Wednesday, November 06, 2013

ပါးစပ္ထဲက ေစ်းနွဳန္းမ်ား နွင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေတာ္ၾကီး

 ရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီးမွာ ေစ်း၀ယ္ျခမ္းရတာ အေတာ့္ ကို စိတ္ကုန္မိပါတယ္။
သတ္မွတ္ခ်က္မရွိေလတဲ့ ကုန္ပစၥည္း အမ်ဳိးမ်ဳိး အဖုံဖုံ တို ့ကို လည္းေကာင္း
စားေသာက္ကုန္ တို ့ကိုလည္းေကာင္း၊ ကုန္မာပစၥည္းမ်ား ကိုေသာ္လည္း
ေကာင္း၊ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းသုံးပစၥည္းမ်ားေသာ္လည္းေကာင္း၊
ေဆး၀ါးပစၥည္းမ်ား၊ လူသုံးပစၥည္းမ်ား၊ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ား၊ အီလက္ထေရာ
နစ္ပစၥည္းမ်ား အစရွိသည္ တို ့ကို မွ အစျပဳ၍ အိမ္ျခံေျမ ေစ်းမ်ား အထိပင္
စည္းကမ္းမဲ့စြာ ျဖင့္ ေရာင္းခ် ခ်င္သလို ေရာင္းခ် ေနသည္မွာ စားသုံးသူတို ့
ဖက္က ခ်ည္း အနာဖက္ ကခ်ည္းျမင္ေတြ ့ေနရေလသည္။
    သည္ဖက္ ဆိုင္နွင့္ ဟိုဖက္ဆိုင္ေစ်း နွဳန္းသည္ပင္ ကြာျခား တတ္ေလရာ
မိမိ အသုံးလိုေသာ ပစၥည္း တစ္ခု ေစ်းမွန္ နွင့္ရဖို ့ဆိုသည္မွာ ေတာ့ ရန္ကုန္
အျပင္ ျမန္မာတျပည္လုံး အင္မတန္ ၀ယ္ရခက္ေလသည္။ ရန္ကုန္ မွေသာ္
ေ၀း ေသာ္ အရပ္ေဒသရွိ ပစၥည္းမ်ား အားလုံး ကို အဆေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ
ေစ်းနွဳန္းတင္ ေရာင္းခ်သည္ ကိုလည္း မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ ့ေတြ ့ရေလသျဖင့္
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္ က လြဲျပီး မည္သို ့မွ မတတ္နိုင္ေပ။
      ယခု မိမိ မွာလည္း ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္း သုံးဆက္စပ္ ပစၥည္းမ်ား
ကို ဆက္တိုက္ဆိုသလို ၀ယ္ယူေနသူ ျဖစ္ရေလကား ထိုေနရာ ေစ်းတမ်ဳိး
ဤေနရာ ေစ်း တစ္မ်ဳိး ျဖင့္ ေပး၀ယ္ေနရျခင္း အား စိတ္တိုင္း မက် နိုင္သည္
ျဖစ္ရေလကား သည္စာ ကို ေရးခ်င္စိတ္ တဖြားဖြား ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ၾကာျမင့္ေလ
ျပီ။ သို ့ေသာ္ ေရးခ်ိန္မရေလသျဖင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့။
       ယခုလည္း အက်ယ္ခ်ဲ ့ေရးရန္ အခ်ိန္မရသျဖင့္ အတုိအားျဖင့္သာ ေရး
ရန္ျဖစ္ေလသည္။
       ကြ်န္ဳပ္သည္လည္း ယခင္က ေရႊတိဂုံဘုရားလမ္း နွင့္ သိမ္ၾကီးေစ်း အီး
ရုံတို ့သည္ လည္း လက္ကားဆိုင္ မ်ားေလ သျဖင့္ သြားေရာက္ ၀ယ္ျခမ္း
တတ္သည္မွာလည္း အစြဲ တခု ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို ့ေနာက္ တြင္ကား မ၀ယ္ခင္
ကိုယ္၀ယ္မည့္ ပစၥည္း ေစ်း အား တစ္ဆိုင္၀င္ တစ္ဆိုင္ ထြက္ ေမးျမန္းတတ္
လာေတာ့သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆို ေသာ္ ဆိုင္ၾကီး မ်ား ဟူသည္လည္း
အျပိဳင္ေရာင္းေသာ္ျငား လည္း ေစ်း က ေသာင္းဂဏန္း အထိ ကြာဟေန
တတ္ေသာ ေၾကာင္း ျဖစ္ျပန္ေလသည္။
        ဘုရားလမ္း က ၀ယ္လာေသာ LPG Regulator တစ္ခုသည္ တစ္
ဆိုင္ေက်ာ္ တြင္ ငါးေထာင္ခန္ ့ေစ်းပိုေပးလိုက္ရမွန္းသိလာသည္။ ေရႊလသာ
ဟူေသာ ကုန္မာ ဆိုင္သည္ နွစ္ေထာင့္ငါး ရာတန္ Nozzle တစ္လုံး ကို
ငါး ေထာင္ျဖင့္ ေရာင္းျခင္း ကို ၀ယ္မိခဲ့သည္။ ၁၈၀၀ က်ပ္တန္ ေက်ာက္ျပား
တစ္ခ်ပ္ အား ၂၅၀၀ က်ပ္ျဖင့္ ေရာင္းေနသည္ ကို ၾကားရေတာ့ အံ့ၾသမိသည္။
       သိမ္ၾကီးေစ်းတြင္ ကုန္မာပစၥည္းစုံ ကာ ေစ်းနွဳန္းမွန္ သည္ဟု ၾကားသျဖင့္
ေျခာက္မူး Screw သြား၀ယ္မိသည္။ ေစ်းနွဳန္းက တစ္လုံးလွ်င္ ခုနွစ္က်ပ္တဲ့။
အလုံး ၂၀၀၀ ၀ယ္ျပီးေပးလိုက္သည္။ ညေနတြင္ ကား ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း
စက္ဘီး၀င္း အတြင္း ၀ယ္ေနက် ဆိုင္တြင္ တစ္လုံး သုံးက်ပ္ခြဲ ေစ်း နွင့္
ေနာက္ထပ္ အလုံး ၂၀၀၀ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သည္မွာ တင္ ထက္၀က္ကြာေလ
ျပီ။ ထိုနည္း တူ Rivet 4/4 တစ္ဘူး ကို သိမ္ၾကီးေစ်းမွာ ၄၅၀၀ က်ပ္၊ ေစာ္ဘြား
ၾကီး ကုန္းက ၀ယ္ေနက် ဆိုင္မွာ ၂၇၅၀ က်ပ္ ျဖစ္ျပန္သည္။ ထို သို ့ကြာဟေန
ျခင္းသည္ ကား အဘယ္သို ့နည္း။
       သိမ္ၾကီးေစ်း ဆိုင္မ်ားသက္သာ သည္ဟု ရွိေနေသာ အသိ လက္လြတ္ျပဳတ္
က်မိျပန္သည္။ ေတာင္ဒဂုံ ဖက္ လွည့္ေစ်းေမး ရသည့္အခါလည္းရွိသည္။ ေတာင္ဒဂုံ
ရွိ ဆိုင္မ်ားသည္ လည္း သိပ္မထူးမျခား နားေပ။
        ဂတ္စ္အိုး ျဖည့္မည္။ ကမၻာေအး မွာ တစ္ပိႆာ ကို ၂၅၀၀က်ပ္၊ ေရႊျပည္သာ
ပဲခူး မွာ ၃၅၀၀ က်ပ္ ျဖစ္ျပန္သည္။ ေအာက္စီဂ်င္ျဖည့္သည္မွာ ရန္ကုန္ပဲခူး ကို ၄ဆ
ခန္ ့ေစ်းၾကီးေနျပန္သည္။
         ဟန္းဖုန္းေစ်းလည္း တံဆိပ္ အတူတူ ၊ ေမာ္ဒယ္ အတူတူ ကို ျမိဳ ့ထဲက whole
Sale ယူေသာ ဆိုင္ နွင့္ Brand ဆိုင္ တြင္ ၆၀၀၀ က်ပ္ကြာဟ ေနသည္။ ကြန္ျပဴတာ
၀ယ္လွ်င္လည္း ထုိနည္းတူစြာျဖစ္ေနျပန္သည္။ ေဆးလိပ္ တစ္ဘူး ၀ယ္လွ်င္ေတာင္
ဟိုဆိုင္မွာ ေျခာက္ရာ၊ သည္ဆိုင္မွာ ကိုးရာ၊ နွင့္ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ပါးစပ္ထံဲ က ေစ်း ကို
ေျပာေရာင္းေလသည္။ ဆိုင္သည္ တို ့ စည္းမထားၾကေတာ့ဘဲ ရိုက္စား ဟု ေခတ္
တြင္ စားသုံးသူတို ့အိပ္ကပ္ထဲ က ရွိသမွ် ေငြ ကို မတရားသျဖင့္ အျမတ္ၾကီးစား
ယူေနၾကကုန္သည္။
        ပါရမီလမ္းဆုံ က ပ်ံလႊား ဆိုင္မွာ မီးၾကိဳးတေခြ ကို က်ပ္ေလးေသာင္းတစ္ေထာင္
၀ယ္ေနက် ဆိုင္ သို ့မဟုတ္ လမ္းသုံးဆယ္မွာ သုံးေသာင္းေလးေထာင္ ( တျမိဳ ့ထဲ
မွာပင္ ေစ်း က ၇၀၀၀ က်ပ္ခန္ ့တင္ေရာင္းေလသည္။ Welding Electrode တစ္ဘူး
ကို သည္ဆိုင္မွာ ၅၀၀၀ က်ပ္ေရာင္းသည္။ ေနာက္တဆိုင္မွာ ၄၇၀၀က်ပ္၊ ေနာက္တ
ဆိုင္က်ေတာ့ ၄၆၀၀ က်ပ္ျဖစ္ေနျပန္သည္။
       အလိုေလာဘ မသတ္ နိုင္ၾကေသာ ျမန္မာျပည္မွ ေစ်းေရာင္းသူ ျပည္ၾကီးသား
မ်ားသည္ လည္း အစိုးရကန့္သတ္ခ်က္ မထားေလ သမွ် မည္သည့္ရာခိုင္နွဳန္း အျမတ္
ယူေရာင္းမည္ မရွိဘဲ ရသမွ်ေစ်း ျဖင့္ အျမတ္မ်ားေလသမွ် ရနိုင္သေလာက္ ယူေန
ၾကသည္မွာ သုံးစြဲသူမ်ား ဖက္ က အင္မတန္နစ္နာေနရေလသည္။
       ေခတ္ပ်က္ေနေသာ အခါ စီးပြားရွာ ရ ေကာင္းသည္ ဟု ေျပာၾကျခင္းသည္
အင္မတန္မွ မွန္ေနျပန္ေပသည္။ ယခု လည္း ေခတ္ မပ်က္ေသာ္လည္း ပ်က္ေန
ျခင္းသကဲ့သို ့ အျမီးက်က္ အျမီးစား၊ ေခါင္းက်က္ ေခါင္းစား မ်ားလာေသာ ျပည္ျမန္မာ
မွ ကိုယ့္လူမ်ဳိး မ်ားသည္ ရသမွ် ဒႆက ခ်ဳိင္မည့္သူ ခ်ည္း ျဖစ္ေန ေလရကားေတြး
ေတာယင္း ပါးစပ္ထဲ က ေျပာသမွ်ေစ်းနွဳန္းျဖင့္ ေပး ၀ယ္ေနရေသာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့နွင့္ အတူ
ျမန္မာတျပည္လုံး က စားသုံးသူမ်ား ကို ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါေတာ့သည္။
        “ လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ လို ့ ”

Sunday, April 28, 2013

မႏၱေလး ျပင္ဦးလြင္ သို ့ အလည္တစ္ေခါက္ ၁

  ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ့ မရွိေပမယ့္ ေကာက္ကာငင္ကာခရီးတစ္ခုထြက္ျဖစ္ခဲ့သည္။
မႏၱေလး ကိုေရွးရွဴသြားၾကမည္ျဖစ္သည္ဟူ၏။ ကြ်န္ေတာ္ မႏၱေလး သို ့ မေရာက္
ခဲ့သည္မွာ နွစ္ေပါင္းမနည္းလွေတာ့ပါ။ အေစာဆုံး ၉၃ ခုနွစ္က တစ္ေခါက္ ျပီး
ေတာ့ ၉၅ ခုနွစ္က တစ္ေခါက္ ေရာက္ဖူးခဲ့သည္။
  ၉၃ ခုနွစ္က ေရာက္ဖူးတုန္းက ေတာ့ ျဖတ္သန္းသြားရုံသာ။ မူဆယ္ခရီးတြင္ျဖစ္
သည္။ တစ္ညတာ ကို မည္သို ့ျဖတ္ေက်ာ္လိုက္သည္ မသိ မနက္ေလးနာရီ ထိုး
တြင္ မဟာျမတ္မုနိဘုရားၾကီး ဖူးက လားရွဳိးသို ့သြားေသာ လမ္းမ ေပၚ သို ေရာက္
ခဲ့သည္။ သည္တုန္းက အသက္က လည္းခပ္ငယ္ငယ္၊ ရန္ကုန္မႏၱေလး ကို ကား
ေမာင္းတာ ၁၂ နာရီခန္ ့ၾကာျမင့္သည္။
အဲသည္တုန္းက ေတာ့ ယင္ လမ္းက တစ္လမ္းသာရွိသည္။ ယခုအေခၚ လမ္း
ေဟာင္းေပါ့။ ျမိဳ ့အ၀င္အထြက္ေတြ မွာေတာ့ အထူးသတိထားျပီးေတာ့ ေမာင္း
နွင္ရသည္။ ယခုေခတ္လို ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ သည္ေလာက္မေပါေသာေခတ္
ဒါေတာင္ စက္ဘီး ကို အေတာ္ေရွာင္ေမာင္းရသည္။
   ယခုေတာ့ ရန္ကုန္ မႏၱေလး ကို လမ္းသစ္ ေဖာက္ထားသျဖင့္ အယင္ကလို
ေတာ့ အခ်ိန္သိပ္ကုန္ခံစရာမလို ေတာ့။ သည့္အျပင္ ေမာ္ေတာ္ကား အတြက္
လိုအပ္တဲ့ ဓါတ္ဆီ ဒီဇယ္ ကိုလည္းပဲ ယခင္ေခတ္ေဟာင္းတုန္း က လိုပဲ လမ္း
ေဘးက ဆီဆိုင္ေတြ မွာလို သန္ ့မွန္းမသိ မသန္ ့မွန္းမသိ ၀ယ္ထည့္ရန္ မလို
ေတာ့ပါ။
    အိမ္က မထြက္ခင္ ညကတည္း က ကား ကို လိုအပ္မယ့္ ဓါတ္ဆီ အျပည့္
သြားထည့္ထားလိုက္သည္။ မနက္ ေလးနာရီ ထရမည့္ အစား ငါးနာရီ မွ နိုးသ
ျဖင့္ အနည္းငယ္ ေနာက္က်သည္။ မိသားစု သုံးေယာက္ အျပင္ မႏၱေလးမွ အ
မေတာ္ တစ္ဦးလိုက္မည္ ျဖစ္သျဖင့္ လည္း အထုပ္ေတြ တင္တာေနရာခ်န္ရ
သည္။ ကား က ငယ္သျဖင့္ လူေလးေယာက္စီးေသာ္ အျပည့္ ျဖစ္ေနသည္။
ေနာက္ခန္းမွာလည္း မႏၱေလး အိမ္ အတြက္ တာယာ နွစ္လုံး ကို ယူသြားျဖစ္
ေသာေၾကာင့္ က်ဥ္းေသာ ေနာက္ခန္းကား ျပည့္သြားေလ၏။
    မနက္ေျခာက္နာရီ မွာ အမွတ္ ၃ လမ္းမ ၾကီး မွ ေနျပီး ေတာ့ ရန္ကုန္ေနျပည္
ေတာ္ လမ္းမၾကီး မိုင္တိုင္ သုည ေပၚသို ့တက္လာခဲ့သည္။ ထိုေနရာမွာေတာ့
လမ္းမသစ္ၾကီးေပၚမွာ လမ္းအသုံးျပဳခ ေကာက္ခံေသာ ဂိတ္ရွိေနရာ မွာေတာ့
ကား ျဖတ္ဖို ့ ဂိတ္ ၂ ခု လုပ္ထားေသာ္လည္း တစ္ဂိတ္တည္းသာ ဖြင့္ျပီးလွ်င္
တန္းစီေနရေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ထိုသို ့ေသာ Toll Gates မ်ား
မွာ တစ္ေပါက္စီသာ ဖြင့္ေကာက္ကာ တန္းစီ ေနရျခင္သည္ မလိုအပ္ဟု သူတို ့
က မတြက္။ ပိုက္ဆံရေရး အတြက္ တစ္ေပါက္တည္းဖြင့္ၾကေလသည္။
     လမ္းအသုံးျပဳခ ေနျပည္ေတာ္ အထိ ၂၅၀၀ ေကာက္ခံပါသည္။ လမ္းမွာ
ကား ကြန္ကရစ္ နွင့္ ကတၱရာ တစ္ပိုင္းတစ္စ ခင္းထားရုံ။ အသြား ယဥ္နွစ္စီး
သြားလာနိုင္သည္။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ မွ လာစရာကားမရွိ ။ အသြား တစ္လမ္း
အျပန္တစ္လမ္းျဖစ္ေလ၏။
     ညီညာေျဖာင့္ျဖဴး ေနေသာ ကြန္ကရစ္လမ္းမၾကီး ေပၚတြင္ တစ္လမ္းလုံး
ကိုယ့္ကား တစ္စီးတည္း တူရွဳသို ့အရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းေနရသည္။ အသြားအ
ျပန္ဖက္ မရွိသေလာက္ နည္းပါးသည္။ ၁၁၅ မိုင္ဟု ဆိုေသာ ျဖဴး ျမိဳ ့နယ္ ယဥ္
နားေနစခန္း တြင္ မနက္စာ စားသုံးရန္ ေခတၱ နားၾကသည္။ ျဖဴး ကို ေရာက္ေတာ့
နံနက္ ၉ နာရီ ၃၅ ေလာက္ရွိေနေရာ့မယ္။ ထို နားေနစခန္း တြင္လညး္ ဆိုက္
ေရာက္ေနေသာ ကားမ်ား မွာ မနည္းလွ။
    စားေသာက္ဆိုင္နာမယ္က ေတာ့ Feel Express ျဖစ္ေလ၏။ မနက္စာသုတ္
သုတ္သုတ္စား ၾကေလကုန္၏။ သားေတာ္ ေမာင္ ကား အယင္နွစ္က မႏၱေလး
သို ့ေရာက္ဖူးနွင့္သည္။ သို ့ေသာ္ သူ နွင့္အတူ ခရီးမသြားျဖစ္ေသး။ စားေသာက္
ဆိုင္ေတြလည္း ေခတ္မွီ အျပင္အဆင္ေတြ မ်ားလာေလ၏။
     WiFi ဖရီးလႊတ္ေပးထားသျဖင့္ အဆင္ေျပလွသည္။ ဓါတ္ပုံ တစ္ပုံ နွစ္ပုံရိုက္
လိုက္ FB ေပၚတင္လိုက္ လုပ္၍ ရသည္။ ထိုမွ တဖန္ ခရီးဆက္ေလေသာ္ မိတၳိ
လာျမိဳ ့ သို ့ေရာက္ေသာ္ ေန ့လည္ ၁၁ ခြဲ ခန္ ့ရွိေလသည္။ ထို မိတၱႎလာျမိဳ တြင္
ေန ့လည္စာစားသုံးခဲံျပီး မႏၱေလး သို ့ဆက္ထြက္ရာ လမ္းသစ္ ေပါင္းဆုံေသာ
မႏၱေလး နန္းတြင္းမုခ္ဦး ျပႆဒ္ အ၀ိုင္းကားေတြ ့ေသာ္၊ ေရာက္ေလ၏။ ထိုအရာ
ကားမႏၱေလးျမိဳ ့၀င္တည္း။ အားလုံးေျပာင္းသြားခဲ့ေသာ လမ္းေတြ၊ အေဆာက္
အဦးေတြမွာကား တစ္ျမိဳ ့လုံးပါပဲ။
    အခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ေန့လည္ ၁ နာရီခြဲ ျပီ။ ေခတၦနားမွ ျဖစ္မည္ လို ့ ေတြးကာ
နားေနခဲ ့သည္။
   ညေနေစာင္းမွ မႏၱေလးအိမ္မွ အဖြဲ ့ေတြ နွင့္ ေက်ာက္ဆည္ က မဟာေရႊသိမ္ေတာ္
ဘုရားဖူးသြားခဲံၾကျပီးလွ်င္ဆုေတာင္းခဲံၾကေလသည္။
      မႏၱေလးအိမ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ေန၀င္ေနေလျပီ။ ထမင္းစားျပီးေနာက္
ဟိုတယ္ သို ့ျပန္ေရာက္ၾကေလသည္။
     ေခတၱရပ္နားပါဦးမည္။