရးေက်ာင္းသားေတြ ကို ဘာသာေရး</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">စစ္ဆင္ႏြဲဖို ့တာလီဘန္တပ္ဖြဲ ့ေပၚေပါက္လာခဲ ့တာပါ။ တာလီဘန္ အစိုးရဟာ နိုင္ငံအတြင္းမွာ ရွရီယာ</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ဥပေဒနဲ ့ တိတိက်က် အုပ္ခ်ဳပ္တာေၾကာင့္ မိန္းမေတြ ရဲ ့အလုပ္လုပ္ခြင့္၊ အျပင္သြားလာခြင့္၊စာသင္ၾကား</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ခြင့္၊ ရုပ္ရွင္၊ေရဒီယို၊ ရုပ္ျမင္သံၾကား အစရွိတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြ ကိုလည္းဘာသာေရး ဥပေဒ နဲ ့ပိတ္ပင္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ပစ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ကြ်န္ေတာ္တို ့နဲ ့အတူ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ခ်ဳိ ့ ေျပာျပတာကေတာ့ တာလီဘန္ အစိုးရေခတ္မွာ အေတာ္</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: "zawgyi1","sans-serif";">ေနရထိုင္